Cercle en Brugge door de jaren heen - Shot Online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 201)

(periode van 21-05-1960 -> 21-05-1960)

* Cercle

Eindelijk was het zo ver !  Op zondag 15 mei 1960 zou een testwedstrijd beslissen wie van beiden, Cercle Brugge of Patro Eisden, kampioen Eendracht Aalst naar de hoogste klasse zou vergezellen.

De Bruggelingen hadden, na hun degradatie uit Ere-Afdeling (*) op het einde van de competitie 1945-1946, veertien seizoenen lang naar dit moment gesmacht.  Al waren zij natuurlijk liever op een plaats geëindigd, eerste of tweede, die een rechtstreeks promotieticket opleverde.  Na een nogal wispelturig seizoen met mooie resultaten maar ook met soms totaal onverwacht puntenverlies moesten de groen-zwarten nog een laatste keer alles geven !  Een allerlaatste ultieme krachtinspanning om de promotie, het jarenlange streefdoel, te realiseren !

Of slaagden de paars-witte Eisdenaars er in om voor het eerst in hun achttienjarig bestaan de poort naar de allerhoogste reeks in te beuken ?

(*) De hoogste voetbalafdeling noemde toen Ere-Afdeling.

“Vic Bergh” maakte in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” de verplaatsing mee naar “Achter de Kazerne”, de thuishaven van FC Mechelen, dat als neutraal terrein, de arena zou vormen waar deze strijd “op leven en dood” moest beslecht worden.

Patro Eisden – Cercle Brugge 2-1

“Het ware te schoon geweest…”

“Geen verontschuldigingen voor Cercle !”

“Het ware te schoon geweest had Cercle vandaag moeten winnen en zo een tweede Brugse ploeg in de hoogste voetbalklasse had gebracht, vertrouwde ons één der vele groen-zwarte supporters die op het bomvolle stadion van FC Mechelen aanwezig waren, toe, toen de geestdriftige Limburgse aanhangers na het eindsignaal als ’t ware het veld overrompelden om hun jongens in triomf rond te dragen.  Het ware te schoon geweest moesten de groen-zwarten spijt de vele hoogten en laagten, spijt het gebrek aan overtuiging en vooral spijt de talrijke selektieflaters, in extremis toch de promovering afgedwongen hebben !  Cercle werd vandaag het slachtoffer van de begane vergissingen en hiervan profiteerde Eisden, die veruit de beste en de verdienstelijkste was en dan ook tenvolle de overwinning verdiende.

Deze woorden, die uit de mond kwamen van een verstokte Cerclesupporter, getuigden van een weliswaar bitter maar toch raak en sportief realisme, die we niets anders konden dan beamen.  Cercle was zondag praktisch een ploeg zonder ziel die wellicht lovenswaardige pogingen aanwendde om het lot te forceren, maar er zelden of nooit in slaagde de juiste tred te vinden.  Vooral in de eerste helft lieten de groen-zwarten een allesbehalve overtuigende indruk en werden helemaal overspeeld door een geestdriftige en wilskrachtige tegenstrever die toen reeds met een tikje meeval de zege vast in handen zou gehad hebben.  Een lichte gunstige kentering kwam er in de Brugse ploeg slechts nadat het 2-1 werd, maar toen was de zaak reeds verloren en de promoveringsilluzies verzwonden…”

 

Technische  krabbels…

Patro Eisden – Cercle Brugge  2-1

- opkomst : 16.000 toeschouwers.

- terrein : goed.

- weersgesteldheid : blakende zon, te warm om te voetballen.

- leiding : ref. Lespineux, uitstekend, evenals zijn linesmen Casteleyn en Calonne.

- fair-play : voorbeeldig.

- corners : Eisden 5, Cercle 4.

- doelpunten : 27’ Marana 1-0, 58’ Conings 2-0, 70’ Perot 2-1.

- Patro Eisden : Segat, Makowski, Cuypers, Verachtert, Tetela, Zvar, Smeets, Rutten,

  Conings, Schreurs, Marana.

- Cercle : Mortier, Roje, Serru, De Caluwé, Baas, Demey, Notteboom, Perot, Bailliu, Buyse,

  Desmaele.

 

Het seizoen 1959-1960 had de verhoopte promotie niet opgeleverd al waren de groen-zwarten er met de op de valreep afgedwongen testwedstrijd, toen enkel nog de grootste optimisten er echt in geloofden, wel heel erg dicht bij geweest.

