koop tickets online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 221)

(periode van 11-02-1961 -> 25-02-1961)

 

Cercle

Wie graag pronostikeerde had aan Cercle een lekkere maar absoluut onvoorspelbare kluif.  In eigen huis verliep het eerder moeizaam terwijl het op verplaatsing vaak een stuk vlotter leek te gaan.  De groen-zwarten kregen alvast de kans om één en ander recht te zetten want de eerstvolgende wedstrijd, een thuismatch, werd betwist tegen F.C. Beringen.  De Limburgers stonden tweede en hadden, net als de Bruggelingen, 21 punten.  Leider Diest telde slechts twee punten voorsprong op het duo.  De winnaar van de wedstrijd in het Edgard De Smedtstadion kon, als F.C. Diest puntenloos bleef, op de eerste plaats terecht komen.  Zette Cercle zijn allerbeste beentje voor of lieten de groen-zwarten zich voor eigen publiek andermaal ringeloren ?
“Vic Bergh” was voor “Het Brugsch Handelsblad” de reporter van dienst en hoopte wellicht dat Cercle de puntjes op de i zou zetten.

Cercle Brugge – F.C. Beringen 1-1 : Geestdrift en goede wil niet voldoende !!” : “De laatste minderwaardige prestaties der groen-zwarten op eigen veld werden in de Cerclemiddens ten dele toegeschreven aan een dalende conditie der spelers maar ook en vooral aan hun geschokt zelfvertrouwen dat zich uitte in een zekere passiviteit en gelatenheid die voor eigen publiek weinig verantwoord was en een slechte indruk liet.  Reeds de week tevoren had voorzitter Vandamme hen hierop gewezen zodat zij te Namen met heel wat meer overtuiging en geestdrift een mooie zege boekten.  De vraag was nu of zij dat tegen de rechtstreekse rivaal die FC Beringen heet zouden bevestigen.  Langs het clubblad “Shot” om en langs de micro deed Robert Braet ook een warme oproep tot de supporters om hun steentje bij te brengen tot het versterken van het moreel front der spelers door hen hun aanmoedigingen niet te sparen.  En zie, de anders zo lankmoedige groen-zwarte aanhangers schenen plots hun stem te hebben teruggevonden en schreeuwden zich letterlijk hees om de Cerclejongens aan te moedigen en op te zwepen.  Maar toch slaagden deze trouwe lokale voetbalfans er niet in “de goals er in te roepen” zoals een lezer zich hier in ons vorig nummer zo typisch had uitgedrukt.  Zeker acteerden de thuisspelers ditmaal met veel meer geestdrift en allen waren vol goede wil om het eens goed te doen en de volle inzet aan huis te houden, maar blijkbaar volstond zulks niet om het gestelde doel te bereiken.  Daartoe ontbrak immers andermaal het nodige verband en snedigheid, zodat Cercle tenslotte met een –juist– gelijk spel vrede moest nemen.”

Technische  krabbels…
Cercle Brugge – F.C. Beringen 1-1

- opkomst : 5.000 toeschouwers.
- terrein : goed, iets glibberig.
- weersgesteldheid : betrokken en regenachtig.
- fair-play : correct.
- leiding : ref. De Bleeckere, goed, maar hij werd zeer slecht bijgestaan door zijn lijnrechters.
- doelpunten : 12’ Bailliu 1-0, 54’ Armand Peeters 1-1.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Wittewrongel, Demey, Desmaele, Daels, Bailliu,
  Michiels, Buyse.
- F.C. Beringen : Vleugels, Verboven, Frans Bierten, Geybels, Ariën, Voordeckers,
  Vanherle, Jan Bierten, Kauwenberghs, Alfons Peeters, Armand Peeters.

 

Noch Cercle noch Beringen hadden aan één puntje genoeg gehad om de leidersplaats van F.C. Diest af te snoepen.  Het tegenovergestelde was zelfs waar want de wit-zwarten uit Diest hadden hun wedstrijd wel gewonnen en diepten hun voorsprong op Cercle en Beringen uit tot drie punten.  De West-Vlamingen en de Limburgers voelden zelfs de hete adem van F.C. Mechelen, thuiswinst tegen Sporting Charleroi, en van SK Sint-Niklaas, uitwinst bij Berchem Sport, in hun nek.
F.C. Diest bleef aan de leiding en telde 25 punten, gevolgd door 2) F.C. Beringen (22 punten), 3) Cercle (22), 4) F.C. Mechelen (21), 5) SK Sint-Niklaas (20), 6) F.C. Turnhout (20), 7) Union Namen (19), 8) Racing Doornik (17), 9) Kortrijk Sport (17), 10) Sporting Charleroi (17), 11) Racing Club Brussel (17), 12) Olse Merksem (16), 13) Berchem Sport (15), 14) F.C. Tilleur (12), 15) Lyra (11), 16) White Star (11).

Verliep op het veld niet altijd alles zoals gewenst, thuis werd er blijkbaar beter gescoord want, wat lazen wij in “Het Brugsch Handelsblad” ?

