koop tickets online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 220)

(periode van 28-01-1961 -> 04-02-1961)


Cercle

De groen-zwarten legden een hobbelig parcours af.  Er werden punten gehaald als het niet verwacht werd maar er werden vooral kostbare punten verloren als het niet mocht.  Voor een elftal dat ambities koesterde om te promoveren was dat geen ideaal scenario.  Gelukkig was de volgende wedstrijd een thuismatch tegen het pas dertiende geklasseerde Olse Merksem.  Met twaalf punten achter hun naam hadden de blauw-gelen niet bijster veel overschot op de laatste in de rangschikking, Lyra, dat amper negen punten verzameld had.  De Antwerpenaars leden best geen nieuw puntenverlies om niet in verlegenheid te komen.  Voor Cercle leek deze wedstrijd de kans bij uitstek om een ruime zege te laten optekenen zodat de komende matchen met een gerust gemoed konden aangevat worden.  Of… zou het nog maar eens anders uitpakken ?

“Vic Bergh” trok voor “Het Brugsch Handelsblad” richting Edgard De Smedtstadion in de hoop dat hij er een verslag kon neerpennen waarin hij een klinkende Cerclezege kon beschrijven…

Cercle Brugge – Olse Merksem 1-4 : Ontgoochelend en smadelijk verlies…” : “Voor wie nog een bewijs moest hebben dat het de laatste weken niet meer vlot bij Cercle, dat er iets hapert, betekent de even afgetekende als smadelijke 1-4 nederlaag van zondag jl. op eigen veld tegen Olse Merksem waarlijk de proef op de som !  De groen-zwarten kunnen voor dit nieuw home-verlies inderdaad weinig of geen verontschuldigingen doen gelden, want het was het resultaat van een doorslechte en ontgoochelende prestatie waaruit omzeggens geen enkele speler vrijuit gaat…  Over gans de duur van de wedstrijd, waarvan de inzet voor de lokalen nochtans van kapitaal belang was met het oog op het verstevigen van hun nog steeds gunstige positie, rammelde het in de Brugse ploeg dat het een aard was en werd zij bestendig netjes de les gespeld door een eerder middelmatige maar geestdriftige en snelle tegenstrever.  Zowel inzake verband, als in samenspel, doordrijvendheid en schotvaardigheid stonden de Bruggelingen onder hun gasten, hetgeen de juiste 1-4 eindcijfers trouwens treffend aantonen.  Het feit dat de groen-zwarten zelfs een goedkope penalty vandoen hadden om de eer te redden, onderschrijft met klank hun hopeloze steriliteit en ondoelmatigheid die niet alleen het gevolg zijn van een te lateraal en te gesloten acteren, maar ook en vooral van een manklopend systeem en een weinig oordeelkundige ploegopstelling.  Als men immers nagaat dat twee specifieke kanthalfs in de voorlijn geplaatst worden en deze laatste iedere steun ontzegd wordt van de gedwongen defensief spelende middenspelers, dan is het klaar dat de onontbeerlijke productiviteit zoek blijft.  Zolang de groen-zwarten geen snedig, direct aanvalsspel kunnen opbrengen, gepaard aan een effectieve schotvaardigheid en afwerking, zal er, helaas, niets in huis komen van de reeds zo lang gekoesterde promoveringsdromen.  Wil men vooraleer het te laat is nog redden wat er te redden is, dan dient er kordaat en onverwijld ingegrepen en hiervoor mag men voor niets en niemand terugschrikken.  Het belang en de toekomst van Cercle staan hier onvoorwaardelijk op het spel !”
 


Technische  krabbels…
Cercle Brugge – Olse Merksem  1-4


- opkomst : 5.000 toeschouwers.
- terrein : goed.
- weersgesteldheid : mist en regenachtig.
- leiding : ref. Cumps, zwak.
- fair-play : correct.
- corners : Cercle 8, Olse Merksem 5.
- doelpunten : 20’ Brandts 0-1, 25’ Roje via Demey 0-2, 35’ Lambert (penalty) 1-2, 54’
  Didden 1-3, 55’ Brandts 1-4.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Michiels, Wittevrongel, Demey, Notteboom, Lambert, Perot,
  De Caluwé, Desmaele.
- Olse Merksem : Jacobs, Verbois, De Hert, Willems, Soetewey, Didden, Adel, Sips,
  Brandts, Vandeweyer, Adriaenssen.


Als het minder goed gaat met de favoriete ploeg is het vanzelfsprekend dat de supporters zich roeren.  Dat was bij Cercle niet anders.  Al had het, de tegenvallende resultaten van de laatste weken in acht genomen, nog lang geduurd voor iemand zijn nek uitstak.  Iedere supporter spuide wel zijn eigen mening gevolgd door de nodige oplossingen maar tot nu toe was het altijd gekoeld zonder blazen.  De hierna volgende lezersbrief met de toepasselijke titel “Quo vadis Cercle ?” (*) van “een groen-zwarte aanhanger” zorgde ervoor dat het protest tastbaar werd en in een stroomversnelling terecht kwam.  Nu kon geen enkele groen-zwarte verantwoordelijke nog langer zijn hoofd in het zand stoppen.  De zware thuisnederlaag tegen Olse Merksem was de spreekwoordelijke druppel die de al even spreekwoordelijke emmer liet overlopen.  Het was de hoogste tijd om het roer om te gooien…

(*) “Quo vadis” : Latijn voor “Waarheen gaat gij ?” (nvdr)

Quo vadis Cercle ?” : “Toen ik verleden zondag na de match aan ’t mijmeren was over hetgeen men zou kunnen noemen “het treurig geval Cercle”, schoot mij plotseling te binnen dat de wekelijkse voetbalpartij eigenlijk een “heerlijke ontspanning” zou moeten zijn.  Hoe dikwijls echter zijn de prestaties van de Brugse groen-zwarten voor ons, Cerclemannen, een heerlijke ontspanning ?  Veeleer zien wij met schrik de zondag tegemoet.  Ook als de tegenstander bepaald zwakker is zijn wij nooit een ogenblik gerust.  Onze verwachtingen ?  Onze dromen van voor het seizoen ?  Niets anders dan ontgoochelingen !...  Wanneer wij nuchter de gang van zaken bij Cercle beschouwen, dan moeten wij achteraf besluiten : het is de logische ontknoping van hetgeen wij effenaf WANBEHEER moeten noemen.  Ik wil nu niet uitweiden over datgene waarvan ik niet 100 % zeker ben, zoals de persoon van die of die, of nog de training, of nog andere zaken.  Ik stel enkel vast wat nu toch eindelijk voor iedereen allerduidelijkst is : diegene die de ploeg samenstelt, heeft sinds anderhalf jaar nog niets anders gedaan dan de Cercleploeg stelselmatig verzwakken !  Verleden jaar werd de beste voorspeler die wij hadden (*)(dat hij tekortkomingen had ?  Noem de speler die er geen heeft !) meerdere keren onverantwoordelijk niet opgesteld o.a. niet in de kapitale testmatch tegen Eisden.  Nadien werd hij verkocht.  Verzwakking van de ploeg.  Wij zouden kunnen een halflijn hebben van tenminste dezelfde sterkte als die van de gemiddelde elftallen uit de 1e afdeling.  NOOIT wordt dergelijke middenlijn opgesteld.  Verzwakking van de ploeg !  Uitstekende kanthalfs, waarvan men sinds lang weet dat zij in de voorlijn maar half presteren, worden regelmatig weerkerend vooraan geplaatst.  Verzwakking van halflijn en van voorhoede !  Als de voorlijn mank loopt door gewonden of weerbarstige forme, moet de halflijn niet meteen verzwakt worden !  Dan moeten reserven in de aanvalslijn, als die voor handen zijn.  En Cercle beschikt over degelijke invallers.  Iedere persoon die aan de leiding staat, mist al eens, zelfs grovelijk, zelfs twee, drie maal.  Maar dat iemand een jaar en half steeds maar dezelfde flaters begaat, is niet meer aanvaardbaar.  Er is daar iets niet meer in orde, hetzij verregaande incompetentie, hetzij blinde vooringenomenheid of wat dan ook, maar er is daar iets niet meer in orde.  Diegenen die nog dergelijke selectionneur steunen, moeten weten dat zij zich in verdenking stellen.  Is de toestand niet reeds zo ver gezet dat, indien de goed-menenden niet de koppen bij mekaar steken en krachtdadig ingrijpen, Cercle recht naar de ondergang gaat ?  Er is werk voor klaarziende, krachtdadige persoonlijkheden die geloven dat zij daar een heerlijke taak te vervullen hebben.  De Cercle-aanhangers –veel talrijker dan men denkt– zien uit naar de komst van dergelijke persoonlijkheden, die er ook zijn in de schoot van het bestuur. – Een groen-zwarte aanhanger.”

