koop tickets online

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 227)

(periode van 20-05-1961 -> 27-05-1961)

  • Cercle

Eindelijk was de terugkeer van de Brugse groen-zwarten op het hoogste voetbalniveau een feit.  Er stond wel nog een (inhaal)wedstrijd tegen FC Tilleur op het programma maar dat zou de pret, zelfs ingeval van een nederlaag, niet kunnen drukken.  Niet minder dan vijftien (!) seizoenen, met zelfs een vierjarig intermezzo in Derde Klasse, had het geduurd voor Cercle weer aan de oppervlakte verscheen en de plaats claimde waar het thuishoorde : in Eerste Klasse !
Ook doelman Willy Mortier uitte zijn grote tevredenheid in een artikel in “Het Brugsch Handelsblad” :

Willy Mortier aan het woord…  “Wij zijn toch zo gelukkig…” ”  “Het is echt niet te geloven…  Wij hebben dit jaar op voetbalgebied eerder een matte prestatie geleverd en wij promoveren naar Eerste.  Vorig jaar speelden wij mooi voetbal, doch het was niet productief genoeg en de promovering ontglipte ons op één doelpunt te Mechelen in de beruchte testmatch tegen Patro Eisden.  Twee seizoenen geleden scheelde het slechts één puntje om naar Eerste nationaal over te gaan.  En nu zullen we volgend seizoen opnieuw derby’s spelen in de Belgische hoogste voetbalafdeling.  Of wij allemaal gelukkig zijn, hoeft niet gezegd…”.  Zo vertelde ons verleden week na de beslissende match te Charleroi Cercle’s doelman Willy Mortier, die een zeer ruim aandeel heeft in de promovering.  Maar daarover mag men hem niet spreken.  “Cercle vormt een geheel en ALLEN hebben er aan meegeholpen”, verzekert hij.  “Trainer Delfour heeft het bestuur van Cercle in 1958 beloofd dat hij de groen-zwarten in drie jaar naar Eerste zou brengen en hij heeft woord gehouden.”
“Ik weet het”, zegt Mortier, “men heeft Delfour de laatste tijd fel bekritiseerd.  Hij heeft net zoals iedereen fouten en gebreken, doch wij moeten eerlijk zijn, het is een goede trainer.  Hij heeft Cercle leren voetballen, maar met het spelersmateriaal waarover hij beschikte, was het niet mogelijk voetbal te spelen zoals hij het wenste.  Dit heeft hij moeten inzien en hij was verplicht zijn spelmethode te veranderen.  In de terugronde heeft Cercle dan een verdedigingssysteem toegepast dat tot flinke resultaten heeft geleid.  Op de twaalf laatst gespeelde wedstrijden behaalde Cercle 22 punten.  Wij kregen slechts acht doelen tegen, waarvan zes thuis en slechts twee op verplaatsing.  Gelukkig kwam de forme en het zelfvertrouwen terug bij kapitein Bailliu, hetgeen doeltreffend gewerkt heeft op de moraal van ons allen.  Ik persoonlijk was zeer pessimistisch tot voor de wedstrijd tegen Kortrijk, maar van dan af begon ik terug te geloven in de promoveringskansen, die definitief vastgelegd werden tegen Club Mechelen en Charleroi.”
In verband met de wedstrijd te Charleroi, Willy, is het waar dat gij daar met stenen bekogeld werd ?
“Inderdaad.  Ik kreeg een steen tegen mijn kaakbeen.  Ik reageerde nog niet direct, doch wreef met mijn hand over mijn gezicht en stelde vast dat ik geweldig bloedde.  Ik verwittigde de scheidsrechter en tot het einde stonden twee terreinafgevaardigden achter mijn doel om mij te beschermen tegen het onsportief Waals publiek.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik de ballen niet durfde halen die tegen de balustrade lagen, ik had zeker nog meer stenen naar het hoofd gekregen.  Nu, de zege en de hulde die ons na de wedstrijd op het plein werd gebracht door de Brugse supporters, heeft die pijn en dit incident rap doen vergeten !”
Hebt u dit seizoen alle wedstrijden gespeeld, Willy ?
“Zeker, samen met Bertje Serru en Dré Perot heb ik geen enkele wedstrijd gemist.  Ik moet hier een bijzondere hulde brengen aan Perot die dit jaar waarlijk ‘gevochten’ heeft voor de promovering.  Ook zijn wens om volgend jaar tegen Gantoise te kunnen spelen zal zonder bepaalde tegenslagen in vervulling gaan.  Ikzelf ben natuurlijk gelukkig in Eerste nationaal tegen de grote ploegen te kunnen uitkomen.”
Wat denkt u over de toekomst van Cercle ?
“Wel, de ploeggeest is momenteel vanzelfsprekend buitengewoon en ik meen dat wij met deze ploeg flinke resultaten kunnen behalen in Eerste.  Ons elftal is niet zo oud en dit is ook een element dat niet uit het oog mag verloren worden.  U hebt daar gezinspeeld op mijn kansen als nationale portier, wel, ik denk daar zeer weinig aan.  Alleen Cercle telt voor mij en als wij volgend seizoen ons kunnen handhaven, zou dit reeds een flink resultaat betekenen.  Een goede ploeggeest en een intens trainen zijn daarvoor de eerste vereisten.  Ik druk de wens uit dat het bestuur innig moge samenwerken met de spelers om de moraal hoog te houden.  Iedere speler deed wat hij kan en de soms ongegronde kritiek schaadt sterk de moraal van de jongens.  Ik ben nu 26 jaar, verdedig nu reeds vijf seizoenen de groen-zwarte kleuren en speel vier jaar in het fanion elftal.  Niet alleen zijn de spelers gelukkig met de promovering, doch ook voor de supporters, het bestuur en vooral voor voorzitter Pierre Vandamme, die samen met Robert Braet de morele trainers mogen genoemd worden.  De verkwikkende woorden van deze ware sportmannen oefenen op ons zo’n sterke invloed uit.  Ook in de sport is opbeuring een grote en vaak beslissende factor in moeilijke omstandigheden !”
Tot daar dus Willy Mortier, die we samen met zijn ploegmaats nogmaals van harte feliciteren met de hoop hen volgend seizoen naast Club met klank de Brugse kleuren te zien verdedigen.”