Cerclespelers  verrijkt…
Een zoon voor Roje en een dochter voor Mortier

De wedstrijd tegen Beringen zullen zowel Marin Roje als Willy Mortier niet zo rap vergeten.  Tijdens deze match werd Marin immers de gelukkige vader van een flinke zoon die Filip gekerstend werd.  Geruchten doen de ronde dat scheidsrechter De Bleeckere de stoere Cercleback van dit heuglijk nieuws op de hoogte bracht en dat deze van dan af geen enkele fout meer heeft begaan…
Willy Mortier reed na de match naar Torhout en vernam van moeder Nera dat er een blijde gebeurtenis op komst was, hetgeen de eminente Cercleportier een slapeloze nacht heeft bezorgd.  Maar na lijden komt verblijden en maandagmorgen werd een lief meisje geboren dat Anneke zal noemen.  Hiermee is Willy’s eerste wens in vervulling gegaan en hopelijk wordt ook zijn andere droom nl. de promovering van Cercle, werkelijkheid.
Of mevrouw Roje en mevrouw Mortier gelukkig zijn, hoeft niet gezegd.  Onze welgemeende gelukwensen aan de families Roje en Mortier.

 

Dani had aan een dergelijke uit het leven gegrepen voorzet ruim voldoende om er een sprekend “Bont beeld” van te maken.  En gezien iedereen gelijk is voor de wet maakte hij er één voor Willy Mortier en één voor Marin Roje, uiteraard voorzien van de nodige commentaar.

“Als afwisseling kunnen we deze week eens enkele speciale sportnieuwtjes melden.  In de eerste plaats hebben we Willy Mortier, de talentvolle Cerclekeeper, die vader werd van een flinke dochter.  Vanzelfsprekend wensen we hem en zijn schattig vrouwtje van harte geluk met die eerste spruit.

Nochtans rijzen er nu wel problemen op, want wanneer Willy’s vrouwtje, die politiebediende is, op dienst zal moeten de zondagnamiddag zullen ze een babysitter moeten zoeken, daar anders het bovenstaande beeld wel eens werkelijkheid zou kunnen worden.”

Cerle Brugge KSV
Cerle Brugge KSV

“Als tweede nieuwtje hebben we de robuste Cercleback Roje, die vader werd van een even flinke zoon.  Dat dit kereltje een toekomstige Cerclespeler is staat voor ons vast als een paal boven water.  Wij verwachten hem trouwens vlug op het Cercleveld, om zijn papa en diens ploeg aan te moedigen.

Misschien zal hij zo nog goede diensten kunnen bewijzen door zijn stoere vader er op te wijzen, wanneer hij in de penaltyzone komt.  In afwachting sturen we Marin en zijn lieve ega natuurlijk eveneens onze beste wensen.”

Blijdschap en vreugde voor de gezinsuitbreiding ten huize Mortier en Roje maar een beetje aandacht voor de eerstvolgende wedstrijd was toch ook stilaan op zijn plaats.  De groen-zwarten kregen nog maar eens een thuismatch voor de voeten geschoven.  Het voorlaatste gerangschikte T.S.V. Lyra kwam op bezoek en dat mocht zeker geen onoverkomelijk obstakel zijn.  Cercle zou dat varkentje wel even wassen, daar rekende iedereen met een groen-zwart hart op maar of de rood-witten zich zo gemakkelijk naar de slachtbank zouden laten slepen was dan weer een andere vraag.
“Vic Bergh” mocht het voor “Het Brugsch Handelsblad” gaan uitvissen in het Edgard De Smedtstadion.

“Cercle – T.S.V. Lyra 1-0 : Mager succes na matige prestatie” : “Behaalde Cercle verleden zondag de verwachte overwinning tegen de rode lantaarndrager Lyra, dan is er voor de lokale groen-zwarten zeker geen reden om met dit mager en weinig overtuigend succes hoog op te lopen.  Het kwam inderdaad op het Edgard De Smedt Stadion globaal tot een zeer matig vertoon, dat niemand kon begeesteren noch voldoen, en dan beslist niet de steeds in aantal verminderende Brugse voetballiefhebbers, die hun ontgoocheling niet onder stoelen of banken staken en zelfs meer dan eens hun begrijpelijke ontevredenheid vrije teugel lieten…  Alles was er nochtans voor Cercle om ditmaal een even vlotte als afgetekende zege in de wacht te slepen.  Een eerder zwakke tegenstander, die dan nog na een tiental minuten spel praktisch tot tien man werd herleid, lag immers van bij het begin opvallend onder, maar hierbij lieten de lokale aanvallers de mooiste skoorkansen onbenut.  Andermaal werden de aanvallen veel te traag en te lateraal uitgebouwd, daar waar het besluit en de afwerking nog hopelozer in gebreke bleven !  Als Gilbert Bailliu er dan toch in slaagde, na flater van de Lyrakeeper, de stand te openen, kreeg men nieuwe hoop dat Cercle er helemaal door zou komen, maar het bleek eens te meer een loos strovuurtje dat dan nog volledig geblust werd door de zwak leidende heer Van Royen.  Deze nochtans hoog aangeschreven referee meende immers de ogen te moeten sluiten en onbegrijpelijk te laten doorspelen als de Brugse midvoor voor open doel het slachtoffer werd van een flagrante haakfout daar waar een modelpenalty zich opdrong…  Het geheel zou dan achteraf, en bijzonder na de pauze, nog meer verwateren en t.o.v. het kranig verweer der gasten, die heel moedig standhielden, bleef zelfs tot het einde de deur open voor een mogelijke draw.  Maar ook de numeriek mindere Lyraforwards bleken onvoldoende realiteitszin te hebben.  Ten slotte behielden de groen-zwarten hun magere 1-0 voorsprong na een even matte prestatie, die gewis weinig waarborgen biedt voor de komende beslissende topmatchen.  Tenzij Cercle het weer eens op vreemd terrein zou doen…”