(*) Verleden jaar werd de beste voorspeler die wij hadden… : de briefschrijver bedoelt hier duidelijk Hans Gerard (nvdr).

Ondanks het feit dat Cercle een beetje de pedalen kwijt leek te zijn, en dat is misschien nog zacht uitgedrukt, bleven de groen-zwarten aanklampen bij de toonaangevende elftallen in Tweede Klasse.  Iedereen leed wel eens onverwacht puntenverlies en dat zorgde er voor dat Cercle zich op de vierde plaats kon handhaven.  Omdat ook de topploegen regelmatig al eens één of meerdere puntjes vergooiden, slopen de mindere goden op kousenvoeten dichterbij.  Daardoor was het mogelijk dat na zestien wedstrijden het twaalfde geklasseerde Berchem Sport slechts zes punten minder telde dan leider FC Diest.  De Brugse groen-zwarten totaliseerden, ondanks de tegenvallende prestaties van de laatste weken, amper twee punten minder dan de leider.  Alles bleek dus nog mogelijk…  De stand in Tweede Klasse : 1. FC Diest (21 punten), 2. FC Beringen (21), 3. Union Namen (19), 4. Cercle (19), 5. SK Sint-Niklaas (18), 6. FC Turnhout (18), 7. FC Mechelen (17), 8. Kortrijk Sport (15), 9. Racing Doornik (15), 10. SC Charleroi (15), 11. Racing Brussel (15), 12. Berchem Sport (15), 13. Olse Merksem (14), 14. FC Tilleur (12), 15. Lyra (9), 16. White Star (9).

De Brugse gemoederen waren, ondanks de nog steeds gunstige klassering, zeker nog niet tot bedaren gebracht.  Het potje kookte over, de frustraties kwamen tot een uitbarsting en de diverse oplossingen werden als gloeiend hete lava uitgebraakt.  En, zoals het vaak gaat als het mank loopt, eiste men de kop van de trainer.  Een andere, en natuurlijk een betere, trainer zou meteen alle problemen van tafel vegen.  Na de trainerswissel zou Cercle elke tegenstander van het veld spelen om, op het einde van de competitie, met de vingers in de neus, snel even de titel mee te graaien…

Nieuwe trainer bij Cercle ? : “De laatste ontgoochelende thuiswedstrijden waarop zes van de acht te winnen punten onbegrijpelijk verloren gingen, hebben een grote beroering verwekt in de Brugse sportmiddens in het algemeen en in de Cerclerangen in het bijzonder.  De groen-zwarte supporters, die hun schoon geld betalen om hun ploeg goed voetbal te zien spelen en meteen te zien winnen, staken verleden zondag hun teleurstelling en mistevredenheid niet onder stoelen of banken.  Zowel de spelers om hun passief optreden als de trainer om zijn niets-opbrengend systeem werden zwaar aangevallen en zondagavond konden we zelfs een telegram lezen van een Cerclesupporter die als volgt zijn verontwaardiging uitdrukte : “Delfour à la porte ou le Cercle est perdu” !  Krasser kan het zeker niet zodat er begrijpelijkerwijze ook in de groen-zwarte bestuurskringen uiteenlopende reacties zijn losgekomen met als middelpunt de kwestie van een nieuwe trainer.  Zonder de technische bevoegdheid van Edmond Delfour aan te vechten is het niettemin een feit dat hij tactisch en als selectionneur grotendeels heeft gefaald.  Uit doorgaans zeer betrouwbare bron konden we dan ook vernemen dat het verlopend contract van dhr. Delfour niet zal hernieuwd worden en dat reeds duchtig uitgekeken wordt naar een nieuwe oefenmeester.  Wie het zal zijn blijft vooralsnog een raadsel, maar naar verluidt is de kans groot dat het een bekende oud-Gantoisespeler en gewezen internationaal wordt die trouwens als trainer reeds zijn sporen verdiende.  Er dient dus afgewacht, maar laat ons hopen dat dit netelig en delicaat probleem ten spoedigste wordt opgelost.”

Of de resultaten nu goed of minder goed waren, de bal bleef rollen en de voetbalzondagen volgden elkaar op.  De volgende wedstrijd, een uitmatch, beloofde alvast een lastige klus te worden voor de groen-zwarten.  Er stond immers een reisje naar Namen op het programma.  De Walen deden het bijzonder goed en waren ondertussen opgeklommen naar de derde plaats, net voor Cercle.  Een pronostiek wagen was schier onbegonnen werk want de huidige groen-zwarte ploeg kon van iedereen winnen maar ook van iedereen verliezen.  Het zou dus een dubbeltje op zijn kant worden.  In “Het Brugsch Handelsblad” werd alvast eens vooruit geblikt.

Brugse ploegen voor morgen zondag” – “Namen – Cercle : Cercle zit na de ramp tegen Merksem begrijpelijkerwijze met de handen in het haar en staat voor een zware taak om uit de penarie te geraken.  Daarbij worden de groen-zwarten dan nog morgen een lastige en gevaarlijke verplaatsing naar Union Namen voor de voeten geschoven, zodat zij met heel wat meer wilskracht en moreel zullen moeten bezield zijn om deze hinderpaal zonder veel kleerscheuren over te geraken.  Waar verschillende spelers wegens verwondingen nog onzeker waren, zal de ploeg slechts in laatste instantie samengesteld worden al heeft volgende formatie veel kans om te Namen in lijn te komen : Mortier, Roje, Serru, Perot, Wittevrongel, Demey, Desmaele, Daels, Buyse, Michiels, Balliu, De Caluwé.”