 
Cerle Brugge KSV

Willy Mortier toonde zich negen seizoenen lang een zeer betrouwbare doelman in het groen-zwarte doel.  Hij maakte zijn debuut op 1 december 1957, uit bij FC Mechelen en zette een punt achter zijn Cerclecarrière op 6 februari 1966, op verplaatsing bij Antwerp FC.  Alles samen verzamelde hij 233 selecties voor de eerste ploeg (228 competitiematchen en 5 bekerwedstrijden).  Willy overleed op 9 juli 2001, amper 65 jaar oud (bron foto : collector-items.com).

 

En dan was het tijd voor de allerlaatste competitiewedstrijd van het seizoen 1960-1961.  Er wachtte de groen-zwarten een verplaatsing naar FC Tilleur.  Deze wedstrijd was eerder uitgesteld geweest omdat het terrein toen, na een periode van overvloedige regen, als onbespeelbaar bestempeld werd.  Ondertussen was Cercle zeker van de promotie naar de hoogste afdeling en was Tilleur reeds enige tijd zeker van het behoud in Tweede Klasse.  Wie zou het laken naar zich toe trekken ?  Cercle, die op het elan van de voorbije wedstrijden kon doorgaan, of Tilleur, dat wilde laten zien dat het meer in zijn mars had dan vechten tegen de degradatie.  “Veritas” mocht voor “Het Brugsch Handelsblad” de verplaatsing naar Buraufosse maken, sinds 1960 de thuishaven van FC Tilleur.  De vraag was enkel of hij zijn verslag in groen en zwart of in blauw en wit zou moeten schrijven…

F.C. Tilleur – Cercle Brugge 4-2 : De veer was gebroken…” : “Na een week van feestvieren en van verpozing na de zware en zenuwslopende strijd voor de promovering, was het te verwachten dat de groen-zwarten het niet te zwaar zouden opnemen te Tilleur op het nieuwe gemeentelijke stadion.  De lokalen, die het voor de aftrap met bloemen zegden, hadden evenwel nog iets anders aan te bieden : zij streden voor elke bal precies of zij wilden bewijzen dat zij minstens even goed hadden kunnen promoveren…  Dat er in de gegeven omstandigheden vier ballen in Mortier’s netten terecht kwamen, moet geen mens verwonderen, ook al hadden de Cerclejongens er tijdens al de overige uitwedstrijden van de 2eronde er amper twee moeten incasseren.  Maar zoals een supporter ons gevat deed opmerken, deze match was er nog een van de heenronde, zodat de prachtige goal-average van de terugwedstrijden (2-16) niet gebroken werd…  Wat echter wel gebroken was, was de strijdlust waarmee Cercle vooral op verplaatsing de mooiste resultaten bijeentrapte.  Het was precies of velen nog niet helemaal bekomen waren van de roes van het feestvieren.  Zij speelden als automaten en ware het niet dat de lokale doelman Grootaers een paar geschenkjes uitdeelde, het zou er voor Cercle niet pluis uitgezien hebben op de Luikse hoogte.  Thans kwamen de toekomstige eerste klassers zelfs tweemaal aan de winst op het skoorbord en het had zelfs driemaal moeten zijn, want vlak na de rust weigerde scheidsrechter Van Nuffel – alweer niet in topconditie – een volkomen normaal doelpunt aan Cercle toe te kennen, dit op aanraden van de linesman, die Cercle zeker niet in zijn hart droeg.  Dit doelpunt had hoogstwaarschijnlijk aan Cercle de nodige morele kracht geschonken om de reeks van twaalf opeenvolgende wedstrijden zonder nederlaag tot dertien op te voeren.  Doch dit alles had voor de Bruggelingen slechts een relatief belang.  Het voornaamste, de terugkeer naar de hoogste klasse, stond inderdaad reeds vast…”

Technische  krabbels…
F.C. Tilleur – Cercle Brugge  4-2

opkomst : 1.500 toeschouwers.
terrein : hobbelig en hard.
leiding : ref. Van Nuffel, langs de minste kant.
corners : Tilleur 3, Cercle 4.
fair-play : correct vanwege de spelers.  Op zeker ogenblik werd door iemand uit het publiek
  een fles geworpen in het Cercledoel.  In tegenstelling met dit van Charleroi, heeft het publiek
  zich nochtans sportief gedragen.
bijzonderheid : voor de aftrap werd door de lokale aanvoerder bloemen aangeboden aan de
  Brugse captain Bailliu terwijl ook een ruiker bloemen werd geschonken door een
  afgevaardigde van de Bank van Brussel, afdeling Brugge.
doelpunten :
  22e min. : na een vrij verwarde spelfase aan het Cercledoel, kwam Daels in het bezit van de
  bal en rukte met het leder verder op.  De Wevelgemnaar zag Notteboom in het gat spurten,
  speelde de bal door en Cercle’s rechtsbuiten kwam ongeveer samen met de uitlopende
  Grootaers bij het leder, geen van beiden raakte het echter en de bal rolde zachtjes in het
  verlaten doel : 0-1.
  36e min. : de zeer bedrijvige lokale middenvoor Van Dormael zond een trough-pass naar de
  inspurtende Carisio, die van uit een zeer schuine hoek de bal tussen de elkaar hinderende
  Mortier en Serru schoof : 1-1.
  44e min. : een free-kick langs de rechter-zijlijn werd door De Caluwé voor doel geplaatst.
  Grootaers deed het leder met de hand afwijken tegen de deklat en de toespringende Daels
  toetste het over de lijn : 1-2.
  45e min. : het gejuich van de Cercle-aanhangers was nog niet uitgestorven, of de gelijkmaker
  lag reeds in Mortier’s netten.  De rusteloos zwoegende Quoilin bediende de talentvolle
  Dierendonck met een gemeten kruispas.  De lokale rechtsbuiten schoot naar de verste hoek.
  Mortier vertrok gepast en zou de bal gemakkelijk gestopt hebben ware het niet dat het leder
  pardoes tegen Baas’ benen vloog en vandaar in het doel belandde : 2-2.
  46e min. : de eerste hoekschop voor Cercle werd door Michiels gegeven en in één tijd door
  Daels hernomen en Grootaers beging zijn zoveelste flater : hij duwde met beide handen de
  bal onder de lat tegen het bovennet, doch de vallende bal werd prompt door Coninckx
  weggetrapt.  De nochtans goed opgestelde linesman gebaarde van pijkens en referee Van
  Nuffel liet vanzelfsprekend verder spelen.  Een afgevaardigde van Tilleur, die samen met
  Robert Braet aan de cornervlag stond, bekende echter spontaan dat de bal wel degelijk de
  lijn had overschreden zodat Daelske zijn derde doelpunt niet toegewezen kreeg.
  80e min. : een nieuwe voorzet van de aanvallende kanthalf Quoilin naar Grimbérieux werd
  door deze dadelijk doorgegeven tot bij Van Dormael die met de punt van de schoen buiten
  het bereik van Mortier trapte : 3-2.
  87e min. : drie minuten voor tijd werd de reeks afgesloten met een waarlijk schitterend
  doelpunt van Van Dormael : hij nam een voorzet van Dierendonck op halve hoogte met de
  rechtervoet onder kontrool en schoot zonder dat de bal de grond raakte, onmiddellijk met de
  linker keihard raak : 4-2.
Tilleur : Grootaers, Coninckx, Tihange, Modolo, Longdot, Quoilin, Dierendonck, Carisio,
  Van Dormael, Grimbérieux, Mertens.
Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Michiels, De
  Caluwé.