Technische  krabbels…
Cercle Brugge – T.S.V. Lyra  1-0

- opkomst : 3.500 toeschouwers.
- terrein : goed, iets glibberig.
- leiding : ref. Van Royen, zeer matig.
- fair-play : soms iets te hard.
- corners : Cercle 7, Lyra 2.
- doelpunt : 15’ Bailliu 1-0.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Desmaele, Daels, Bailliu, Michiels, De
  Caluwé.
- Lyra : Geysen, Vermeulen, Van Hove, Heylen, Ceuleers, Vander Smissen, Peeters,
  Verbruggen, Verelst, J. Piedfort, X.

 

Niet echt goed voetballen en toch punten halen, ergens is het ook een kunst…  En vooral, de groen-zwarten bleven in de running voor een promotieticket.  Als we er de klassering bij nemen zien we bovenaan een ongewijzigde toestand : 1) F.C. Diest (27 punten), 2) F.C. Beringen (24), 3) Cercle (24), 4) F.C. Mechelen (22), 5) SK Sint-Niklaas (21), 6) F.C. Turnhout (21), 7) Union Namen (19), 8) Sporting Charleroi (19), 9) Racing Doornik (18), 10) Kortrijk Sport (18), 11) Racing Club Brussel (17), 12) Olse Merksem (16), 13) Berchem Sport (15), 14) F.C. Tilleur (13), 15) White Star (13), 16) T.S.V. Lyra (11).

“Vic Bergh” had het er in zijn verslag in “Het Brugsch Handelsblad” over dat het ‘geluk’ van Cercle misschien niet zou blijven duren.  De groen-zwarten dienden in de resterende wedstrijden nog enkele kleppers te bekampen waardoor ze konden bewijzen dat zij niet toevallig op de derde plaats stonden.  Op de volgende speeldag, een uitwedstrijd bij het zesde gerangschikte F.C. Turnhout, konden de Bruggelingen reeds laten zien dat een gooi doen naar een promotieticket hun goed recht was.  Maar ook Turnhout, dat slechts drie punten minder telde dan F.C. Beringen en Cercle, zou de wedstrijd zegevierend willen afsluiten want wie weet sleepten de blauw-witten aan de eindstreep wel een (onverwachte) promotie in de wacht.  Er was toen immers nog geen sprake van eindronden of van play-offs.  De kampioen en de vice-kampioen kregen beiden een promotieticket.  Misschien was dat systeem ook wel het eerlijkste want wie na dertig wedstrijden bovenaan de klassering stond was waarschijnlijk toch minstens ietsje beter dan de rest.
Ondertussen was de hamvraag die leefde bij de groen-zwarte supporters of Cercle deze moeilijke klip zou weten te omzeilen of dat ze daarentegen kansloos onderuit zouden gaan.

“Veritas” mocht voor “Het Brugsch Handelsblad” mee naar de Kempen en hoopte er waarschijnlijk een ontketend Cercle aan het werk te zien.  Maar Turnhout had nog iets recht te zetten na de zware 5-3 nederlaag uit de heenronde.  Wie trok er aan het langste eind en mocht beide punten op zak steken ?  Of hielden de opponenten elkaar in evenwicht met een logisch gelijkspel als resultaat ?