En dan was het zo ver…  Het was nog geen match van de waarheid maar nieuw puntenverlies konden de groen-zwarten zich toch echt niet veroorloven.  Of… zorgden zij nog eens voor een aangename verrassing door het derde gerangschikte Union Namen in eigen huis te kloppen ?  “Veritas” mocht voor “Het Brugsch Handelsblad” meereizen naar Namen en hoopte waarschijnlijk dat hij niet met het schaamrood op de wangen Bruggewaarts zou moeten keren…

Union Namen – Cercle Brugge 0-1 : Willy Mortier matchwinnaar…” : “Volgens de algemene verwachtingen –wij hadden al evenmin gedurfd één frank te zetten op een Cerclezege– hadden de Brugse groen-zwarten geen schijn van kans om te Namen ook maar iets van de buit te oogsten, want de Walen dreven immers op een prima conditie en het terreinvoordeel zou eveneens zijn woordje meepraten.  Wel waren de lokalen bestendig in de meerderheid en moesten de Brugse verdedigers vaak hard op de tanden bijten, doch naarmate de partij vorderde en de stand blank bleef, herwonnen de Cercleboys stilaan hun zelfvertrouwen, temeer dat het spoedig bleek dat de Waaltjes niet de gevreesde ploeg vormden die men wel dacht.  De bijzonder goed gesloten Brugse verdediging schonk de Naamse aanvallers weinig of geen bewegingsvrijheid en de zuivere skoorkansen die voor Mortier ontstonden, waren gemakkelijk op de vingers van één hand te tellen.  Daarbij moeten wij hieraan toevoegen dat de Brugse doelman weer in een prima dag verkeerde en dat hij o.m. door twee sublieme saves de kansen op een overwinning gaaf hield.  Want indien de gastheren, bij wie enkel de oud-speler van FC Luik Keyeux outstanding was, op voorsprong hadden kunnen geraken, dan had de eindstand wellicht helemaal anders kunnen zijn.  Als wij dus Willy Mortier als matchwinnaar bestempelen, ligt de uitleg te vinden in wat voorafgaat.”

Technische  krabbels…
Union Namen – Cercle Brugge  0-1


- opkomst : 7.000 toeschouwers.
- leiding : ref. Burguet, lokaal getint.
- terrein : zonder een sprietje gras en gevaarlijk door de rondgestrooide as.
- fair-play : binnen de perken.
- weersgesteldheid : betrokken doch zacht weder.
- corners : Union Namen 8, Cercle 2.
- het doelpunt : 76’ Desmaele 0-1.
- Union Namen : Nicolay, Pollet, Devos, Sulon, Marnette, Dodet, Keyeux, Tonneau, J. en F.
  Demarteau, Muniken.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Wittevrongel, Demey, Desmaele, Daels, Bailliu,
  Michiels, De Caluwé.


Cercle bracht dus twee belangrijke punten mee naar huis en dat vertaalde zich in de rangschikking in een mooie derde plaats.  De stand in Tweede Klasse : 1. FC Diest (23 punten), 2. FC Beringen (21), 3. Cercle (21), 4. FC Turnhout (20), 5. FC Mechelen (19), 6. Union Namen (19), 7. SK Sint-Niklaas (18), 8. Kortrijk Sport (17), 9. Sporting Charleroi (17), 10. Olse Merksem (16), 11. Racing Doornik (15), 12. Racing Brussel (15), 13. Berchem Sport (15), 14. FC Tilleur (12), 15. Lyra (11), 16. White Star (9).
De weg om een promotieticket te behalen, de eerste twee uit Tweede Klasse promoveerden, was echter nog (heel) lang en bezaaid met wolfijzers en schietgeweren.  Het toeval wilde bovendien dat in de volgende wedstrijd alweer een topploeg moest bekampt worden.  Het tweede gerangschikte FC Beringen mocht zich verheugen in een bezoekje aan het Edgard De Smedtstadion.  En bij een wedstrijd in het vooruitzicht hoorde uiteraard een vooruitblik…

Cercle – Beringen : De groen-zwarten staan morgen zondag alweer voor een kapitale thuismatch die beslist moet gewonnen worden om de promotiekansen gaaf te houden.  Beringen is natuurlijk ook allesbehalve een zwak broertje en speelt zondag wellicht ook haar laatste kans, zodat het een buitenmate vinnige en spannende strijd voor de kostbare inzet wordt.  Kan Cercle de nodige geestdrift en zegewil opbrengen, dan geven we haar een lichte voorkeur op een nipte zege.  Heel waarschijnlijk zal dezelfde opstelling in lijn komen die Namen klopte met uitzondering van De Caluwé die gewond werd en eventueel door Buyse zal worden vervangen : Mortier, Roje, Serru, Perot, Wittevrongel, Demey, Desmaele, Daels, Bailliu, Michiels, Buyse.”

Het bericht over een nieuwe trainer die op komst was waarbij bepaalde bronnen lieten uitschijnen dat zij wisten of toch minstens een sterk vermoeden hadden wie het zou worden zette kwaad bloed bij de beheerraad van Cercle Brugge die een vinnige reactie stuurde naar “Het Brugsch Handelsblad” :

Een nieuwe trainer voor Cercle ?” : “Onder deze titel publiceerden we hier in ons vorig nummer een primeur uit een zeer betrouwbare bron waarover we vanwege de beheerraad van RCS Brugeois volgend schrijven ontvingen” : “Het bestuur van de RCS Brugeois is ten zeerste verwonderd in uw blad van 28 januari jl. te lezen dat Cercle Brugge uitziet naar een nieuwe trainer.  Wij houden eraan dit bericht ten stelligste te loochenen.  We behouden steeds het volle vertrouwen in de heer Ed. Delfour, en verzoeken U in het vervolg vooraleer dergelijke ongegronde geruchten te verspreiden, U beter te willen inlichten. – De Beheerraad van RCS Brugeois.” – “N.d.R. – Mogen wij even beleefd aan de Beheerraad van Cercle laten opmerken, dat wij hun goede raad kunnen missen !  Onze inlichtingsbron kon niet “beter” en betrouwbaarder zijn en wij hebben ervaring genoeg van onze “stiel” om te weten hoe we moeten handelen !  Om het verder goede verloop van het kampioenschap niet te hinderen, verstrekken wij thans geen nader commentaar.  Alleen drukken we de hoop uit Cercle’s heropstanding te kunnen begroeten en… derde keer goe keer, de groen-zwarten als kampioenen te mogen huldigen.”

De confrontatie tussen de Beheerraad van Cercle Brugge en de redactie van “Het Brugsch Handelsblad” mocht uitgedrukt worden als hard tegen onzacht.  De komende weken zouden uitwijzen wie gelijk had maar ondertussen waren de kiemen van de onrust gezaaid…  “Een supporter” kroop op zijn beurt in zijn pen om zijn mening en zijn ongerustheid te ventileren :