Met in het achterhoofd de zekerheid dat de langverhoopte promotie een feit was kon het verlies op Tilleur de pret zeker niet drukken.  Ondertussen was ook reeds beslist dat er op 4 juni 1961 een feestje zou met alles er op en er aan om de promovering op een passende, en waarom niet ?, op een uitbundige wijze te vieren.  Eén van de eerste punten op het feestprogramma was een ontvangst op het gemeentehuis van Sint-Andries.  Sint-Andries was in die jaren nog een zelfstandige gemeente waar de groen-zwarten hun thuisbasis, het Edgard De Smedtstadion hadden.  Brugge kon en mocht natuurlijk niet achterop blijven en dus volgde er nog een ontvangst op het stadhuis van Brugge.  Een feestelijk banket en een promoveringsbal moesten de avond compleet en geslaagd maken :

Royal  Cercle  Sportif  Brugeois

Viering  promovering  naar  Eerste  Klasse  op  zondag  4  juni  1961
__________________________________________________________

Feestprogramma

10.00 uur : Bijeenkomst uitgenodigden “Lokaal Hotel de Londres”, ’t Zand, Brugge.
11.00 uur : Ontvangst door de gemeenteoverheid van Sint-Andries.
12.30 uur : Ontvangst ten stadhuize van Brugge.
13.00 uur : Banket in de Hallezalen, Markt.
19.00 uur : Promoveringsbal, opgeluisterd door het dansorkest Roger Danneels met zanger Tony Dua, en het orkest Bert Wills met zijn ensemble.  Animator Willy Lustenhouwer.

Deelname banket (wijn, dienst en bal inbegrepen) : 250 frank.
Toegang promoveringsbal : 25 frank.  Ingang Markt.  Stadskledij.  Deuren open : 18.30 uur.

Inschrijving tot deelname banket kan gedaan worden bij de hiernavolgende leden van het feestkomitee, voor 31 mei :
Germain Blanckaert, Leopold I-laan, 18, Brugge
Hotel de Londres, ’t Zand, Brugge
Maurice Brusselle, Grauwwerkersstraat, Brugge
Joseph De Corte, Noordzandstraat, Brugge
André Deschepper, Schouwvagersstraat, 1, Brugge
Robert Louwagie, Koningin Elisabethlaan, Brugge
Henri Mestdagh, Jacobijnessenstraat, Brugge
Paul Serruys, Manitobalaan, Sint-Andries


Supporters  GROEN-ZWART  :  allen  op  post  !

 

Elke medaille heeft natuurlijk een keerzijde.  Nu het voetbalseizoen er op zat waardoor het veertiendaags ontspanningsmoment voor de man des huizes weggevallen was vond moeder de vrouw dat hij vanaf nu misschien wel een extra handje kon helpen in het huishouden.  “Dani” had in dat gegeven alvast voldoende inspiratie gevonden om er een “Bont beeld” van te maken.

 
Cerle Brugge KSV

“Het beëindigen van het voetbalseizoen brengt voor heel wat mannen de bekommernis mee hoe ze hun zondagnamiddag nu zullen doorbrengen.  Doch niet alleen de mannen, maar ook de huisvrouwen zullen zich afvragen hoe ze het best hun lieve echtgenoot aan het werk kunnen stellen en kalm houden.  Zij vinden misschien een oplossing in bovenstaande tip.”

In “Het Brugsch Handelsblad” van 27 mei 1961 verscheen een interessant interview met Julien Six.  De naam zegt de doorsnee Cerclesupporter misschien niet onmiddellijk iets maar wie de titel van het artikel leest ziet toch reeds een tipje van de sluier opgelicht.
Julien Six werd in Brugge geboren op 7 september 1882 en overleed in Oedelem op 18 februari 1962.  Hij werd dus net tachtig jaar.  In de Cercleploeg werd hij uitgespeeld als aanvallende middenvelder.  Julien speelde zijn eerste wedstrijden in de eerste ploeg van de groen-zwarten tijdens het seizoen 1900-1901.  Zijn laatste wedstrijd dateert uit het seizoen 1907-1908.  Alles samen trad Julien in vijfentwintig wedstrijden aan in de eerste ploeg van Cercle waarin hij één doelpunt scoorde.  Een overzicht : seizoen 1900-1901 : 8 wedstrijden, 1 doelpunt – seizoen 1901-1902 : 7 wedstrijden – seizoen 1902-1903 : 4 wedstrijden – seizoen 1904-1905 : 5 wedstrijden en het seizoen 1907-1908 : 1 wedstrijd.  Gezien deze gegevens uit de prille beginfase van ons Belgisch voetbal komen kunnen we niet garanderen dat ze volledig zijn.  In die beginjaren werden voetbalwedstrijden vaak stiefmoederlijk behandeld en was de verslaggeving er over, als die er al was, soms vrij summier.