“F.C. Turnhout – Cercle Brugge 0-2 : Knappe Mortier en opportunistische goals !” : “Het moet zijn dat de groen-zwarten liever op verplaatsing spelen dan op eigen terrein, want reeds voor de wedstrijd vertrouwden ons een paar Cerclespelers toe dat zij ervan overtuigd waren een goed resultaat te bewerken te Turnhout.  Voor het ogenblik spelen wij meer op ons gemak op een vreemd veld, zegden zij, omdat wij daar minder bekritiseerd worden.  En bovendien besteden wij op verplaatsing meer aandacht aan de verdediging, zodat wij steeds onze tegenstrevers laten komen en wij bij ontsnappingen de mooiste doelkansen krijgen.  Dat zij goede pronostiekers zijn, zouden deze Brugse spelers slechts een paar uur later weten, want de wedstrijd in de Antwerpse Kempen verliep volledig volgens het hierboven uiteengezet “krijgsplan”.  De lokale withemden, die erop belust waren de ophefmakende nederlaag van de heenronde uit te wissen, liepen bliksemsnel van stapel en gesteund door het windvoordeel, voelden zij de Brugse defensie fel aan de tand.  Deze laatste in een niet orthodokse opstelling –de kanthalfs namen de buitenspelers voor hun rekening terwijl de backs op de insides speelden– hield echter het hoofd koel en hoewel sommigen onder hen in snelheid vaak te kort schoten tegen de aalvlugge lokale aanvallers, wisten zij door hun oordeelkundige plaatsing het ergste te voorkomen.  Toch moeten wij vooral de nadruk leggen op de nieuwe uitzonderlijke verrichting van Willy Mortier die de Brugse kansen veilig hield door tijdens het eerste half uur een paar ‘gemaakte’ doelpunten eruit te houden.  Na dit overrompelend en niets opleverend begin, ging de strijdlust van de blauw-witten geleidelijk afkoelen en konden de bezoekers ook hun woordje gaan meespreken.  Zij deden dit zelfs zo goed, dat zij op één minuut voor de rust zelfs op voorsprong kwamen langs de eeuwige opportunist Filemon Desmaele.  Het tweede doelpunt, 7 minuten na de kampwisseling, nam bij ons alle verdere twijfel weg omtrent de einduitslag, hoewel de lokalen nog fel aandrongen.  Stopper Baas en vooral Mortier zouden er echter over waken dat de nul voor Turnhout op de skoorplank behouden bleef.  Meer zelfs, Perot zou zich nog de weelde veroorloven een penalty naast te schieten.  Dit zou evenwel fel overdreven zijn, want zelfs nu ware een Cerclezege met één enkel goaltje verschil een juistere weergave van het spelbeeld geweest.”

Technische  krabbels…
F.C. Turnhout – Cercle Brugge  0-2

- opkomst : 6.000 toeschouwers.
- leiding : ref. Van Hellemont, goed.
- weersgesteltenis : fris en nevelig.
- terrein : uitstekend.
- corners : Turnhout 9, Cercle 1.
- doelpunten : 44’ Desmaele 0-1, 52’ Balliu 0-2.
- Turnhout : Dieltjens, A. Leysen, De Backer, Van Doninck, Weygers, Boogers, Embrechts,
  G. Leysen, Aelbrechts, De Houwer, Persegael.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, De Caluwé,
  Desmaele.

 

De groen-zwarten hadden hun uitreputatie andermaal alle eer aangedaan.  Ze brachten beide punten mee naar Brugge en liepen een puntje in op leider Diest dat zelf niet verder geraakt was dan een gelijkspel.  De overwinning op Turnhout zorgde er ook voor dat de voorsprong van Cercle op enkele achtervolgers zoals FC Mechelen en SK Sint-Niklaas, die puntenverlies geleden hadden, wat groter werd.  Ook al lieten de Bruggelingen op eigen veld af en toe een steekje vallen, ze mochten nog steeds blijven dromen van een promotieticket.

De klassering zag er als volgt uit : 1) F.C. Diest (28 punten), 2) Cercle (26), 3) F.C. Beringen (25), 4) F.C. Mechelen (23), 5) SK Sint-Niklaas (22), 6) Sporting Charleroi (21), 7) Union Namen (21), 8) F.C. Turnhout (21), 9) Kortrijk Sport (20), 10) Racing Doornik (18), 11) Berchem Sport (17), 12) Racing Club Brussel (17), 13) Olse Merksem (16), 14) F.C. Tilleur (14), 15) White Star (13), 16) Lyra (12).

 Wat natuurlijk niet kon ontbreken was een “Bont beeld” van Dani.  Hij had zich laten inspireren door de uitreputatie van de groen-zwarten en dit gegeven geprojecteerd op de thuiswedstrijden van Cercle…

“In tegenstelling tot de meeste andere ploegen schijnt het spelen voor eigen volk Cercle werkelijk zenuwachtig te maken.  Zelden wordt er op eigen terrein een flinke prestatie weggegeven terwijl op verplaatsing de meest daverende prestaties bijeengeshot worden.