Onze lezers schrijven…  Een andere klok…” : “Zij staan er nog steeds…  Ik bedoel de beste stuurlui aan wal !  En voor diegene die niet begrijpt waar ik het over heb, zal ik maar meteen zeggen dat ik het hier over de Cercle-aanhang heb.  Ik zal mij zeer angstvallig onthouden hier het woord supporter uit te spreken, want ik stel mij de vraag hoeveel van die ongeveer 6.000 mensen die ’s zondags rond het Edg. Desmedtstadion staan geschaard er werkelijk als supporter aanwezig zijn ?  Ik kan verkeerd zijn, maar ik ben er zeker van dat voor iemand vreemd aan onze streek, die per toeval op een doorsnee thuismatch van Cercle belandt, het zeer moeilijk zou aan te nemen zijn dat Cercle de bezochte club is…  Veeleer gelijken de meeste mensen (supporters ?) op een hoopje twistzieke kritikasters die er hun namiddag komen verslijten om alle soorten tekortkomingen op te speuren en deze (meestal ingebeelde wantoestanden) aan de kaak te stellen op een wijze die met sport of sportiviteit niets meer te maken heeft.  De “super-visie” van deze “technici” kent geen grenzen.  Ik wil hier niet uitmaken of ze al het ongelijk hebben en ik ben zeker geen spreekbuis van het Cerclebestuur, maar iets zou ik die sarcasten toch wel willen wijs maken, nl. dat het terrein geenszins de plaats is voor hun stomme afbraakpolitiek en dat ze beter deden te beseffen dat ze met hun stembanden anders kunnen tewerk gaan !  Ik bedoel dat het hun eerste plicht is de spelers die in het veld staan aan te moedigen en liefst zo luid mogelijk.  Eenmaal zover, kunnen diezelfden als ze huiswaarts keren, zich met de gedachte troosten dat zij toch IETS positiefs hebben gedaan.  En willen die mensen dan kost wat kost nihilist zijn, dat ze dan a.u.b. zwijgen en de spelers gerust laten.  Het staat natuurlijk eenieder vrij te handelen en te denken zoals hij wil, maar zou het wel toevallig zijn dat onze jongens de meeste punten gaan halen op een ander ?...  Vergeten wij om Gods wil niet dat iedere speler al eens een hart onder de riem nodig heeft, en daar zit het hem juist : het Cerclepubliek is een ondankbaar publiek.  Het slecht presteren van een ploeg wordt al te vaak door het publiek in de hand gewerkt, meer nog, HET  ONTSTAAT er dikwijls door.  Op Cercle komen de aanmoedigingen steeds NADIEN en ik durf dit een pietluttige houding noemen.  Doe u de moeite en ga vele ploegen in provinciaal bekijken : 50 mensen maken meer lawaai (in opbouwende zin) dan 6.000 kelen op Cercle doen !  Kijk naar Club !  Daar worden de goals er in geroepen door een massa trouwe supporters…  Waar blijven de groen-zwarte supportersverenigingen ?  Waar zijn de “Buffalo’s” ?  Dat ze zich verenigen –zo nodig elk op zich zelf, al is een federatie hier wel aangewezen– en luide verkondigen aan onze jongens dat ze ook te Brugge geliefd zijn, roep zo luid tot ze het geloven dat “HUN” supporters achter hen staan en geloof mij, zij worden vanzelfs hun eigen.  Ook wij moeten er de goals “inroepen”, daardoor doen wij onszelf en de spelers plezier !  En wie weet ???  – Een supporter.”

Of het nu goed of minder goed ging en de Cercleresultaten de laatste weken al eens wat tegen vielen, de supportersvereniging “Groen-Zwart” uit de Rijselstraat in Sint-Michiels vond toch dat een feestje mocht… :

Groen-Zwart Sint-Michiels in feest” : “Zaterdag jl. kwamen 52 leden van de supportersclub “Groen-Zwart” in hun lokaal, café “City”, bijeen voor een smakelijk souper, gevolgd door een gezellig samenzijn.  De lokaalhoudster die de taak van kokkin op zich had genomen, verdiende terecht de lof die haar door iedereen werd toegezwaaid.  Nadat de inwendige mens terdege was versterkt, zorgde het orkest voor de allerbeste stemming.  Het slaagde er overigens wonderwel in, en zeker toen het nieuw Cerclelied, voor die gelegenheid gemaakt, werd gelanceerd.  De feestvierders lieten het niet aan hun hart komen, ondanks de minder goede uitslagen van hun geliefde ploeg.  De hh. Brinckman en Verkeyn lieten zich als zangsolisten gelden, alsook het duo dhr. en mevr. G. Verkeyn.  Voor de humor zorgden A. Ruysschaert en R. Lagast.  Op zeker ogenblik kwamen zelfs Hitler en Loemoemba op het tapijt !  Het feest duurde tot in de vroege zondagmorgenuurtjes.  Moge het wakker bestuur van de supporterskring het bij deze eersteling niet laten, is de wens van alle feestvierders.”

En we vonden nog een tweede verslagje van hetzelfde supportersfeestje :

Supportersclub “Groen-Zwart” “ : “In het lokaal City, Rijselstraat te Sint-Michiels, werd aan een vijftigtal leden met hun dames een zeer verzorgd avondmaal aangeboden door de Supporterskring Groen-Zwart.  Het welkomstwoord werd uitgesproken door voorzitter Georges Van Vyve, die de erevoorzitter Gerard Versyp verontschuldigde, maar tevens Arthur Ruysschaert als eregast begroette.  Na het eetmaal werd in de beste verstandhouding tot in de “vroege” uurtjes gedanst en gefeest.  Dat de Sint-Michielse Cercle-aanhangers optimisten zijn, werd bewezen bij het aanleren van een nieuw Cerclelied, dat zo talrijke malen werd gezongen, dat de match tegen Union Namen eenvoudig niet meer kon verloren worden.  Tot slot vroeg het toegewijde lid Maurits Willems aan alle supporters om bij de volgende thuiswedstrijden van Cercle alle niet opbouwende en negatieve kritiek aan het adres van de spelers te laten varen en deze integendeel tot het uiterste aan te moedigen.”

Brugge

In de vorige aflevering hadden we het over de slechte staat van de Bisschopsdreef in Sint-Kruis dat aangekaart werd in het artikel “Al hutseklutsend door de Bisschopsdreef te Sint-Kruis – Onhoudbare toestand voor bewoners en weggebruikers”.  Maar het was niet enkel in Sint-Kruis dat er straten in slechte toestand te vinden waren.  Ook Sint-Andries deelde in de spreekwoordelijke brokken… :

Ellendige toestand van Diksmuidse Heirweg te Sint-Andries” : “Wegens de grote regenval der laatste weken is de Diksmuidse Heirweg in een reusachtige modderpoel herschapen.  De bewoners vragen zich terecht af wanneer daar eindelijk eens voor een oplossing zal gezorgd worden.  De straat is bezaaid met verraderlijke putten die vol water liggen zodat de autobezitters het nauwelijks wagen met hun auto buiten te komen uit vrees onklaar te geraken.  Doch vooral voor de huismoeders wier kinderen er dagelijks viermaal door moeten om naar school te gaan is het werkelijk geen pretje.  Natte kousen en doorlopen schoenen zijn er dagelijkse kost.  Voor fietsers is de weg praktisch onberijdbaar geworden.  Reeds herhaalde malen werd op deze toestand gewezen.  Hopen wij maar dat de betrokken instanties zo vlug mogelijk voor een oplossing zullen zorgen.  Wij verwijzen onze lezers overigens naar het verslag der jongste gemeenteraadszitting, elders in ons blad, waarin melding wordt gemaakt van het standpunt van de gemeentelijke overheid terzake.”

Net zoals we vorige keer dieper ingingen op de geschiedenis van de Bisschopsdreef doen we dit deze keer ook voor de Diksmuidse Heirweg.

