koop tickets online

Retro - Bram Vandenbussche

Retro

Bram Vandenbussche
 

"Voetbal: oorlog of feest?"


Hoelang, lezer, heb je Bram Vandenbussche in Cercleshirt zien strijden op het groene veld?  Zelfs meer dan twintig jaar is niet uitgesloten!  Naar zijn eigen zeggen, deed hij dat “met het mes tussen de tanden”.  Wat vermoed je dat hij antwoordde op de vraag of voetbal oorlog is of feest?  Ik heb die vraag al aan heel wat ex-Cerclespelers gesteld, maar Brams antwoord was uniek.  Spitsvondig was het, maar vooral knap.  Dat hoeft je niet te verwonderen, want net als Eddy Snelders is Bram ‘niet de eerste de beste’.  En zo zadel ik je voorlopig met twee open vragen op: wat komt Eddy Snelders hier te doen in dit interview, en wat was dan wel Brams antwoord op de gestelde vraag?  Wel zoals een match geen seconde eerder ten einde is dan wanneer de ref affluit, zo ook kom je pas bij het eindpunt van de slotbeschouwing alles te weten dat Bram te vertellen had…

Het zag er eerder beroerd uit voor Groen-Zwart toen het op 14 februari 2005 naar het Kiel trok om er Beerschot te bekampen.   Bij Cercles tweede jaar in Eerste na de promotie halfweg 2003 dreigde de degradatiezone dichtbij te komen, en niet alleen voor de nieuwe trainer, Harm van Velthoven, was het bijzonder belangrijk niet verder naar die gevarenzone af te glijden.   Bram, is die wedstrijd op Beerschot vast in je geheugen blijven steken?
 

Samen met de promotie bijna twee jaar voordien en de viering ervan op de Brugse Markt en alles eromheen, is de match waar je het over hebt iets wat nog in mijn geheugen gegrift is.  Mijn schoonmoeder heeft bergen documentatie over mijn Cerclecarrière bijeengesprokkeld, maar die heb ik niet nodig om de beslissende beelden van die match opnieuw voor ogen te zien.   Beerschot opent de score: 1-0.   Jan Masureel stelt gelijk: 1-1.  We komen weer op achterstand: 2-1.  ‘Smetje’ brengt de bordjes opnieuw in evenwicht: 2-2.  En wat lukt mij in de 88ste minuut?   Op corner schiet ik de bal in de verste kruising, 2-3!   Een gouden zaak was dat voor ons team, voor spelers,  trainer en supporters.  En een lofzang was het op Cercles jeugdopleiding: driemaal raak, driemaal door een eigen jeugdproduct!

Cerle Brugge KSV

Het ontging ook de pers niet dat drie volbloed jeugdspelers van Groen-Zwart dit hadden klaargespeeld.  Jarenlang heeft na de wedstrijd een krantenartikel met een foto van het succesrijke trio uitgehangen in een vergaderzaal van Jan Breydel.  Vandaar dat het ook mij levendig bijgebleven is.   Op  blz. 83 van “115 jaar Cercle Brugge in een notendop” tref ik een foto aan waaronder te lezen staat: “Drie van eigen kweek”.  Jij bent één van de drie, maar de andere twee zijn niet de andere doelschutters van op Beerschot.  Het zijn Frederik Boi en Denis Viane.  Blijkbaar kon Cercle trots gaan op  een vruchtbare kweekvijver!


Hoe komt het dat ik als 6-jarig kind een voetballertje bij Cercle werd?  Mijn vader was toen niet zo ‘groen’ als hij nadien geworden is, maar hij zag hoe enthousiast ik tegen de bal trapte en hij kende de goede reputatie van Cercles Voetbalschool.  Ik heb alle jeugdreeksen doorlopen, van ‘voetbalschool’ naar preminiem, miniem, cadet, scholier, junior, reserve, eerste.