Misschien zou de oplossing daarin liggen op eigen terrein met gesloten deuren te spelen ?  Ondertussen blijven de promoveringskansen van Cercle mooi en zien heel wat supporters hun ploeg volgend seizoen reeds in eerste spelen, wat wij van harte hopen natuurlijk…”

Cerle Brugge KSV

Brugge

De jaren zestig waren gouden jaren.  Veel bedrijven investeerden in de Brugse regio wat de plaatselijke werkgelegenheid ten goede kwam.  Eén van die firma’s was betonwerkerij De Clercq.  Wie destijds in het Dampoortkwartier in Sint-Kruis woonde zal zich deze fabriek absoluut nog herinneren.  Wie nu nog naar sporen zoekt van dit bedrijf is er aan voor de moeite.  Op die plaats is het uitzicht van de wijk grondig veranderd.  Bijna elk spoor van de vroegere betonwerkerij is gewist : het ruime plein waar de grondstoffen opgeslagen lagen, de smalle maar lange toegangsbaan waarlangs de vrachtwagens de fabriek in- en uitreden, de beide bemande kleine kranen die, bevestigd aan een monorail, enkele meters boven de grond over de Dampoortstraat, het Zuidervaartje en de Buiten Kruisvest op en af laveerden als er een schip moest gelost worden.  Enkel een betonnen brugje over het Zuidervaartje verwijst nog naar de vroegere betonwerkerij De Clercq.  Zelfs van het in het Dampoortkwartier wereldberoemde café Speyen, dat een eilandje vormde te midden het fabrieksdomein, bleef geen spoor over.  Waar ooit de fabriek stond verrezen enkele appartementsblokken en op de plaats waar de gasten zich in café Speyen destijds laafden aan een frisse pint vinden we nu een kleine parking en een winkel in sportartikelen terug.
In 1961, toen de plaatselijke industrie bloeide en groeide, zocht ook betonwerkerij De Clercq uitbreidingsmogelijkheden.  In het Dampoortkwartier was de expansielimiet bereikt en dus werd er uitgekeken naar een nieuwe, bijkomende locatie.  “Het Brugsch Handelsblad” besteedde er de nodige aandacht aan :

Bestaande nijverheden in het Brugse nemen uitbreiding – Nieuwe betonwerkerij van Ed. De Clercq langs de Oostendse vaart.” : “Wanneer Henri De Clercq in de vorige eeuw een betonnijverheid uit de grond stampte, en zijn zoon Edward De Clercq, de zaak verder uitbouwde, hebben ze waarschijnlijk nooit gedacht, dat de firma in zulk een korte tijd een dergelijke vlucht zou nemen.  De betonwerkerij van dhr. Edward De Clercq – De Maesschalck in de Dampoortstraat te Sint-Kruis biedt aldaar geen uitbreidingsmogelijkheden meer.  Daarom moest uitgezien worden naar een geschikter plaats om een ruimere betonwarenfabriek op te trekken.  Op het grondgebied Sint-Andries op de wijk Speyen langs de Oostendse vaart heeft de firma De Clercq 4,5 ha. grond aangekocht waarop men de nieuwe fabriek bouwt.  Momenteel stelt dit bedrijf 130 arbeiders te werk alwaar niets anders dan geprefabriceerde producten in beton en gewapend beton worden vervaardigd.  De firma De Clercq heeft nog nevenbedrijven nl. te Gent, te Roeselare en te Brugge langs de Noorweegse kaai nl. de firma Structo, gespecialiseerd in geprefabriceerd voorgespannen beton.  Ook daar werken 130 arbeiders en het bedrijf heeft een oppervlakte van 30.000 m².  Bij de firma De Clercq is er een ingenieur en bij Structo, die geleid wordt door dhr. Henri De Clercq, zoon van Edward, zijn er twee bouwkundige ingenieurs in dienst.”

Een beetje algemene geschiedenis over deze betonwerkerij is hier wel op zijn plaats.
In 1898 richtte Henri De Clercq in de Brugse randgemeente Sint-Kruis Beton De Clercq op, gespecialiseerd in prefab-beton.  Men maakte er aanvankelijk waterbakken voor hoveniers, steenputten voor waterwinning, regenputten, gewapende buizen met een kleine en gemiddelde diameter, hondenhokken en aanvullende producten voor de land- en tuinbouw.  Vanaf 1906 produceerde het bedrijf ook vloertegels.  Nog voor de Eerste Wereldoorlog breidde De Clercq zijn assortiment uit met buizen in gewapend beton met een grotere diameter dan de reeds bestaande buizen.  Na de Eerste Wereldoorlog werden, naast de reeds bestaande producten, nog afsluitingen in beton (platen en palen), gewelven en zware ongewapende gevibreerde buizen, boordstenen en betondallen gemaakt.  Tijdens de jaren dertig legde de betonwerkerij zich verder toe op het vervaardigen van holle gewelven en betonbuizen voor inwendige druk.  In januari 1939 werd Henri opgevolgd door zijn zoon Edouard De Clercq.  Het betonbedrijf groeide enorm waardoor Edouard De Clercq zich in 1951 genoodzaakt zag om een nevenbedrijf voor spanbeton op te richten langs de Noorweegse Kaai : Structo.  Henri De Clercq, zoon van Edouard en ingenieur van beroep, nam de leiding van Structo op zich.
Toen de site in de Dampoortstraat 207 te klein werd verhuisde De Clercq naar een nieuwe fabriek langs de Steenkaai aan het kanaal Brugge – Oostende. Vele toenmalige bedrijven probeerden hun arbeiders aan zich te binden door hen in de nabijheid van de fabriek een woning aan te bieden.  Het was meteen ook een vorm van sociale huisvesting.  Betonwerkerij De Clercq was hier geen uitzondering op.  Omstreeks 1932-1934 liet het bedrijf in het Koolstuk (*)(huisnummers 6 tot 28), in de Sportstraat (huisnummers 29 tot 47) en in de Korte Sportstraat (huisnummers 5 tot 19 en 6 tot 16) identieke huizen bouwen voor hun arbeiders.