Even voorstellen… - Julien Six, de enige overlevende Cerclespeler van het eerste uur…” : “Weinig sportmannen weten waarschijnlijk niet dat één van de Brugse spelers, die in het eerste elftal van Cercle Brugge speelde, toen de groen-zwarte voetbalvereniging gesticht werd, nog leeft.  Die veteraan is Julien Six, broeder van Alfons Six, gewezen internationale voetbalspeler, die met Cercle het kampioenschap tijdens het seizoen 1910-1911 hielp veroveren.  Julien Six is 78 jaar oud, op rustgestelde licentiaat in handelswetenschappen en was 42 jaar werkzaam in de Rijksuniversiteit te Gent als boekhouder.  Vaak ziet men hem in Brugge’s straten wandelen zo recht als een pijl en steeds bereid een “babbeltje” te slaan.  Julien kan nog zeer veel vertellen over de goeie oude tijd, toen hij door de “Frères” opgepikt werd om bij Cercle te spelen.
- Ja, destijds bestond Union Brugge, die hun lokaal had op de Bezemmarkt bij Berten De Cloedt, de “discipel” van Dryepondt.  Deze voetbalvereniging was de kweekschool van Club Brugge, die toen gekend was als liberaal gezind.  De katholieken wilden vanzelfsprekend ook een voetbalploeg en enkele Clubspelers die katholiek waren stichtten samen met de “Frères” Cercle Brugge.  Dat is in ‘t kort hoe en waarom Cercle tot stand kwam.
- De “Frères” was toen de bakermat waar vele flinke spelers gevormd werden.  Ik herinner mij nog één van de eerste elftallen van Cercle die als volgt samengesteld was : Deloof, Julien Six, Maurice Herreboudt, Joseph De Wulf, Weghsteen, Brieken De Smedt, De Caluwé, Verriest, Mon Verbrugghe, Strubbe en Leon De Wulf.
- Om eens te spreken over uw “patron” wijlen Maurice Herreboudt, die vent had een moordend schot.  Hij stampte de bal van het ene doel naar het andere.  Het was een echte gentleman ook op sportgebied, die steeds de moraal bij zijn medespelers hoog hield.
- In die tijd hadden wij ook Engelsen die de ploeg van Cercle, dank zij de “Frères” kwamen versterken.  Er heerste toen een rivaliteit tussen Club en Cercle, kwestie voor het aanwerven van spelers, want die wetten van transfers werden zo niet op de regel gevolgd zoals nu.  Het lokaal van Cercle was in mijn tijd gevestigd in het hotel “Windsor” en dat van Club in de “Civire d’Or”.
- Ik heb bij Cercle gespeeld tot aan de eerste wereldoorlog.  De periode dat ik mijn legerdienst moest vervullen had ik het te lastig om te spelen.  Toen moest ik bij de “Compagnie Universitaire” 28 maanden kloppen, hetgeen alles behalve aangenaam was.  Tijdens de oorlog werd er nu en dan achter het front wat voetbal gespeeld en tot voor de tweede wereldoorlog was ik een geregelde bezoeker van Cercle.  Het doet mij oprecht veel plezier dat mijn oude ploeg terug zijn plaats heroverd heeft in de hoogste voetbalafdeling van ons land.  Mijn oprechte felicitaties voor de spelers.
Tot daar Julien Six, die zelfs op 78-jarige leeftijd nog een veteranenmatch heeft gespeeld te Oedelem met Gaston Maes van de zuivelfabriek, gemeentesecretaris Van Damme, dokter Philips e.a.
“Maar nu krijgen ze mij niet meer in den “bilk” ”, zegt ons de olijke Julien Six, “ ‘k zien veel te stief geworden en ook m’n erte zou do nie mè tegen kannen”.
Wij wensen onze flinke en oudste Cerclespeler het allerbeste in de toekomst en hopen hem nog vaak te ontmoeten langs onze Brugse straten en wie weet terug op het voetbalveld, maar nu als “spectateur” en niet meer als “joueur”.”

Nu het seizoen 1960-1961 voorbij was en de groen-zwarten de terugkeer naar de hoogste klasse hadden verwezenlijkt, werd het tijd om aan de toekomst te denken.  Het kon natuurlijk nooit kwaad om al eens rond te kijken wie straks de ploeg kon vervoegen.  Wie anders dan “Dani” kon zoiets perfect in een “Bont beeld” gieten ?

 
Cerle Brugge KSV

“Nu het voetbalseizoen afgelopen is, werd ook de transfertmarkt open verklaard.  Met de officiële lijsten die nu gepubliceerd worden komt er dan ook een einde aan heel wat veronderstellingen en gissingen die in de meeste sportbladen als primeurs worden gepresenteerd om dan daags nadien opnieuw gelogenstraft te worden.  Deze transfertmarkt is misschien wel een der minst sportieve bladzijden van de voetbalsport, niet om de overgangen zelf, maar wel om de financiële kant van de zaak.  Er wordt gegooid met duizenden franken en er hangt niet zelden een winstbejagreukje rond de overgangen…” 

 
  • Brugge

* In Brugge en omstreken is de “Gistfabriek” sinds jaar en dag een begrip.  De volledige geschiedenis van het bedrijf hier uit de doeken doen zou ons echt te ver leiden maar een zeer bondige samenvatting schetsen moet nog net kunnen.
Het begon eigenlijk allemaal in 1810 toen de familie Verstraete in Assebroek een stokerijtje oprichtte.  Alfons, één van de zonen, vestigde zich in 1860 in de Wulpenstraat waar hij meerdere huizen en opslagplaatsen kocht die hij, samen met de oude ruiterijkazerne, liet slopen.  Hij bouwde er de eerste stokerij en een groot herenhuis.  Alfons Verstraete overleed op 23 januari 1884 en werd opgevolgd door zijn zoon Jules die de stokerij verder uitbaatte met zijn moeder Rosalie Lycke. In 1897 begon Jules er met een gistfabriek die hij enkele maanden later overliet aan het Nederlands bedrijf, de “Nederlandsche Gist- en Spiritusfabriek”, met zetel in Delft.
De oude gebouwen van de Gistfabriek werden in 1924 gesloopt om er een nieuwe fabriek, naar een ontwerp van de Nederlandse ingenieur Jockin, te bouwen.  De stijl van het nieuwe fabrieksgebouw was vooral in Nederland populair waar het bekend stond als de “Nieuwe Zakelijkheidstijl”.