Cerle Brugge KSV

 Dat was heel normaal toen.  Het leek wel automatisch: iedere 2 jaar een nieuwe categorie.  Tegenwoordig ziet het er heel anders uit.  Niet alleen is er een andere indeling in categorieën, van U(nder)-8 tot U-21, maar er wordt nu ook streng geselecteerd.  Zoontje Matizze heeft nu één jaar Cercle achter de rug.   Zoals bij alle jeugdspelers kwam het erop aan rond Kerstdag en rond Pasen een positieve evaluatie te hebben, want ieder jaar vernemen U-spelers en -spelertjes dat het bij Cercle niet langer kan.  Dat kan zwaar aankomen.  Vóór Cercle was Matizze al drie jaar bij Varsenare aangesloten, en, jawel,  bij ‘de Groentjes’ heeft hij tijdens dat eerste jaar toch wel laten zien dat het met zijn voetbalgenen niet slecht zit…  Hij heeft natuurlijk het voordeel dat ik hem soms wat kan bijsturen, dat ik hem erop kan wijzen wat hij goed doet en wat beter kan.

Goed zo.  Prima.  Eerste klas.  Maar, toch wel, opgepast!  Wat vertelt Kristof Snelders in het vorige Shotinterview van een oud-Cerclespeler?  Dat hij het altijd op de heupen kreeg als zijn vader rond het veld stond.  Altijd, van kindsbeen af, was het voor Kristof een opluchting als zijn vader niet kwam ‘supporteren’.  Waar ook zoonlief  in de buurt van de bal kwam, vaders stem klonk hem zo luid in de oren dat hij er al zijn zelfvertrouwen bij verloor.  En, ja, Kristofs vader, dat is niet de eerste de beste, hé, dat is Eddy Snelders!

Geen paniek!  ‘k Ben ik ook de eerste de beste niet.  Ik weet maar al te goed hoe belangrijk zelfvertrouwen is voor een voetballer, en dat niets meer stimuleert dan positieve feedback.  Neen, van goedbedoelde maar terneerdrukkende kritiek zal Matizze niet veel te klagen hebben. Wat wens ik voor Matizze bij Cercle?  Juist hetzelfde als wat hij verlangt: dat hij samen met vriendjes met veel plezier kan voetballen.

Je hebt meer dan 200 officiële wedstrijden in Cercles eerste elftal gespeeld, Bram.  Als verdediger scoorde je tijdens je eerste veertig matchen zes doelpunten, daarna trof je  slechts negen keren raak in 166 beurten.   Het eerste is merkwaardiger dan het tweede, maar het verschil tussen beide is toch bevreemdend.  

Scoort een spits het ene seizoen twintig goals en het volgende slechts vijf, dan is dat een kwestie van zelfvertrouwen en van gebrek eraan.  Denkt hij al vóór hij trapt of kopt: “ ’t Zal weer niet lukken,” dan is dat heel wat anders dan als hij de bal op dat moment al tegen het net ziet vliegen.  Natuurlijk komt er nog meer bij te kijken.  Speelt zijn ploeg defensief of aanvallend?  In hoever moet hij meeverdedigen?  Hoe dikwijls wordt hij aangespeeld?  Het aantal kansen dat hij krijgt in een match en hoe fris hij zich al dan niet vooraan kan uitleven, dat speelt vanzelfsprekend een grote rol.  Bij mijn vroege doelpunten waren er wel een paar penalty’s, maar vooral was het me toen toegelaten als verdediger mee naar voor te trekken op stilstaande fases, vooral op momenten dat we achterstonden.  Ik kon geregeld een balletje doorkoppen, en dus ook wel zelf eens raak treffen.

Je hebt jezelf altijd als een verdediger gezien?