(*) Het Koolstuk werd toen nog de Bloemenstraat genoemd.

Cerle Brugge KSV

Enkele van deze arbeiderswoningen in het Koolstuk.
(bron foto : https://inventaris.onroerenderfgoed.be/erfgoedobjecten/77353 )

Nationaal

In 1961 haalde onze nationale luchtvaartmaatschappij Sabena (Société Anonyme Belge d’Exploitation de la Navigation Aérienne) de voorpagina van alle belangrijke kranten.  Jammer genoeg was het niet in positieve zin.  Een vliegtuig stortte, kort voor de landing, neer en kostte drieënzeventig mensen het leven.

Zwaarste luchtramp in België – Sabenavliegtuig stortte neer nabij Zaventem – Alle 72 inzittenden en 1 veldarbeider gedood” “Woensdagvoormiddag heeft zich op 4 km. van Zaventem de zwaarste luchtramp voorgedaan, die ons land ooit heeft getroffen.  De Boeing SN 548, die dinsdagavond te 20.30 uur te New-York was opgestegen en te 9.50 uur op Brussel Nationaal moest landen, is even voor 10 uur bij een buiklandingspoging in een witloofveld op 4 km. van de landingsbaan ontploft.  De 61 passagiers en de 11 bemanningsleden kwamen hierbij om het leven, terwijl een landarbeider werd gedood en zijn gezel zwaar werd gewond.  De oorzaak van deze verschrikkelijke ramp zal moeilijk kunnen uitgemaakt worden, want vlak voor het toestel neerstortte hoorde de verkeerstoren van het vliegveld nog 2e piloot Roy zeggen “Alles is o.k.”.  Er wordt gewag gemaakt van defect aan het landingsstel, omdat het vliegtuig verscheidene minuten lang bleef rondtoeren, om dan plots als een vervaarlijke vogel neer te suizen en te pletter te storten, op nauwelijks 50 m. van een groep villa’s en boerderijen te Berg.  Het mag een wonder heten, dat het niet op deze huizen is terecht gekomen, waardoor er nog veel meer slachtoffers zouden geweest zijn.  Onmiddellijk rukten hulpploegen uit, doch hulp kon niet meer baten tenzij voor landbouwer Marcel Lauwers, die een been werd afgerukt en steeds maar riep “ ’t Is niet mogelijk, ’t is niet mogelijk !”.

Zijn werkgezel, de 21-jarige liefhebber-renner Theo De Laet, was op slag dood.  Zijn zuster had hem nog toegeroepen “Theo pas op”, toen ze het gevaarte recht op het veld zag toekomen, waar haar broer en Lauwers aan het werk waren, maar haar waarschuwing kwam te laat, want het onheil kwam letterlijk uit de lucht vallen.”

Het vreselijke nieuws was uiteraard voorpaginanieuws bij de vele verschillende kranten, ook bij “Het Wekelijks Nieuws” (bron foto : Historische kranten – “Het Wekelijks Nieuws” van 17 februari 1961).

Cerle Brugge KSV

Internationaal

In enkele van de voorbije afleveringen van deze reeks hadden wij het reeds over de explosieve toestand die heerste in onze voormalige kolonie Congo.  Joseph Kasavubu, leider van de partij ABAKO, was in juni 1960 president geworden van het ondertussen onafhankelijke Congo.  Patrice Lumumba, de leider van het nationalistische MNC, werd premier.  Het boterde echter niet tussen beide mannen en toen korte tijd later spanningen ontstonden gaf Kasavubu de schuld aan Lumumba en zette hem af als premier.  Lumumba nam dit niet en zette op zijn beurt president Kasavubu af.  Kolonel Mobutu, de derde hond in het spel, greep via een staatsgreep in en ‘neutraliseerde’ zowel de president als de premier door alle macht naar zich toe te trekken.  Lumumba werd onder huisarrest geplaatst, Kasavubu ‘mocht’ president blijven.  Op 17 janauari 1961 werd Lumumba vermoord.  Toen de situatie enigszins onder controle was gaf Mobutu, zonder evenwel alle macht uit handen te geven, Kasavubu zijn uitvoerende macht terug.  De toestand in Congo bleef echter ook de komende jaren instabiel en in november 1965 pleegde Mobutu een nieuwe staatsgreep en liet zich uitroepen tot president van Congo.  Kasavubu overleed op 24 maart 1969.