De Diksmuidse Heirweg werd aangelegd toen de Romeinen heer en meester waren in onze gewesten.  Zij legden op meerdere plaatsen heirbanen aan omdat ze deze rechte wegen nodig hadden om op snelle wijze hun troepen te verplaatsen en om de werking van hun postdiensten zo goed mogelijk te kunnen verzekeren.  De Diksmuidse Heirweg liep toen over de heuvel waar nu het Galgenbos ligt.  Buiten deze heirbaan zijn er geen Romeinse activiteiten in de buurt van het Galgenbos gekend.

Deze prent uit de prachtige Historiareeks “ ’s Lands glorie” geeft ons een idee hoe een heirweg er in de Romeinse tijd uitzag.  Professor Jean Schoonjans (Facultés Universitaires Saint-Louis te Brussel) stond in voor de historische en letterkundige bijdrage, Jean-Léon Huens tekende de prachtige illustraties.  De volledige reeks bestond uit zes boeken met de zeer herkenbare groene kaft.  Wie verzamelde destijds deze boeken met de prachtige prenten niet ?  Historia gaf de prenten uit tussen 1949 en 1961.  De 534 prenten waren telkens voorzien van een korte begeleidende tekst en toonden ons de hoogtepunten en de belangrijkste figuren uit de Belgische geschiedenis (bron foto : geschiedenisvanbelgie.blogspot.com).

Cerle Brugge KSV

Het Galgenbos is een bosje van slechts een halve hectare groot, tussen de Diksmuidse Heirweg en Fort Zevenbergen.  In het bosje zijn de restanten van een middeleeuws zevenpuntig fort nog duidelijk te zien.  Alhoewel het bosje door een hekken omgeven is, is het vrij toegankelijk voor voetgangers via een ingang in Fort Zevenbergen en twee ingangen aan de Diksmuidse Heirweg waar ook een infobord aangebracht werd.
De eerste galg in Brugge bevond zich in de binnenstad maar in de elfde eeuw koos de stadsmagistraat er voor om de galg vlak buiten Brugge te plaatsen.  Naarmate Brugge uitbreiding nam verplaatste men de galg steeds verder en verder van het centrum.  In de dertiende eeuw kreeg de galg een plaatsje in Sint-Andries, in het ondertussen verdwenen Kaakstraatje, een zijstraat van de Diksmuidse Heirweg.  De galg werd op een goed zichtbare plaats opgesteld, langs een belangrijke invalsweg, om potentiële boeven twee keer te doen nadenken vooraleer ze schurkenstreken uithaalden.  Reeds in 1261 was de galg, nog steeds eigendom van de stad Brugge, in gebruik.  De naam van het bosje, het Galgenbos, herinnert hier aan al moet de galg zelf buiten het huidige bos hebben gestaan.  De galg was niet zo maar een klassieke houten constructie die we meestal in gedachten hebben als we ons een galg proberen voor te stellen.  Het was een constructie met een stenen fundament, drie blauwstenen pijlers waar houten of metalen dwarsbalken verschillende galgen ophielden.  Op middeleeuwse kaarten kunnen we zien dat er een (ondertussen verdwenen) “gerechtsboom” vlak bij de galgen stond.  Net zoals vele “gerechtsbomen” betrof het een lindeboom.  In een oorkonde uit 1453 lezen we dat er op het “stuk ter Galge” sprake is van een melaatsenkolonie.  De leprozen of “Akkerzieken” woonden er in kleine houten huisjes, afgezonderd van de rest van de stad.  In ruil voor het bewaken van de gevangenen gaf de stadsmagistraat hen een kleine vergoeding : wanneer vinger- of teenkootjes loskwamen van de gehangenen mochten zij deze als amulet verkopen aan de bewoners van de stad.  Deze amuletten waren toen erg gegeerd.  Als het lijk van een gehangene volledig van de galg viel hadden zij het recht om het te begraven.  De archieven leren ons dat er omstreeks 1562 amper nog melaatsen woonden en dat de laatste leprozenhuisjes nog voor 1588 afgebroken werden.  Rond deze periode werd de naam van het “stuk ter Galge” gewijzigd in “Ter Weelde”, een naam die ontleend werd aan een nabijgelegen hoeve.
Bovenop de heuvel werd een dubbele omwalling opgeworpen om een verdedigingsfort te bouwen.  Deze zevenhoekige constructie was één van de vele forten rond Brugge om de stad te beschermen tijdens de “Tachtigjarige Oorlog” (1568-1648).
De galg werd afgebroken omstreeks 1795.  Het gebied was ondertussen in handen gekomen van het Bestuur der Burgerlijke Godshuizen die het in 1878 verkocht aan Paul Coppieters, de toenmalige burgemeester van Sint-Andries.  In 1977 kocht stad Brugge het domein(tje) om het samen met het omliggende gebied te verkavelen.  Als echter de rijke geschiedenis van het Galgenbos bekend raakt worden de verkavelingsplannen opgeborgen.  In 2009 wordt de procedure om het als monument te beschermen ingezet.  Ondertussen is die erkenning een feit.

Cerle Brugge KSV

De bouwval van de galgekapel uit de negentiende eeuw (bron foto : beeldbank Brugge).

 

Cerle Brugge KSV

Ook in Sint-Kruis was er destijds een “Galgeplaats”.  De huidige Beukenboslaan stond toen nog bekend als de “Galgedreef”.  Deze dreef leidde naar “t’ gherechte van Male ofte Malegalghe”, op de kaart van Pieter Pourbus (getekend tussen 1561 en 1571) aangeduid als “Tgheregte van Male”.  De galg verdween in het begin van de achttiende eeuw maar de plaatsnaam “Galgestraat” bleef nog een tijd in gebruik.  Waar de Beukenboslaan uitkomt in de Brieversweg stond de galg.  Op deze plaats kunnen we, aangeplant in een kwart cirkel, nog enkele lindebomen zien (bron foto : heemkundesintkruis.brugseverenigingen.be).

 

(Marnix Knockaert)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 228)

(periode van 03-06-1961 -> 10-06-1961)

  • Cercle

Grote vreugde en bijgevolg ook een groot feest in het groen-zwarte deel van Brugge waar op zondag 4 juni 1961 de lang verwachte promotie van Cercle naar Eerste Klasse gevierd werd.  Het feestprogramma begon met een ontvangst op het gemeentehuis van Sint-Andries want tenslotte situeerde het Edgard De Smedtstadion zich in deze gemeente, gevolgd door een optocht door de Brugse straten en een hulde in het Brugs stadhuis omdat Cercle toch vooral een Brugse ploeg was en, zoals de Bourgondische mens in de Vlaming het graag heeft, afgesloten met een lekker promoveringsbanket dat gevolgd werd door een luisterrijk Cerclebal in de Stadshallen om toch nog enigszins, in de mate van het mogelijke natuurlijk, wat calorieën te verbranden.  Het gedacht maakt ook reeds veel goed…

En, zoals gebruikelijk is bij dergelijke festiviteiten, vloeide er niet enkel veel inkt op voorhand maar vloeide er ook nog eens veel inkt na het feest want toen moest de krantenlezer nog alles, in geuren en kleuren beschreven, voorgeschoteld krijgen.  Wij starten alvast met een artikeltje dat voor de viering gepubliceerd werd :

Het is er dan toch van gekomen…” : “Inderdaad het is er van gekomen…  Groen-Zwart mag feest vieren, want “Cercle” speelt toekomend seizoen weer in Eerste Afdeling !  Dat het morgen zondag een Hoogdag wordt voor alle Cercle-fans, lijdt alvast niet de minste twijfel.  Naar wij vernamen werden voor het groot feestbanket reeds meer dan 250 inschrijvingen geboekt, en dat belooft !  Voor het Promoveringsbal zal het enthousiasme zeker en vast worden ten top gedreven, en terecht.  André Deschepper, de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, verzekerde ons dat alles tot in de minste puntjes zal verzorgd zijn, zodat de Hoogdag van morgen zondag tot een echte en ware groen-zwarte vreugdedag zal uitgroeien.  Wij zijn er trouwens a priori van overtuigd.  Wij wensen van nu reeds alle Cercle-komitards, spelers en supporters gulhartig proficiat en vooral veel Cercle-pret op het groots feest !