Ja, zeker, en dat was ik ook.  Het best was ik als centrale verdediger.   Mijn capaciteiten lagen helemaal in die lijn. ‘k Was redelijk groot, vooral kopbalsterk, en stevig in het tackelen en bij duels.  ‘k Heb bij Cercle vier trainers gehad, maar het meest had Dennis van Wijk het voor het type speler dat ik was.  Ik was een karakterspeler, moest het van mijn gedrevenheid hebben, van mijn ‘over-mijn-lijk’-mentaliteit.  Daarnaast mag ik ook wel zeggen dat ik een teamspeler was, geen zoeker naar persoonlijk succes, en dat ik een goed aanvoelen had van mijn juiste positie tijdens het spelverloop.

Cerle Brugge KSV

Het was ook Dennis van Wijk die je als negentienjarige binnenloodste in Cercles Eerste Elftal?

Inderdaad, en dat was niet evident.  Ik had maar weinig bij de beloften gespeeld, en zozeer had Dennis het voor mijn manier van spelen dat ik halfweg december 2000 als invaller geselecteerd werd voor de thuismatch tegen Maasland.  Tijdens de opwarming kwetste Bapupa zich, en nadat ik mezelf nauwelijks opgewarmd had, stuurde Dennis me  meteen het veld op.  Dat was zo kwaad nog niet, ‘k had niet eens de tijd gehad om mezelf zenuwachtig te maken!  En ’t viel mee.  Voor mezelf althans, ik speelde een goeie match.  De uitslag werd echter 1-2.  Ja, alleen aan mijn kant deed er zich meeval voor.  Bapupa bleef tamelijk lang geblesseerd, en Cercle had geen vervanger achter de hand.  Dat een speler van de eigen jeugd Bapupa’s plaats blijkbaar kon innemen, was dan ook interessanter dan veel centen uit te geven voor een inkomende transfer.  Een win-win situatie: ik kreeg mijn kans én Cercle een goedkoper alternatief.

Ja, het was een nuttig proefstomen voor jou.  Je speelde zes matchen voor het seizoen ten einde was, maar je sloot het jaar erna af met, asjeblief, 40 eenheden op je teller!  Dat waren dan 38 competitiematchen en twee voor de beker.

Dat was het jaar voordat we promoveerden naar Eerste.  Ik kom aan 40 doordat we dan ook aan de eindronde deelnamen.  We namen een degelijke start maar eindigden als laatste …  Na dit seizoen kwam Jerko Tipuric Dennis van Wijk vervangen.

En het lukte!  Na zes jaar vagevuur werd Cercle kampioen, kon het de verloren positie in Eerste weer opnemen.  Hoe komt het dat het nu eindelijk wel ging?
 

Cerle Brugge KSV

Blijf nog even bij het seizoen vóór de promotie, je vergeet iets te vragen!   Kijk even rond, wat zie je daar op de schouw?  En of ik er fier op ben: Cercles ‘gouden schoen’!  Ja, de Groen-Zwarte supporters bekroonden mijn inzet op het groene veld met winst in de Pop-poll.  Maar kampioen, inderdaad, werden we pas het volgende jaar, onder Jerko.  Waaraan we dat te danken hadden?  Aan betere spelers, aan meer kwaliteit.  ‘Brommertje’ Borkelmans, de Deen Ole Budtz en de vaardige Tsjech Roman Vonasek waren kwaliteitsinjecties bij het begin van het seizoen. Het meest doorslaggevend van al was de late transfer van Deinzes topschutter Kristof Arys.  Arys kwam pas in februari, maar zonder een ‘doel-treffende’ spits, word je geen kampioen.  Jerko was een goeie trainer, zijn aanpak was heel anders dan die van Dennis, meer individueel. Hij was een people manager, maar zijn succes dankte hij eerst en vooral aan de kwaliteit van het team dat hij coachte en de kunst om de druk op de spelersgroep weg te houden.

Het jaar daarop deed hij het al even goed.  Hij wist Cercle in Eerste te houden.