 

Voor heel veel Bruggelingen was dit jarenlang een zeer vertrouwd beeld aan de Dampoort.  Toen de directie besliste om een eind verderop, langs het kanaal Brugge – Oostende een nieuwe fabriek te bouwen waren de dagen van dit pand geteld.  Ondanks heel wat protest van de “Stichting Oude Gistfabriek” werd dit fabriekspand in de periode februari-mei 1985 gesloopt.  Bemerk links op de foto de schoorsteen van de fabriek die heel wat rookwalmen de lucht inzond.  Verstokte rokers werden vaak vergeleken met “de cave (= dialect voor schoorsteen) van de Gistfabriek” omwille van de rook die ze beiden konden uitblazen… (bron foto : beeldbank Brugge).

 
Cerle Brugge KSV

De Gistfabriek was een heel sociaal bedrijf.  Zo was het bijvoorbeeld een van de eerste bedrijven dat voor haar werknemers een pensioen- en familiefonds in het leven riep.  Arbeiders die het financieel tijdelijk moeilijk hadden konden op dit familiefonds een beroep doen.  In 1911 werd de vereniging “Rust Roest” opgericht zodat de arbeiders van de fabriek hun vrije tijd op een sociale en sportieve wijze konden invullen.  Denk maar aan de turnvereniging “La Royale” en aan de voetbalploeg “De Ster” al kon men er ook aan atletiek en korfbal doen en leren zwemmen.  Arbeiders die niet konden lezen of schrijven kregen een algemene opleiding, tekenlessen en technisch onderwijs.  Voor de dochters van de arbeiders was er een naai- en snijschool voorzien in de ’s Gravenstraat om hen op te leiden tot goede huisvrouwen.  Tijdens de Eerste Wereldoorlog konden de mensen die in de buurt van de Gistfabriek woonden er terecht voor een brood- en soepbedeling.  De fabriek beschikte over een schuilkelder waar arbeiders en buurtbewoners in geval van nood konden schuilen.  In 1922 richtte de fabriek een uitleenbibliotheek op die in de beginfase over 246 boeken beschikte.  Er was eveneens een reisgezelschap dat niet enkel reizen en uitstapjes organiseerde maar het personeel ook nog liet genieten van dia- en filmavonden.  Sinds het begin van de jaren twintig kon de fabriek ook prat gaan op een muziekkorps.  In 1936 liet de directie in de Stokersstraat fabriekswoningen bouwen voor hun personeel.  Op Sint-Kruis kon wie het wilde op een stukje grond van de fabriek, een “tuintje”, groenten voor eigen gebruik kweken.  In Sint-Kruis, nabij de Dampoort, herinnert de straatnaam “De Tuintjes” nog altijd aan deze periode.  De fabriek stond destijds trouwens heel bekend voor hun “Echte Brugsche Jenever” die er gebrouwen werd.

 

 
Cerle Brugge KSV

In de Stokersstraat liet de Gistfabriek fabriekswoningen bouwen voor hun arbeiders.  Het was architect Maurice De Meester die in 1928 de huisjes ontwierp in een regionalistische stijl die beïnvloed werd door de Delfts-Amsterdamse school.  De architectuur van deze huisjes moest een tuinwijkgevoel oproepen (bron foto : beeldbank Brugge).

 

In “Het Brugsch Handelsblad” verscheen een artikel waarin de bouw van de nieuwe “Gistfabriek” aangekondigd werd :

Te Brugge bouwt men een nieuwe Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek” : “Op de handelskom zal binnen afzienbare tijd een nieuw fabriekskompleks opgetrokken worden.  Reeds lang zijn onderhandelingen aan de gang met het oog op het bouwen van een nieuwe Nederlandse Gist- en Spiritusfabriek.  Maar er rezen verschillende moeilijkheden op, die gelukkig voor Brugge opgelost werden.  De fabriek zal volledig nieuw zijn, m.a.w. niet alleen het gebouw doch ook de uitrusting.  De fabrikatie in de oude fabriek kan slechts stilgelegd worden wanneer de nieuwe fabriek voldoende rendement geeft.  Voor Brugge is de oprichting van de nieuwe gistfabriek een belangrijke zaak.”

* Het hiernavolgend item kwam eigenlijk tot stand toen ik foto’s zocht om mijn artikel over de “Gistfabriek” te illustreren en handelt eigenlijk, aansluitend op de activiteiten over deze fabriek, over de schepen die op onze reitjes te zien waren en die bijna uitsluitend tot doel hadden de fabrieken en bedrijven, die in het centrum van Brugge gevestigd waren, te bevoorraden.
Wie vandaag de dag toeristenbootjes volgeladen met toeristen op onze Brugse reitjes ziet varen kan zich waarschijnlijk maar moeilijk voorstellen dat er op onze reien ooit wel schepen van een ander kaliber te zien waren al waren dat natuurlijk ook weer niet direct de onvervalste oceaanstomers die je nu misschien in gedachten hebt.
Liefhebbers van oude Brugse postkaarten hebben ongetwijfeld reeds gezien hoe toch wel behoorlijk grote schepen tot diep in het centrum van onze stad wisten door te dringen.  Op een basreliëf, aangebracht onder de figuur van een pater Karmeliet die het waterpeil nabij de Carmersbrug meet, staat te lezen “A.D. 1976 werden 7 bruggen in Brugge herbouwd”.  Voor 1976 waren deze zeven bruggen, net als vele andere bruggen in onze mooie stad gewone platte bruggen op straatniveau.  Als het nodig was kwam een bruggendraaier deze brug draaien en konden de boten hun bestemming in de binnenstad bereiken.  De bruggendraaiers bewaarden hun benodigdheden in een brugwachtershuisje naast de brug.  Maar het ‘vandalisme’ en de ‘vernielzucht’ sloeg ook hier toe.  Deze bruggen waren, toeristisch gezien, niet aantrekkelijk genoeg en dienden bijgevolg te verdwijnen.  Samen met de brug verdween ook het brugwachtershuisje uit het Brugse stadsbeeld.
Onderstaande foto toont ons de ‘platte’ “Ter Duinenbrug” met er naast het schuilhuisje voor de bruggendraaier en op de achtergrond de gebouwen van het Grootseminarie.  Wie wil weten wat er voor deze karaktervolle brug in de plaats gekomen is moet zich maar eens de moeite getroosten om de huidige “Ter Duinenbrug” ter plaatse te gaan bekijken…