Als vreugdevolle gebeurtenissen, zoals een promotie, je favoriete ploeg ten deel vallen kan dat ongetwijfeld de creativiteit van het individu prikkelen.  André Deschepper, in bovenstaand artikel reeds omschreven als de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, beantwoordde aan die beschrijving en had dit bewezen door het “mannetje-met-de-ladder” te ontwerpen.  Het briljante idee was vrij simpel maar vaak is dat de beste garantie om het nodige succes te hebben.  Zijn ontwerp stelde een mannetje voor dat een ladder vasthield.  Onderaan de ladder kon je de tekst “Wij klimmen” lezen, bovenaan de ladder aangevuld met de sinds lang gekoesterde verzuchting “naar Eerste Nationale”.  Rond de ladder stonden de hoofden van trainer Delfour en de elf spelers die de promovering gerealiseerd hadden, afgebeeld.  Met andere woorden : een gegeerd hebbedingetje voor de echte groen-zwarte supporters !  Al zouden die supporters zich wel moeten tevreden stellen met een postkaart van het “mannetje-met-de-ladder”…

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 227)

(periode van 20-05-1961 -> 27-05-1961)

  • Cercle

Eindelijk was de terugkeer van de Brugse groen-zwarten op het hoogste voetbalniveau een feit.  Er stond wel nog een (inhaal)wedstrijd tegen FC Tilleur op het programma maar dat zou de pret, zelfs ingeval van een nederlaag, niet kunnen drukken.  Niet minder dan vijftien (!) seizoenen, met zelfs een vierjarig intermezzo in Derde Klasse, had het geduurd voor Cercle weer aan de oppervlakte verscheen en de plaats claimde waar het thuishoorde : in Eerste Klasse !
Ook doelman Willy Mortier uitte zijn grote tevredenheid in een artikel in “Het Brugsch Handelsblad” :

Willy Mortier aan het woord…  “Wij zijn toch zo gelukkig…” ”  “Het is echt niet te geloven…  Wij hebben dit jaar op voetbalgebied eerder een matte prestatie geleverd en wij promoveren naar Eerste.  Vorig jaar speelden wij mooi voetbal, doch het was niet productief genoeg en de promovering ontglipte ons op één doelpunt te Mechelen in de beruchte testmatch tegen Patro Eisden.  Twee seizoenen geleden scheelde het slechts één puntje om naar Eerste nationaal over te gaan.  En nu zullen we volgend seizoen opnieuw derby’s spelen in de Belgische hoogste voetbalafdeling.  Of wij allemaal gelukkig zijn, hoeft niet gezegd…”.  Zo vertelde ons verleden week na de beslissende match te Charleroi Cercle’s doelman Willy Mortier, die een zeer ruim aandeel heeft in de promovering.  Maar daarover mag men hem niet spreken.  “Cercle vormt een geheel en ALLEN hebben er aan meegeholpen”, verzekert hij.  “Trainer Delfour heeft het bestuur van Cercle in 1958 beloofd dat hij de groen-zwarten in drie jaar naar Eerste zou brengen en hij heeft woord gehouden.”
“Ik weet het”, zegt Mortier, “men heeft Delfour de laatste tijd fel bekritiseerd.  Hij heeft net zoals iedereen fouten en gebreken, doch wij moeten eerlijk zijn, het is een goede trainer.  Hij heeft Cercle leren voetballen, maar met het spelersmateriaal waarover hij beschikte, was het niet mogelijk voetbal te spelen zoals hij het wenste.  Dit heeft hij moeten inzien en hij was verplicht zijn spelmethode te veranderen.  In de terugronde heeft Cercle dan een verdedigingssysteem toegepast dat tot flinke resultaten heeft geleid.  Op de twaalf laatst gespeelde wedstrijden behaalde Cercle 22 punten.  Wij kregen slechts acht doelen tegen, waarvan zes thuis en slechts twee op verplaatsing.  Gelukkig kwam de forme en het zelfvertrouwen terug bij kapitein Bailliu, hetgeen doeltreffend gewerkt heeft op de moraal van ons allen.  Ik persoonlijk was zeer pessimistisch tot voor de wedstrijd tegen Kortrijk, maar van dan af begon ik terug te geloven in de promoveringskansen, die definitief vastgelegd werden tegen Club Mechelen en Charleroi.”
In verband met de wedstrijd te Charleroi, Willy, is het waar dat gij daar met stenen bekogeld werd ?
“Inderdaad.  Ik kreeg een steen tegen mijn kaakbeen.  Ik reageerde nog niet direct, doch wreef met mijn hand over mijn gezicht en stelde vast dat ik geweldig bloedde.  Ik verwittigde de scheidsrechter en tot het einde stonden twee terreinafgevaardigden achter mijn doel om mij te beschermen tegen het onsportief Waals publiek.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik de ballen niet durfde halen die tegen de balustrade lagen, ik had zeker nog meer stenen naar het hoofd gekregen.  Nu, de zege en de hulde die ons na de wedstrijd op het plein werd gebracht door de Brugse supporters, heeft die pijn en dit incident rap doen vergeten !”
Hebt u dit seizoen alle wedstrijden gespeeld, Willy ?
“Zeker, samen met Bertje Serru en Dré Perot heb ik geen enkele wedstrijd gemist.  Ik moet hier een bijzondere hulde brengen aan Perot die dit jaar waarlijk ‘gevochten’ heeft voor de promovering.  Ook zijn wens om volgend jaar tegen Gantoise te kunnen spelen zal zonder bepaalde tegenslagen in vervulling gaan.  Ikzelf ben natuurlijk gelukkig in Eerste nationaal tegen de grote ploegen te kunnen uitkomen.”
Wat denkt u over de toekomst van Cercle ?
“Wel, de ploeggeest is momenteel vanzelfsprekend buitengewoon en ik meen dat wij met deze ploeg flinke resultaten kunnen behalen in Eerste.  Ons elftal is niet zo oud en dit is ook een element dat niet uit het oog mag verloren worden.  U hebt daar gezinspeeld op mijn kansen als nationale portier, wel, ik denk daar zeer weinig aan.  Alleen Cercle telt voor mij en als wij volgend seizoen ons kunnen handhaven, zou dit reeds een flink resultaat betekenen.  Een goede ploeggeest en een intens trainen zijn daarvoor de eerste vereisten.  Ik druk de wens uit dat het bestuur innig moge samenwerken met de spelers om de moraal hoog te houden.  Iedere speler deed wat hij kan en de soms ongegronde kritiek schaadt sterk de moraal van de jongens.  Ik ben nu 26 jaar, verdedig nu reeds vijf seizoenen de groen-zwarte kleuren en speel vier jaar in het fanion elftal.  Niet alleen zijn de spelers gelukkig met de promovering, doch ook voor de supporters, het bestuur en vooral voor voorzitter Pierre Vandamme, die samen met Robert Braet de morele trainers mogen genoemd worden.  De verkwikkende woorden van deze ware sportmannen oefenen op ons zo’n sterke invloed uit.  Ook in de sport is opbeuring een grote en vaak beslissende factor in moeilijke omstandigheden !”
Tot daar dus Willy Mortier, die we samen met zijn ploegmaats nogmaals van harte feliciteren met de hoop hen volgend seizoen naast Club met klank de Brugse kleuren te zien verdedigen.”