Bij de pakken blijven neerzitten was uiteraard geen optie en nadat het Cerclebestuur de supporters bedankte voor hun trouw en steun, werden de reeds vastgelegde oefenmatchen aangekondigd :

 

Cercleleven

BEDANKING

Het Bestuur van RCS Brugeois stelt het ten zeerste op prijs alle supporters en sympathisanten te bedanken die verleden zondag in zulk groot getal de verplaatsing naar Mechelen hebben meegemaakt om de groen-zwarten in hun zo kapitale strijd voor de promovering aan te moedigen.  Weliswaar werd het verwachte sukses niet geboekt, maar toch wordt geen moed verloren.  Nogmaals hartelijk dank en volgend seizoen hebben wij wellicht meer geluk.

 

Oefenwedstrijden

Met het oog op het seizoen 1960-61 werd door Cercle reeds volgend oefenprogramma vastgelegd :

  7 augustus : Rouen – Cercle

15 augustus : Breda – Cercle

20 augustus : Cercle – Breda

28 augustus : Cercle – Beerschot

 

De anticlimax waarvoor Cercle ongewild gezorgd had inspireerde “Dani” tot het volgend wel zeer passend “Bonte Beeld” :

Hij gaf er volgende passende commentaar bij : “Cercle kreeg te Mechelen een zware pil te slikken.  Waaruit blijkt dat het niet voldoende is geluk te hebben maar dat men het geluk ook moet weten te benutten.  Cercle blijft in tweede klasse en de la Fontaine moet z’n fabeltje niet herschrijven.”

 

Het elftal van Patro Eisden dat de doorbraak naar Eerste Klasse forceerde (bron : Het Belang van Limburg).

* Brugge

Het Sint-Lodewijkscollege is wereldberoemd in Brugge en zelfs tot een behoorlijk eind er buiten.  Grasduinend in de site van het college konden we heel wat leerzame geschiedenis sprokkelen.

Het ontstaan van het Sint-Lodewijkscollege mag gesitueerd worden omstreeks de beginjaren van het onafhankelijke België toen opnieuw de vrijheid bestond om confessioneel onderwijs in te richten.  Daarvoor, onder achtereenvolgens het Oostenrijks, het Frans en het Nederlands bewind, had het christelijk middelbaar onderwijs moeilijke tijden beleefd.  Toen de Nederlanders over onze gewesten heersten was het atheneum zelfs de enige middelbare Brugse school.

In 1801, toen de Fransen het hier voor het zeggen hadden, waren de bisdommen Brugge en Ieper afgeschaft en opgenomen bij het bisdom Gent.  Na de Belgische revolutie van 1830, toen duidelijk werd dat de nieuwe staat godsdienstvrijheid zou erkennen, werd de kaart van de bisdommen hertekend.

Voor priester Boussen, toen nog secretaris van de Gentse bisschop, was een belangrijke rol weggelegd.  In 1832, in afwachting dat het bisdom Brugge opnieuw zou worden opgericht, werd hij hulpbisschop.  Boussen kende als geen ander de verzuchtingen van de bevolking inzake onderwijs en zou van kapitaal belang blijken voor het West-Vlaams katholiek onderwijs.

Monseigneur Bousson verhuisde in 1832 van Gent naar Brugge en vond een tijdelijk onderdak (tot 1834) in de leegstaande Duinenabdij, het latere Grootseminarie.  In de daaropvolgende jaren stichtte hij in heel wat West-Vlaamse steden middelbare colleges.

Eén daarvan, opgericht op 9 oktober 1834, was het Brugse Sint-Lodewijkscollege.  Het nieuwe college, dat amper 24 leerlingen telde, kreeg de nodige ruimte in de gebouwen van de Duinenabdij.  Tegen het einde van het schooljaar was dit aantal reeds gestegen tot 89 leerlingen wat respect afdwingt als je weet dat het college enkel het 1ste en het 2de middelbaar inrichtte en dat toen slechts een klein deel van de jongeren middelbare studies op een college aanvatte.

Ondertussen was op 27 mei 1834 het bisdom Brugge opnieuw opgericht en werd François-René Bousson op 23 juli 1834 bisschop van dit ‘nieuwe’ bisdom.

Het college bleef groeien en zocht ruimte om verder te kunnen uitbreiden.  Hun eerste aankoop was een ruim huis op de hoek van de Noordzandstraat en de Dweersstraat.  In de daaropvolgende jaren kochten zij enkele aanpalende panden zodat het college verder kon groeien.  Uiteindelijk was het college eigenaar van heel wat grond begrensd door de Noordzandstraat, de Dweersstraat en de Zilverstraat (*). 