 
Cerle Brugge KSV

(bron foto : beeldbank Brugge)

 

En dan hier de foto van het binnenschip waarin het mij in dit item om te doen was :

Op deze foto van omstreeks 1900 zien we links de Langerei en rechts de Potterierei.  Op de achtergrond zien we de rokende (!) schoorsteen van de stokerij van de Gistfabriek, de oude “Ter Duinenbrug” en het bijhorende schuilhuisje voor de bruggendraaier(s).  Voor de Tweede Wereldoorlog was de Langerei een druk bevaren rei.  Blikvanger op deze foto is het grote binnenschip dat aangemeerd ligt (bron foto : beeldbank Brugge).

 
Cerle Brugge KSV

* Wie vroeger met de auto door Brugge reed had het soms knap lastig om in de vaak smalle straatjes rekening te houden met verkeer dat in beide richtingen mocht rijden.  Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat in de Langestraat verkeer in beide richtingen toegelaten was, dat de Markt, de Burg en nog veel meer andere nu pittoreske stadspleintjes toen gewoon autoparkings waren en dat je aan de hoek van de Geldmuntstraat en de Sint-Jakobsstraat zo maar voor het rood licht kon staan.  En zo zou ik wel nog een tijdje kunnen doorgaan.  In 1961 leefde alvast het besef dat het wel eens goed zou kunnen zijn om het eenrichtingsverkeer in het centrum van Brugge in te voeren, getuige daarvan onderstaand artikel uit “Het Brugsch Handelsblad” al zagen veel handelaars dat niet onmiddellijk zitten.

Eenrichtingsverkeer in het centrum dringend geboden” : “Deze week zou de verkeerskommissie advies uitbrengen over de kwestie van het eenrichtingsverkeer in het centrum.  We willen niet meer in herhaling vervallen, de argumenten pro en contra zijn overbekend.  Toch willen we de aandacht van de talrijke betrokken handelaars vestigen op het feit, dat door het invoeren van het eenrichtingsverkeer, vele klanten en leveranciers gemakkelijker per auto de winkels in de betrokken straten zullen kunnen bereiken en er zullen kunnen stationeren, hetzij om te gaan winkelen, hetzij om er te lossen.  Op het gemak voor fietsers en automobilisten in een vrijgekomen straat –door de enige richting– hoeven we ook niet meer te wijzen.  Op de keper beschouwd hebben uiteindelijk ALLE betrokkenen er belang bij, zelfs zij, die het anders vrezen !  In deze zaak van algemeen belang en zoveel te meer, omdat Brugge een toeristisch centrum is, dat dus ook aandacht moet schenken aan het komfort van de talloze vreemde automobilisten, is het dringend noodzakelijk geworden, dat ’t stadsbestuur komaf make met dit probleem en de enige oplossing toepassen, nl. de enige richting.  Om de pil te vergulden kan men desnoods een regeling bij wijze van proef, bvb. voor de duur van het a.s. seizoen, toepassen.  De ervaring zal onmiddellijk aantonen, dat er geen andere oplossing bestaat.  Heren van het gemeentebestuur, draal dus niet langer meer en hak die gordiaanse knoop door !  Verscheidene ingezonden lezersbrieven bewijzen trouwens, dat de publieke opinie in de zelfde zin aandringt.”

Iemand die zijn eigen visie op het probleem had en het op een ludieke manier in een “Bont beeld” wist te verpakken was “Dani” :

 
Cerle Brugge KSV

“De gemeenteraad zal eindelijk drastische maatregelen treffen om komaf te maken met de verkeersmoeilijkheden in sommige Brugse straten.  Het is waarlijk niet te vroeg !  Om alle discussies met handelaars en winkeliers te voorkomen zullen de heren voorzitters van al de gebuurtekomitees, straten en straatjes uitgenodigd worden om met hun bevoegdheden ter zake, de gemeenteraad te helpen…”

 

* Vroeger had je in Brugge keuze zat als je een film in een bioscoop wilde gaan bekijken.  Anno 2021 zijn al deze oude filmpaleizen reeds lang uit het Brugse stadsbeeld verdwenen.  De redenen voor hun verdwijning zijn divers maar vooral de opkomst van de televisie en later de verkoop en verhuur van video’s en dvd’s zijn wellicht enkele van de belangrijkste oorzaken.
In Brugge konden de geïnteresseerden en de nieuwsgierigen voor het eerst een openbare cinemavoorstelling bijwonen op 5 september 1896.  De plaats van het gebeuren was “De Gouden Arend” in de Vlamingstraat 46.  Voor vijftig centiemen mocht je binnen en kon je er genieten van ‘beweegende photografieën’ die gebracht werden door “Le Cinématographe Parisien”.  Het voorgaande laat je reeds min of meer vermoeden wat er geprojecteerd werd… inderdaad, bewegende beelden uit Parijs waarop mensen, koetsen en treinen te zien waren.  Je kon op dat moment ook nog niet spreken van een cinemazaal en de voorstellingen waren eenmalig maar de mensen hadden toch reeds een idee welke richting het in de toekomst zou uitgaan.

 

 
Cerle Brugge KSV

In Brugge opende de eerste echte cinema, de “Pathé”, in 1909 zijn deuren op de Brugse Markt (bron foto : beeldbank Brugge).