Jerko was een vakman op zijn eigen, zeer menselijke, manier. Ook een nieuwe kwaliteitsinjectie met onder meer Harold Meyssen, Djordje Svetlicic met zijn ‘uitschuifbare lange benen’, en Nordin Jbari zorgden voor een enorme boost.  Als verdedigende middenvelder was ik waarschijnlijk een zegen voor Harold.  Ik zorgde voor de opkuis achter hem.  Ik gaf hem de bal, en zelfs tussen een kluwen van spelers wist hij die door te geven.  Zo heeft elke speler in een team zijn eigen taak en verdienste: Ik moest ‘lopen en doen’, en de finesse ging van Harold uit.  Een goeie voetballer, een goeie spelverdeler was hij, Harold!   Toch was niet hij, maar Nordin Jbari de belangrijkste pion in ons team.  We wonnen opvallend veel matchen met 1-0 of 0-1.  Nordin scoorde veel van die weinige goals tijdens de heenronde, en die waren bijzonder belangrijk.

Ja, als dat geen kunst is: veel goals op je actief krijgen als je ploeg weinig scoort!
Dat was prima voor Nordin, voor elke speler van het team, en ook een meevaller voor de stuurman.  Tot de verwondering van velen had Harm van Veldhoven het roer overgenomen van Jerko.  Na drie eerder rustige jaren kwam het vervolgens in handen van Glen De Boeck, en dat werd meteen een succes zonder weerga.

Ik heb bij Cercle in de loop van drie jaar in Tweede en zes in Eerste met heel wat superspelers het veld opgelopen, maar Glen kon dan ook over twee van de allerbeste van hen beschikken: Besnik Hasi, de onovertroffen heerser op het middenveld, en Oleg Iachtchouck, die maar naar de bal moest kijken en die zat er bijna in.  Toen ik als jonge supporter in de spionkop achter het doel stond, waren Weber, Karacic, Munteanu en Selymes mijn helden, maar ik heb met waardige opvolgers van hen mogen samenspelen.

Aangezien je jezelf vooral als een karakterspeler typeert, heb je daar wellicht veel moeten voor doen.  Een zekere soberheid buiten het veld is voor elke speler aangewezen, maar wellicht moet de een meer doen en laten om altijd weer fit voor de dag te komen?

Oh, neen, ik heb niets moeten opofferen.  Het voetbal heeft me veel meer gegeven dan  ik ervoor opzij zou gezet hebben.  Voetbal was, en is mij, een hobby.  En, bijvoorbeeld vijf keren gaan lopen tijdens de week kostte mij geen moeite, het was gewoon “part of the job”.  Even uitgaan met vrienden na een zaterdagavondmatch, dat kon wel af en toe, maar je kunt me geen plezier doen met me een biermand te geven.  

Van je hobby je beroep kunnen maken, is natuurlijk een droom.  Je voetbalt nog, maar niet meer als profvoetballer.  Hoe zit dat juist in elkaar?

Laat me beginnen bij het begin.  Halfweg 2003 was fantastisch voor mij.  Bij Cercle promoveerden we naar 1ste Klasse, en na vier jaar studie aan de Gentse Univ behaalde ik mijn diploma als licentiaat L.O.   Meteen aan de slag gaan als leraar L.O. viel niet te combineren met professioneel voetballen.  Na Cercle, in 2009 werd ik getransfereerd naar SV Roeselare, dat ook in Eerste uitkwam.  We degradeerden, maar ook de volgende  vier seizoenen bleef ik bij Essevee, de laatste jaren als kapitein.  Al die jaren als profvoetballer was ik ook actief als fitnessbegeleider, maar niet als gymleraar.  Vijf jaar geleden echter gaf ik het profvoetbal op, en ik werd als kapitein bij SVV Damme binnengeloodst waar ik ondertussen nog altijd speel. Waarom zou ik ermee ophouden, ik ben nog maar 38 jaar …  En bij Damme spelen kan best samengaan met wat ik na Roeselare kon beginnen en heel graag doe:  L.O-lesgeven in het hogere middelbaar van het Sint-Andreasinstituut in Oostende.  