Tijdens de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw kende de Brugse rand een explosieve bevolkingsgroei.  Het rijksonderwijs kreeg dit al snel in de gaten en speelde hierop in door scholen in de Brugse randgemeenten te bouwen.  Door die verschuiving van de bevolking van de binnenstad naar de rand zagen veel scholen uit de binnenstad, ook het Sint-Lodewijkscollege, hun leerlingenaantal dalen.  Directeur Lesage besefte dat het voortbestaan van het college weleens in het gedrang kon komen en besliste een nieuwe school te bouwen in Sint-Andries.  Op 17 maart 1970 werd de eerste spadesteek gegeven en op 3 september 1972 volgden de leerlingen er de eerste lessen.  Pittig detail : de overbuur van het Sint-Lodewijkscollege in de Magdalenastraat op Sint-Andries was het… Edgard De Smedtstadion, de thuishaven van groen-zwart !

(*) Op de gronden van het Sint-Lodewijkscollege in de Brugse binnenstad werd tussen 1974 en 1979 een grootschalig winkelwooncomplex gebouwd : het Zilverpand.

Rechts zien we de schoolgebouwen van het Sint-Lodewijkscollege met o.a. de kenmerkende witgepleisterde gevel.  Bemerk ook de imposante voordeur die werd geopend wanneer een nieuwe leerling met zijn ouders kwam aanbellen om te worden ingeschreven.  De auto’s reden toen in tegenovergestelde richting : van ’t Zand naar de Markt.  In de Noordzandstraat hangt de kerstverlichting (bron : beeldbank Brugge).

Nog een foto uit de oude doos !  Aan de rechterstraatzijde prijkt de gevel van het Sint-Lodewijkscollege.  Aan de linkerstraatzijde zien we tal van handelshuizen.  De tram van lijn 4 rijdt richting ’t Zand en enkele karren, getrokken door paarden, dokkeren door de Noordzandstraat.  In 1951 verdween de tram definitief uit het Brugse stadsbeeld (bron : beeldbank Brugge).

In 1960 bestond het Sint-Lodewijkscollege 125 jaar !  Voldoende reden voor “Het Brugsch Handelsblad” om hier de nodige aandacht aan te besteden :

“St-Lodewijkskollege in feest – Jubileum 125-jarig bestaan” :

“Toekomende week donderdag, het feest van O.L. Heer Hemelvaart, gaat in het St-Lodewijkskollege de viering door van het 125-jarig bestaan.  Deze viering geschiedt met enkele maanden vertraging vermits het bisschoppelijk kollege feitelijk in oktober 1834 gesticht werd.

Deze onderwijsinstelling heeft een ganse geschiedenis achter de rug.  Meer dan 10.000 studenten uit Brugge en omstreken deden er hun middelbare studies of lagere school.  Tal van vooraanstaande figuren uit de politieke wereld, uit de wetenschap en de kunst hebben er hun opleiding genoten.

Het St-Lodewijkskollege werd in oktober 1834 door Mgr. Boussen gesticht onmiddellijk na de heroprichting van het Bisdom Brugge.  Gedurende twaalf jaar werden de lessen gegeven in de gebouwen van het Grootseminarie langs de Potterierei.  Er was dan nog geen spraak van St-Lodewijkskollege, maar in Brugge sprak men eenvoudigweg van “de Duinenschool”.  Het is in deze school dat o.m. Guido Gezelle van 1842 tot 1846 studeerde.

In 1846 werd het bisschoppelijk kollege overgebracht naar de hoek van de Noordzand- en de Dweersstraat nl. in het huis van de weledele Heer Joseph van Huerne.  Na een zeer lastig debuut aldaar kwam eindelijk een man aan het bewind, die het kollege tot een modelinrichting zou uitbouwen, nl. Kanunnik Emiel Minne.  Hij was gedurende 24 jaar principaal en bouwde de grote voorgevel langs de Noordzandstraat, kocht het huis de Pélichy in de Dweersstraat en bouwde de feestzaal, om ten slotte in de Zilverstraat een lagere afdeling te stichten op het domein van het huis de Vrière.  Later kwam de neo-gotische kapel en het grote centrale gebouw, dat Z.E.H. Reynaert liet bouwen.  De laatste gebiedsuitbreiding geschiedde in de Noordzandstraat waar enkele jaren geleden een groot herenhuis werd gekocht, om er een turnzaal en klassen te bouwen.