 

Dat was de aanzet voor de opening van een hele reeks bioscopen, niet enkel in de Brugse binnenstad maar ook in de randgemeenten.  Een summiere opsomming :

1910 : de “Gilde-Filmuniversiteit” in de Oude Burg.
1911 : de “Vieux Bruges / Oud Brugghe” in de Steenstraat, de cinema van de hogere klasse.
1919 : het “Zwart Huis” in de Kuipersstraat, de cinema van de Liberalen.  In 1984
  veranderde de naam in “Gulden Vlies”, in 1995 in “Liberty”.
1919 : de “Coliseum” in de Vlamingstraat op de hoek met de Grauwwerkersstraat.  In 1935
  werd de naam gewijzigd in “Rio”.
1920 : “Den Yzer” met ingang op de Markt, later werd de toegang verplaatst naar de Niklaas
  Desparsstraat.  Ook deze bioscoop veranderde van naam : in 1954 werd het “Nova” en in
  1965 “Forum”.
1921 : de “Edison” in de Vlamingstraat, mocht omschreven worden als een ‘erotische
  cinema’…  In 1956 werd de naam gewijzigd in de “Ritz”.
1926 : de “Scala” in de Zilverstraat, de cinema van de Socialisten.  In 1968 kreeg ook deze
  cinema een nieuwe naam, de “Chaplin”.
1928 : de “Hollywood” in de Hoogstraat, was voor die tijd een luxueuze cinema.
  Veranderde eveneens enkele keren van naam : in 1929 “Crosly Palace”, in 1945 “Palace” en
  in 1953 “Memling”.
1932 : de Familie Cinema op de Garenmarkt.  In deze bioscoop werd wat mocht vertoond
  worden en wat beter niet vertoond werd wel heel scherp in de gaten gehouden.  Het
  doelpubliek van deze cinema, de naam verklapt het reeds, waren families, dus volledige
  huisgezinnen bestaande uit vader, moeder en de kinderen.  Als er in de film dan al eens een
  (onschuldige) kus gegeven werd, schoof het doek gewoon dicht en als de scène met de kus
  voorbij was, ging het doek weer open.  Wat men op dergelijke momenten met de klank deed,
  daar heb ik geen vermoeden van…
1947 : de “City” in de Zilverstraat, de cinema van de Katholieken.  In 1969 werd deze zeer
  ruime bioscoop opgesplitst in twee zalen : de “Kennedy” en de “Richelieu”.  Later kwamen
  er nog twee kleinere zaaltjes bij, de “Studio” en de “Club”.
1952 : de “Wevo” (samentrekking van werkvolk) langs de Graaf de Mûelenaerelaan in Sint-
  Jozef.  In 1957 kreeg deze bioscoop de naam “Canada”.
1954 : de “Royal” in de Steenstraat.
1955 : de “Forum” langs de Astridlaan in Assebroek.
1957 : de “Capitole” in de Smedenstraat.  In 1975 wijzigde de naam in “Rembrandt” en in
  1989 in “Van Eyck”.
1958 : de “Metro” langs de Moerkerkse Steenweg in Sint-Kruis.
1959 : de “Orly” op de hoek van de Sint-Baafsstraat en de Diksmuidse Heerweg in Sint-
  Andries.

In 1961 afficheerde cinema “Nova” een film die blijkbaar niet door de beugel kon want het parket van Brugge liet hem prompt in beslag nemen.  In “Het Brugsch Handelsblad” verscheen daarover volgend kort artikeltje :

Film in beslag genomen” : “Het parket van Brugge o.l.v. onderzoeksrechter De Maesschalck en substituut Bauwens heeft woensdag in de cinema Nova de film “Een stukje Paradijs” in beslag doen nemen, evenals alle foto’s die op deze film betrekking hebben.  De affiches in de stad moesten ook op bevel van het parket verwijderd worden.  Verscheidene klachten waren bij de gerechtelijke diensten ingediend tegen het vertonen van deze film over het nudisme.”

 
Cerle Brugge KSV

De ingang van cinema “Nova” in de Niklaas Desparsstraat waar in 1961 de film “Een stukje paradijs” in beslag werd genomen (bron foto : beeldbank Brugge).

“Het Brugsch Handelsblad” publiceerde elke week van elke film die in de Brugse bioscopen vertoond werd een korte filmbespreking maar ook die maakte ons in het geval van “Een stukje Paradijs” niet veel wijzer.  Wellicht overschreden de vertoonde beelden van het nudistenkamp, of wat daarvoor moest doorgaan, de grenzen van wat in die jaren als toelaatbaar werd omschreven.  En in die jaren werden de grenzen van het toelaatbare blijkbaar vrij snel bereikt.  Zo tolerant als de maatschappij tegenwoordig is zo weinig tolerant was diezelfde maatschappij in de jaren zestig en vroeger.  Om een idee te krijgen van de ernst van het ‘probleem’ ondernam ik een vergeefse zoektocht naar een afbeelding van de filmaffiche van “Een stukje Paradijs”.  De weinige gegevens waarover ik daarvoor beschikte, een ‘vervlaamste’ filmtitel en al helemaal geen namen van de acteurs, waren onvoldoende om deze zoektocht tot een goed einde te brengen.

De wel zeer beknopte filmbespreking die in “Het Brugsch Handelsblad verscheen :

Een stukje paradijs is een Amerikaanse film, waarvan het verhaal –2 voortvluchtige gangsters belanden in een nudistenkamp– slechts voorwendsel is voor een parade van blote billen !  Van dinsdag tot donderdag.  Cinema Nova.”

De minder jonge Bruggelingen herinneren zich ongetwijfeld nog cinema “Forum” in de Niklaas Desparsstraat die daarvoor als cinema “Nova” gekend was.  Maar welke Bruggeling of filmfanaat weet nog dat de toegang van deze bioscoop vroeger niet in de Niklaas Desparsstraat was maar op de Markt.  Voor wie dit niet wil of kan geloven publiceren we onderstaande foto.

 
Cerle Brugge KSV

Deze foto werd genomen op 31 mei 1953 ter gelegenheid van De Blijde Intrede van koning Boudewijn in Brugge.  Bij het standbeeld van Jan Breydel en Pieter de Coninck werd een bloementapijt aangelegd waarin de koningskroon en de B van Boudewijn verwerkt werden.  Op de achtergrond, rechts van het standbeeld en het bloementapijt, boven de twee prachtige auto’s uit vervlogen tijden, de ingang van cinema “Nova” (bron foto : beeldbank Brugge).