Loemoemba ontsnapt ! – Kongo in rep en roer” “In de nacht van donderdag op vrijdag is de gewezen premier van Kongo, Patrice Loemoemba, die in Katanga gevangen gehouden werd, er in geslaagd te ontsnappen samen met enkele mede-gevangenen.  Men veronderstelt dat sommige bewakers omgekocht werden.  Onmiddellijk werden alle wegen in Katanga onder scherpe bewaking gesteld.  Loemoemba werd enkele maanden geleden door Moboetoesoldaten aangehouden, nadat hij zijn door de UNO bewaakte residentie te Leopoldstad verlaten had.  Na te Thysstad opgesloten te zijn geweest, werd hij na een begin van muiterij aldaar, door Moboetoe aan Tsjombé uitgeleverd.”

Cerle Brugge KSV

De gewezen premier van het onafhankelijke Congo : Patrice Lumumba (bron foto : nl.wikipedia.org/wiki/Patrice_Lumumba).

Van de roem naar het nekschot” : “Op 27 juli 1960 kwam Patrice Loemoemba, eerste premier van de republiek Kongo te Washington aan, waar hem alle eer bewezen werd, die aan regeringshoofden volgens het Amerikaans protocol bewezen wordt. Slank en vinnig, zelfbewust en onberispelijk gekleed schreed hij naast de militairen de ere-detachementen van de drie wapens van de Amerikaanse strijdkrachten af. Op slag was zijn internationale faam gevestigd, tot consternatie en verontwaardiging van België, tot triomf van alle kleurlingen ter wereld.  In januari jl. arriveerde Loemoemba nog eens te Leopoldstad, terug van zijn zoveelste reis, maar deze keer geboeid als een boef, de ogen dof van angst, de witte hemdkraag open, neergedrukt op de bodem van een legerauto.

Hij was de gevangene van zijn vijand, de kolonel Joseph Moboetoe, eens één van Loemoemba’s adjuncten, na de katastrofe van de onafhankelijkheid van Congo samenzweerder met president “papa” Kazavoeboe, tegen de omstreden aspirant-dictator.  Is er in de moderne geschiedenis treffender en zeldzamer illustratie van grootheid en verval dan dat ?

Loemoemba is nu dood, 36 jaar oud, na een kort maar uiterst bewogen leven, waarin de rol van electriserend agitator afwisselde met deze van postbediende en handelsagent voor een brouwerij, van gevangenis en eerbetoon, van triomf als volkstribuun met vernedering, van historische eer- en aanhankelijkheidsbetuigingen tot verguizing en mishandeling tot de uitputting.  Deze zwarte nationalist van de 20ste eeuw in het land van de magie, laadde op zich de machteloze woede van een massa verjaagde kolonialen maar verenigde ook de werkelijke liefde van zijn aanhangers.    Hij zat korte tijd in dezelfde gevangenis waar de religieuse vernieuwer van Congo zijn martelgang ging, Simon Kimbangoe.  Vandaag reeds heeft Patrice Loemoemba in het lijden de Congolese profeet ingehaald.  Morgen zal hij hem wellicht ook in de postume glorie van zwart Afrika vervoegen.  Zei hij zelf niet : “Mijn dood zal Congo’s roem bewerken”.  Voorlopig wordt alleen zijn lijk geëxploiteerd door landen, die alleen hun politiek belang op het oog hebben, zelf niet voor politieke moorden terugdeinzen en over Loemoemba’s slachtoffers zwijgen als vermoord.”

(Marnix Knockaert)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Dany Verlinden

Twee jaar geleden “spoelde” Dany Verlinden aan langs de groene kant van Jan Breydel.  Enigszins een verrassing want de Europese recordhouder (zie verder) bracht het grootste deel van zijn carrière langs de noordelijke kant van het stadion door.  Her en der was er wat gemor in de groene gelederen, maar het stormpje ging al snel liggen en ondertussen voelt Dany zich hier goed thuis.
Tijd voor een gesprekje dus.

Dany, je kende slechts drie ploegen (jeugdwerking inclusief) in je actieve carrière, als profvoetballer zelfs slechts twee.  Je bent behoorlijk honkvast?

Ik startte met voetballen bij de jeugd van Ourodenburg en vervolgens vanaf mijn twaalf jaar bij Lierse waar ik alle jeugdrangen doorliep en in de A-kern terechtkwam.  Ik bleef bij Lierse tot mijn 25e, waarna ik in 1988 vertrok naar Club.  Daar speelde ik tot 2004.  Van 2004 tot 2011 bleef ik er als keeperstrainer.
Honkvast?  Nu, dat was wel zo in die tijd.  Je was als speler eigendom van de ploeg en de spelers bleven ook langer bij die ploeg.  Er gebeurden wel transfers, maar toch heel wat minder als nu.  Nu ben je vrij als je einde contract bent en ga je waar je wilt.  Dat was vroeger bij ons niet het geval.