Door het St-Lodewijkskollege werden volgende stichtingen gedaan : in 1890 het St-Leokollege (tot dan toe was er ook een handelsafdeling in St-Lodewijks), in 1947 het St-Bernardusinstituut te Knokke en, langs de persoon van Z.E.H. Cordy onlangs het O.L. Vrouwkollege, dat zeer vlug zelfstandig werd.  Op heden zijn de jongensscholen van Kristus-Koning en van St-Baafs aan de lagere afdeling van het kollege verbonden.

Programma

Het wordt waarlijk een grootse viering donderdag a.s.  Het feest zet in met een pontikikale H. Mis in de kathedraal te 10 uur.  Daarna een akademische zitting met als spreker o.m. oud-student senator Robert Ancot en te 13 uur het feestmaal.  Op deze feestelijkheden zal de ouderdomsdeken van de oudstudenten, de weledele heer baron Joseph Ryelandt aanwezig zijn naast de ere-burgemeester van stad ridder Victor van Hoestenberghe, leerling van de Retorika 1886.

Alle inschrijvingen voor het feestmaal (prijs 150 frank) of voor het jubileumboek kunnen gestort worden op Postrekening 1614.62 St-Lodewijkskollege, Haec Olim, Brugge.  De prijs van dit Jubileumboek bedraagt : gewone uitgave : 200 frank, luxe-exemplaar : 500 frank.  Exemplaar op eigen naam voor steunende leden van de klas voor Natuurwetenschappen : vanaf 2.500 frank.

Zeer talrijk zijn de oudleraars en oudstudenten reeds ingeschreven.  Het zal er aan stemming niet ontbreken.  Wie zich nog niet inschreef gelieve dit nu onverwijld te doen.”

Deze foto zou niet misstaan in een zoektocht over Brugge : welke straat is dit ?  Wedden dat velen er de Zilverstraat niet zouden in herkennen ?  Deze opname werd gemaakt in het voorjaar van 1936.  Links zien we de 20ste-eeuwse-lijstgevel met fronton van de voormalige refuge van de Sint-Pietersabdij van Oudenburg.  Op de achtergrond bemerken we de kapel van het Sint-Lodewijkscollege, gebouwd naar de plannen van architect J. Helleputte in 1883-1884, en de toegangspoort tot de school.  Op de voorgrond links staat het huis Vasquez met een puntgevel uit 1468.  Ook de rechterstraatzijde onderging een complete metamorfose, geen enkele van deze gevels bleef behouden (bron : beeldbank Brugge).

Wie denkt dat het oude Sint-Lodewijkscollege doorheen de jaren uitsluitend bevolkt werd met leerlingen van het Sint-Lodewijkscollege heeft het verkeerd voor.  Toen men reeds begonnen was met de sloop van de oude collegegebouwen werd een school op het domein Ter Groene Poorte langs de Spoorwegstraat in Sint-Michiels geconfronteerd met een regelrechte ramp : een heftige brand verwoestte op 30 november 1973 het Vrij Handelsinstituut (*) !  Het volledige schoolgebouw, cursussen van de leerlingen, didactisch schoolmateriaal,… alles was vernield.

Er diende dringend een oplossing gevonden te worden om de lessen binnen de kortste keren te hervatten.  Het leegstaande Sint-Lodewijkscollege, of wat er toen nog van overbleef, bood een oplossing.  In afwachting dat er op Sint-Michiels een nieuw schoolgebouw opgetrokken werd verhuisden leerlingen en leerkrachten van het VHI richting Noordzandstraat.  Met enig kunst- en vliegwerk werden de vroegere klaslokalen opnieuw lesklaar gemaakt en het duurde niet al te lang voordat het dagdagelijkse schoolleven op gang kwam.  De studenten van het VHI zorgden dat er tussen de oude schoolmuren opnieuw een gezellige drukte heerste terwijl de leerkrachten er ondertussen op toezagen dat er ook gestudeerd werd…

De energieke en kordate manier waarop de directie en de leerkrachten met de gevolgen van de schoolramp omgingen en deze wisten om te buigen in een positieve kracht, de leerlingen ten bate, verdiende alle respect !

En ondertussen beleefden de oude gebouwen van het Sint-Lodewijkscollege een tweede, zij het een kortstondige, jeugd.

* Het latere VHSI : Vrij Handels- en Sportinstituut.

Dat was alles wat er nog restte van het Vrij Handelsinstituut na de felle brand van 30 november 1973 (bron : beeldbank Brugge).

(Marnix Knockaert)

BTW BE 0407.845.705 (VZW) - BTW BE 0554.798.824 (CVBA) - Algemene voorwaarden -  webdesign by stardekk ×