* Dat de boog in het Brugse Sint-Leocollege niet altijd gespannen kon staan bewees men met het organiseren van een eerste Garden-Party.  Uiteraard was er ruim tijd voorzien voor een streepje muziek en de nodige luimige momenten maar anderzijds werden ook de kansen van Cercle voor het komende voetbalseizoen 1961-1962 al eens gewikt en gewogen.

Garden-Party St-Leo” : “Op zondag 28 mei, te 15 uur, richten het Jongerenkomitee en de Oudleerlingenbond van het St-Leokollege in het parochiaal centrum te Steenbrugge (Baron Ruzettelaan) hun eerste Garden-Party in.  Op dit groot familiefeest wordt door Roger Legroe, Gaston Depourcq, Edmond Maertens en Koen Rotsaert een cocktail goede luim opgediend, overgoten met muziek van Luc Croene en Freddy Kay.  Tussendoor spreken Leo Verplancke en Marc Flamee over Cercle’s kansen in Eerste Nationale Afdeling, terwijl de kinderen hun hartje kunnen ophalen op de schommelstoelen, tafelvoetbalspelen, enz.  Vanaf 18 uur zorgt het orkest voor een stukje gezellige dansmuziek om het openlucht- of binnenhuis dansfeest op te luisteren.  Algemene inkom 10 frank (kinderen gratis).  Het parochiaal centrum kan gemakkelijk bereikt worden met stadsbus nr. 2.  Grote parkeerruimte.”

 
Cerle Brugge KSV

De hoofdingang van het Sint-Leocollege langs de Potterierei.  Links van het college zien we de oude Villa Latina die in 1973 gesloopt werd om, na de nodige verbouwingswerken, geïntegreerd te worden in het college.  Op het dak van het college staat nog een eenzame televisieantenne.  De bomen langs de Potterierei zijn, toen de foto in 1964 genomen werd, nog niet aangeplant (bron foto : beeldbank Brugge).

Met de onderstaande foto maken we een sprong in de tijd, van 1964 naar 1900.  Waar later het Sint-Leocollege gebouwd werd stond sinds 1861 het Engels Seminarie van stichter sir John Sutton.  Het Engels Seminarie werd opgeheven in 1873.  Op deze foto uit 1900 is ook de Villa Latina te zien (bron foto : beeldbank Brugge).

 
Cerle Brugge KSV

(Marnix Knockaert)

 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
beloften winnen met 1-4 in en tegen RSC Anderlecht

De beloften hebben maandagavond een oefenwedstrijd in en tegen RSC Anderlecht met ruime 1-4 cijfers gewonnen.

Een glansrol was weggelegd voor Aske Sampers, één van de 7 jeugdspelers van Cercle die vorige maand nog een contractverlenging ondertekende. Nadat RSCA al vroeg op voorsprong kwam in de partij, was het Sampers die met een hattrick een groot aandeel in de ommekeer had. Het vierde Brugse doelpunt kwam op naam van Jelle Schiffer.


Selectie RSC Anderlecht: Vanhoutte, Swinnen, Camara, Debast, Sardella, Masscho, Engwanda-Ongena, Mehssatou, Colassin, Arnstad, Lokesa, Bouchouari, De Wilde, Leoni, Nonge, Agyei, Stassin & Guindo.

Cercle Brugge: Langenbick, Zutterman (30' El Bahri), Broos, Vandemaele, Schiffer, Suffys (66' Schepers), Sampers, Coens, Kurt (82' Claeys), Scholaert & Ackx.

Doelpunten: 9' (1-0); 22' Sampers (1-1); 25' Schiffer (1-2); 39' Sampers (1-3); 58' Sampers (1-4)

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Stem nu op de CAPS Goal uit april!

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Gregory Mertens forever

Vandaag, vrijdag 30 april, is het exact 6 jaar geleden dat Gregory Mertens op amper 24-jarige leeftijd overleed. Mertens speelde tussen 2011-2014 in totaal 88 wedstrijden voor Cercle Brugge en scoorde als centrale verdediger 10 keer voor Groen-Zwart.

Van Cercle trok Mertens in 2014 vervolgens naar Lokeren. Toen hij op 27 april 2015 als gevolg van een hartfalen plots in elkaar zakte tijdens een wedstrijd met de beloften van KSCL, werd Mertens onmiddellijk gereanimeerd. In een zorgwekkende toestand werd hij nog naar het ziekenhuis gebracht, maar uiteindelijk stierf hij drie dagen later. Gregory, voor altijd in ons Groen-Zwart hart.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle op stage

Door de start van de heraanleg aan de oefenvelden werkt Cercle deze week een trainingsweek af in de Ardennen. Met een duidelijke focus op het fysieke aspect - de spelers ondergingen vorige week allemaal fysieke en medische proeven, moet de conditie op peil worden gehouden én wordt van het moment gebruik gemaakt om het nieuwe seizoen al conditioneel voor te bereiden. Donderdagmiddag keren de spelers en stafleden terug naar Brugge.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle zet verder in op eigen jeugdspelers!

Cercle Brugge heeft de contracten van 7 jonge talenten verlengd.  Groen-Zwart blijft inzetten op doorstroming van eigen jeugdspelers en wil met de contractverlengingen een duidelijk signaal geven. 

“Spelersontwikkeling en -identiteit zijn twee belangrijkste pijlers binnen de lange termijnstrategie van Cercle Brugge. We doen er dan ook alles aan om volop in te zetten op de ontwikkeling van onze eigen jeugdspelers. Cercle is de 3e Belgische ploeg in de ranking van het meeste aantal minuten voor U23-spelers uit de eigen opleiding. Die trend willen we verderzetten”, reageert technisch directeur Carlos Aviña.

Een overzicht van de contractverlengingen:

De opties in de contracten op één bijkomend seizoen werd gelicht bij verdedigers Arne Cassaert en Figo Suffys. De optie bij aanvaller Olivier Scholaert evenzeer. De contracten van Artuur Zutterman, Lucca Lucker, Aske Sampers en Wolf Ackx werden heronderhandeld en verlengd met één seizoen + optie op een bijkomend seizoen.

Proficiat, jongens!

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!