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 226)

(periode van 06-05-1961 -> 13-05-1961)

  • Cercle

Het grote moment van de waarheid naderde langzaam maar zeker.  Zou Cercle, na twee eerdere op de valreep mislukte campagnes, eindelijk het nagestreefde doel bereiken en de promotie realiseren ?  Het begon er meer en meer op te gelijken dat  de derde keer de goede keer zou worden.
Na afloop van het seizoen 1958-1959 hadden de groen-zwarten een eerste keer naast het felbegeerde promotieticket gegrepen door derde te eindigen na kampioen Daring Club Brussel (41 punten) en vice-kampioen FC Brugge (39 punten).  Cercle kwam na dertig wedstrijden amper één schamel puntje te kort om de stadsgenoten te kunnen bedreigen.
De competitie 1959-1960 bezorgde de groen-zwarten een nog ellendiger gevoel.  Eendracht Aalst behaalde 43 punten en mocht zich de terechte kampioen noemen maar tussen Patro Eisden en Cercle Brugge werd het een nek-aan-nekrace tot het bittere einde.  Beide teams telden na afloop van het seizoen 39 punten en dus volgde er een testwedstrijd op een neutraal terrein om de tweede promovendus aan te duiden.  Een levensbelangrijke wedstrijd waarin de groen-zwarten met 2-1 jammer genoeg aan het kortste eind trokken.
“Vic Bergh” trok in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” richting Edgard De Smedtstadion waar Cercle het sterke F.C. Mechelen van repliek moest dienen.

Cercle Brugge – F.C. Mechelen 4-2 : De beste prestatie van het seizoen !” : “Het is zeker niet zo heel lang geleden dat wij hier als tolk van heel wat Brugse voetballiefhebbers de voor promovering in aanmerking komende groen-zwarten hun onbegrijpelijk passief en lankmoedig acteren aanwreven, hen bezwerende kost wat kost over te schakelen naar een meer geestdriftig en wilskrachtig spel, dat meer dan noodzakelijk was om hun kansen in het zwaar seizoeneinde te vrijwaren.  Zonder te beweren dat zij naar deze goedbedoelde kritiek geluisterd hebben, is het toch een feit dat de Cerclespelers in de laatste weken kordaat het roer hebben gekeerd en door een strijdlustiger optreden en groter zegewil hun promoveringsmogelijkheden aanzienlijk hebben versterkt.  Met de komst van Club Mechelen werd zondag jl. nochtans de kroon op het werk gesteld en ieder van de duizenden toeschouwers keek zich de ogen uit op dit Brugs team, dat nu eindelijk eens voetbalde zoals het hoorde en heel verrassend het aantrekkelijke en technische paarde aan het effectieve. Zoals de groen-zwarten in de eerste helft evolueerden, snel en direct, vol beweeglijkheid en inspiratie, kon beslist met het beste vergeleken worden dat wij dit seizoen hier reeds in Eerste Klasse zagen.  Van treuzelend of lateraal spel was er omzeggens nooit sprake –althans niet in de eerste helft– maar heel oordeelkundig werd alles in één tijd doorgevoerd en afgewerkt, zodat de vruchten van deze verheugende tactische ommekeer niet op zich lieten wachten.  De 3-0 voorsprong waarmee Cercle van kamp verwisselde was niet het minste overdreven en met een tikje meer beheersing waren deze cijfers zelfs nog hoger opgelopen, want niet alleen een eerste doelpunt werd afgekeurd wegens twijfelachtig buitenspel, maar ook een paar wijdgapende open kansen bleven liggen.  Dit zou trouwens herhaald worden na de rust, toen de groen-zwarten hun wil niet meer zo overweldigend opdrongen en de gasten profijt haalden uit twee aarzelingen der Brugse verdedigers.  Dat het ten slotte 4-2 werd was niet in verhouding tot het globaal spelbeeld en de respectievelijke skoorkansen.  Dit is echter maar bijzaak.  Het voornaamste is dat de lokale groen-zwarten volledig overtuigden en van ver hun beste prestatie van het seizoen leverden.  Morgen te Charleroi nu nog een flink duwke en de verdiende promoveringsbloemen mogen aan Bailliu en zijn maats uitgereikt worden.  Met deze overtuigende overwinning, die het product was van een allerbeste globale verrichting, heeft Cercle thans de poort naar eerste klasse helemaal opengestampt.  Nu hebben de groen-zwarten nog slechts een stapje te doen om er door te geraken en we twijfelen er niet meer aan dat zij daarin zullen slagen, althans niet als zij van dezelfde geestdrift en zegewil getuigen als verleden zondag.  Groen-zwarten, alle ogen zijn op u gericht, toon u het vertrouwen waardig dat in u gesteld wordt en win morgen het puntje dat u nog van de promovering scheidt.  Dat er dan te Brugge zal gefeest worden hoeft niet gezegd !”

Technische  krabbels…
Cercle Brugge – F.C. Mechelen  4-2

opkomst : 9.000 toeschouwers.
terrein : uitstekend.
leiding : ref. Lespineux, goed.
fair-play : correct.
corners : Cercle 7, Mechelen 1.
doelpunten : 17’ Notteboom 1-0, 28’ De Moor in eigen netten op scherpe voorzet van
  Michiels 2-0, 31’ Bailliu 3-0, 64’ Dockx 3-1, 80’ Daels 4-1, 83’ Dom 4-2.
Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Michiels, De
  Caluwé.
F.C. Mechelen : Jacobs, Borremans, Geets, De Moor, De Koster, De Neef, Sels, Dockx,
  Mergay, Dom, Tuyaerts.


De rangschikking na 28 wedstrijden : 1. F.C. Diest (41 punten), 2. Cercle (39), 3. F.C. Beringen (35), 4. Union Namen (34), 5. S.C. Charleroi (33), 6. F.C. Mechelen (32), 7. S.K. Sint-Niklaas (31), 8. F.C. Turnhout (28), 9. F.C. Tilleur (26), 10. Olse Merksem (25), 11. Berchem Sport (25), 12. Racing Doornik (23), 13. Kortrijk Sport (23), 14. Racing Brussel (20), 15. White Star (20), 16. Lyra (13).