Je palmares is niet min.  Vijf maal kampioen, vijf maal Bekerwinnaar, tien maal Supercupwinnaar en tweemaal “keeper van het jaar”.  Maar ondanks dat palmares heb je maar één “cap” als Rode Duivel?

Op dat ogenblik was er een generatie van heel goede jonge, en iets minder jonge, keepers.  Vande Walle, Preud’homme, De Wilde, Bodart, noem maar op.  Als je in die generatie valt is het vaak moeilijk.  De bondscoach moet keuzes maken.  Je hebt er immers maar één in doel en één op de bank nodig.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Feest Groen-Zwart Varsenare

Op vrijdag 7 maart, daags voor de derby, vond het jaarlijks feest van Groen-Zwart Varsenare plaats.
Deze vereniging had niet voor het eerst een feest een dag voorafgaand aan een belangrijke en bepalende wedstrijd (zowel qua kampioenenviering als degradatie).  Telkens met succes. Nu ook zo bleek ’s anderendaags. We wonnen de derby niet, verloren met een “eervol resultaat”, maar vooral, we blijven in 1A.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Praatje met een speler - Marton Eppel

‘Focussen op de twee komende wedstrijden’

In de aanloop naar de derby had ik ondermeer een gesprek met Marton Eppel.  Deze Hongaarse international belandde na Nieuwjaar aan de groen-zwarte kant van het Jan Breydelstadion.  Hij tekende een contract tot het einde van het seizoen.  Deze 28-jarige spits heeft er al een rijkgevulde carrière op zitten.  Naast het redden van Cercle Brugge heeft hij in zijn carrière ook nog wel wat doelen.  Zowel op clubniveau als met de Hongaarse nationale ploeg. 

Marton, je bent 28 kun je eens je carrière vluchtig schetsen voor onze lezers?
 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Een Groen-Zwart/Blauw-Wit nestje

Als ik mijn oor te luisteren leg dan begrijpen de Cerclesupporters niet dat de wedstijd tussen Cercle en AA Gent komend weekend beschouwd wordt als een “risicowedstrijd”, dit tevens met alle praktische ongemakken van dien.
Ik meen me geen ernstige incidenten te herinneren in de goed 53 jaar dat ik present teken op Cercle.  Al evenmin zal dit goed begrepen worden in de familie De Backer – De Zutter.

Goed vijf jaar geleden publiceerden we in SHOT een artikel betreffende Stijn De Backer en Mieke De Zutter.  De vader van Stijn, Martin, is reeds jaren de voorzitter van de “Westbuffalo’s”.  Dit is de West-Vlaamse supportersvereniging van de Gentenaars die reeds 30 jaar bestaat.  Stijns toenmalige vriendin, Mieke, komt uit een Cerclenest.  “Toenmalige vriendin”, want ondertussen zijn ze reeds ruim vijf jaar gehuwd.  Sinds negen maand is ook Eleni er bij gekomen.  Dat ze nog steeds trouw blijven aan “hun eigen kleur” bewezen de foto’s van Eleni met respectievelijke Buffalo- en Cercleslabbetjes die ik toegestuurd kreeg.  Hier houden we het bij de foto met de herinneringssjaal van onze laatste Bekerfinale en een foto van Mieke met haar schoonvader Martin.

Voetbal kan een feest zijn (en hopelijk zondag dat ietsje meer voor Mieke dan voor Stijn en zijn vader…)!

(Georges Debacker)
 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Retro - Geen bankzitter … : Raf Lapeire


Geen bankzitter …

Raf Lapeire geïnterviewd         

   

Voorwoord van de hoofdredacteur: n.a.v. zijn overlijden op 20 februari 2020 publiceren we het interview dat SHOT van Raphaël Lapeire afnam in september 2009 opnieuw.

Van 1970 tot ’75 speelde de Izegemnaar Raf Lapeire in bijna alle wedstrijden van het Cerclefanionelftal. Hij speelde goed. Hij speelde graag. Meer dan honderdvijftig matchen. Hij was een hazewind. Topfit voelde hij zich bij Groen-Zwart. Op achtendertig doelpunten, veelal met het hoofd gescoord, blikt hij voldaan terug. Waarom verkaste hij halfweg 1975 van Cercle naar SC. Menen? Was hij uitgekeken op Cercle of was Cercle uitgekeken op hem? Ik vroeg het hem. “Volgend jaar zal dat niet opnieuw gebeuren,” had hij bij zichzelf gedacht… Wat dan wel, wat zou er niet opnieuw gebeuren? In ’74 -’75 waren er twintig ploegen in ’s lands eerste afdeling. Raf mocht ‘slechts’ vierendertig op de achtendertig keren met zijn medespelers het veld oprennen. Vier keer moest hij – met grote tegenzin – op de bank plaatsnemen… Víér keer bankzitter! Dat was Raf te veel. ‘De bank’, die o zo zware, o zo typische beproeving van zowat elk rasecht voetbaldier betekende voor Raf het abrupte einde van een heerlijke periode van vijf volle jaren groen-zwarte voetbalvreugde en -succes.                                             

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!