 

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 225)

(periode van 22-04-1961 -> 29-04-1961)

  • Cercle

De laatste rechte lijn kwam nu echt wel in zicht.  De titelkandidaten waren de rode driehoek van de laatste kilometer met de nodige vaart voorbij gekoerst.  De eindspurt werd ingezet, de snelheid werd nog verder opgedreven.  Wie zou als eerste en wie zou als tweede de eindmeet overschrijden ?  Wie het ook zou worden, die twee mochten zich alvast verheugen in een zeer mooie prijs : de promotie naar de hoogste klasse.  Wie nu nog een steek liet vallen hypothekeerde serieus zijn kansen.  Cercle behoorde tot het ultieme kopgroepje dat nog een aanspraak mocht maken op een promotieticket.  Wat zouden de groen-zwarten er op eigen veld van terecht brengen in de nooit gemakkelijke derby tegen Kortrijk Sport ?  De Kortrijkzanen maakten zelf geen kans meer op één van de twee prijzen maar Cercle een hak zetten, daar waren ze natuurlijk wel op belust.  De Bruggelingen zouden op het veld moeten bewijzen dat ze terecht tot het kransje promotiekandidaten behoorden.
“Vic Bergh” mocht in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” richting Edgard De Smedtstadion stappen om er de voetbalcapriolen die zich voor zijn ogen afspeelden in woorden te gieten en aan het papier toe te vertrouwen.

Cercle Brugge – Kortrijk Sport 1-0 : Meer geestdrift en zegewil !!” : “Het is een moeilijk te betwisten feit dat iedereen in het Cerclemidden al zijn hoop en streven stelt op de zo vurig betrachte en langverwachte promovering der groen-zwarten naar de hoogste voetbalklasse.  Men verheelt het zich niet dat nog zware hinderpalen dit doel belemmeren en dat bij een gebeurlijk succes er heel wat zal te doen zijn om zich zo niet te handhaven, dan toch ten minste een eervol figuur te slaan in 1e klasse.  Is dit laatste voor later zorg, dan werd verleden zondag door de nipte maar voluit verdiende zege tegen Kortrijk een flinke stap vooruit gezet naar het beoogde doel.  Dit succes was niet zozeer het resultaat van een groots presteren, dan wel van een opvallend geestdriftiger acteren en een grotere zegewil die het stug defensief der Kortrijkzanen toch te machtig waren.  De lokalen staken immers met heel wat meer overtuiging en wilskracht van wal dan dit in de meeste thuismatchen het geval was, met het gevolg dat de bezoekers dadelijk op een stevig gesloten verdedigende tactiek gingen aanleunen.  De groen-zwarten deden het ook heel wat sneller en directer dan vroeger, zonder daarvan aanvankelijk nochtans de vruchten te plukken.  Een zekere zenuwachtigheid en onvoldoende beheersing bij de afwerking waren daar niet vreemd aan, zodat er dan zelfs een luckygoal van Perot moest bij te pas komen om de ruim verdiende voorsprong te verzekeren.  Na de herneming zou het hoge tempo weliswaar enigszins dalen maar toch bleven Bailliu en zijn maats even hardnekkig en kranig voor de zege vechten, zodat zij er heel verdienstelijk in slaagden de kostbare inzet aan huis te houden.  Het lag voor de hand dat Kortrijk in deze gewestelijke derby er alles zou op zetten om de Bruggelingen de voet dwars te zetten en hen iets van de inzet afhandig te maken.  Daarvoor rekenden zij op een stug georganiseerde verdediging die doorlopend met 6 à 7 man een ware muur vormde voor de kooi van een uitstekende Ververken.  Tegenover een van meet af aan doorgedreven en allesgevend lokaal offensief pakten de rood-gelen uit met harde en kordate tacklings en een krachtig “voor de bal vechten”, hetgeen niet alleen een zwoele en zenuwachtige derbysfeer schepte maar ook aanleiding gaf tot een driftig en slopend gevechtsvoetbal.  In dat spelletje waren de bezoekers het meest bedreven en beheerst zodat de groen-zwarten niet het verwachte rendement haalden uit hun uitgesproken overwicht dat omzeggens over geheel de eerste helft liep.  Nochtans werden de lokale aanvallen niet onaardig ineengestoken en dreven zelfs op een betere uitvoerbaarheid en directheid, maar het stug markeren en een al te zenuwachtige en vaak onpreciese afwerking zetten een rem op de Brugse verzuchtingen.  Waar Kortrijk geleidelijk achteraan nog dichter aaneensloot, werden de skoorkansen geringer, zodat men reeds wanhoopte Cercle nog voor de rust op voorsprong te zien komen.  Een gelukkig toeval zou de thuisploeg dan toch een handje toesteken en geven waarop ze volgens het spelverloop ruimschoots recht had.  Een opzetten van de steeds stuwende Perot werd besloten met een scherpe voorzet naar de vrijlopende Bailliu die in duel met een back trachtte het leder met het hoofd te bewerken.  Ook keeper Ververken mengde zich in dit duel, maar niemand geraakte bij de bal die verrassend in het ledige doel belandde.  Deze tegenslag stuurde Kortrijk’s plannen in de war, zodat zij na de rust haar verdedigende tactiek enigszins versoepelde en iets meer open ging spelen.  Haar reacties waren nu veelvuldiger en niet zonder gevaar maar de Cercle-achterhoede liet zich evenmin verschalken.  Globaal bleven de groen-zwarten toch lichtjes domineren om naar het einde toe zelfs weer een harde druk op het bezoekende doel uit te oefenen, maar de 1-0 stand bleef behouden.

Technische  krabbels
Cercle Brugge – Kortrijk Sport  1-0

 

- opkomst : 6.000 toeschouwers.
- terrein : goed maar glibberig.
- leiding : ref. Hannet, bevredigde.
- fair-play : hard maar correct.
- corners : Cercle 10, Kortrijk 2.
- doelpunt : 36’ Perot 1-0.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Michiels,
  De Caluwé.
- Kortrijk Sport : Ververken, Desimpelaere, Van Halst, Vanneste, Haesebrouck, Van
  Maele, Bekaert, Vande Wiele, Roosen, R Swimberghe, Losfeld.


De promoveringskoorts begon nu toch wel de kop op te steken.  Elke Bruggeling in het algemeen en uiteraard de Cerclesupporters in het bijzonder hoopten dat de groen-zwarten nu eindelijk de poort naar de hoogste afdeling zouden kunnen openbeuken.  Van de concurrenten voor een promotieticket had Sporting Charleroi de slechtste beurt gemaakt door met 4-0 te verliezen op het veld van leider F.C. Diest.  Ook F.C. Beringen, 2-2 op Olse Merksem, en F.C. Mechelen, 0-0 op White Star A.C., hadden een belangrijk punt verloren.
“Dani” putte er de nodige inspiratie uit om andermaal een treffend “Bont Beeld” te tekenen :

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met …Thomas Didillon

‘Hard werken en resultaten zullen volgen’

In de zogenaamde ‘Engelse week’ met wedstrijden tegen Waasland-Beveren, Moeskroen en Genk, had ik een gesprek met onze eerste doelman Thomas Didillon.  Sinds dit seizoen is deze sympathieke Franse keeper actief bij de vereniging.  Momenteel is hij ook aanvoerder van de ploeg.  Ik had met hem een gesprek via Microsoft Teams tijdens een zogenaamd springuur op school.  Thomas, zelf ook één van de coronaslachtoffers, beantwoordde vanuit zijn huis aan de kust de vragen.  Het relaas van een leuk gesprek met onze goalie. 

(n.v.d.r.: dit interview werd afgenomen tussen de wedstrijd tegen Moeskroen en deze tegen Genk. Het resultaat van deze laatste wedstrijd was dus nog niet gekend.)

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!