Je bent dus pas 38…  

Ja, klopt, als ik al eens naar de namen en geboortedata op het scheidsrechtersblad kijk, dan tref ik er weinig aan van spelers die in hetzelfde jaar geboren zijn als ik. Zolang als ik de maandagmorgen na de match nog uit mijn bed kan zonder dat er een takelwagen bij te pas komt en zolang ik voel dat ik voor de ploeg een meerwaarde kan betekenen, zie ik niet in waarom ik al zou stoppen.

Daar heb je hem, lezer:  Bram Vandenbussche, 22 jaar aangesloten bij Cercle,  206 officiële wedstrijden gespeeld in het fanionelftal, drie jaar in Tweede, zes jaar in Eerste, door de supporters met recht en reden op handen gedragen.  Karakterspeler met het mes tussen de tanden,  mentaliteit van “over mijn lijk”.   En wat is voetbal nu voor hem: oorlog of feest?  

Voetbal is niet het ene of het andere.  Het ene hangt met het andere samen, het is er onverbrekelijk mee verbonden.  Komt niet elke speler van het team het veld op met de wil er alles aan te doen om te winnen, dan volgt er negen keren op de tien geen feest na het eindsignaal. Voetbal zonder oorlog op het veld, is zelden een feest!

Klinkt Brams terminologie al te oorlogzuchtig in de oren?  Och, hij wil alleen op een overtuigende wijze uitdrukken hoezeer zegedrift een noodzakelijke ingrediënt is van een speler die voor zichzelf en zijn team het best mogelijke viseert.  Ik heb hem niet gevraagd  hoeveel gele en rode kartonnetjes de scheidsrechter hem heeft laten zien.  Het zou me verwonderen mocht zijn gemiddelde per wedstrijd dat van om het even welke rasechte verdediger overschrijden… 
 

(Georges Volckaert)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Retro - Kristof Snelders geïnterviewd

Retro

Kristof Snelders
 

Voetbalgenen…    


 

Grootvader René wist dat hij net iets te kort kwam om het als voetballer ver te schoppen, maar al was het niet meer dan één jaar, toch draafde hij bij ‘den Antwerp’ het veld op in ’s lands hoogste afdeling.  Vader Eddy ging bij dezelfde rood-witten in Eerste Nationale van start, en bij zes verschillende ploegen totaliseerde hij, asjeblief, 594 matchen!  Eén keer trok hij de trui van de Rode Duivels aan, en later  werd hij nog hulptrainer van ons nationaal team .  Kristof kende veel voetbalvreugde.  Hij speelde slechts twee jaar bij Cercle, maar bij geen enkele andere Vereniging straalde hem zoveel warmte van medespelers en supporters tegen als bij Groen-Zwart.  En of zoontje Charle het ziet zitten bij de U-9 van overgrootvaders Great Old?  Natuurlijk!
 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Bart Bogaert, de Supporters Liaison Officer

SHOT sprak met …
 

Bart Bogaert
 

Supporters Liaison Officer


De wat ??? zult u zich afvragen.  Vandaar dat SHOT-online even op de kar springt om wat duiding te geven.
Eén van de verplichtingen om een UEFA-licentie te bekomen is het aanstellen van een (of meerdere) Supporters Liason Officer(s) (SLO).  D.w.z. dat alle ploegen uit 1A en 1B met enige ambitie een dergelijke functie dienen te creëren.  De Pro-League startte met het project in 2016, maar er is nog heel wat werk aan de winkel, o.a. om dit in een wettelijk kader te gieten.
SHOT vroeg tekst en uitleg aan de eerste Groen-Zwarte SLO.

 

Bart, hoe kwam men bij jou terecht?

Ik sta mijn moeder sowieso bij in de persruimte, ze leidt ook de busverplaatsingen, men kent me en zo kwam (hoofdsteward, nvdr) Stefaan met de vraag of ik deze functie wou vervullen.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met … Louis-Philippe Depondt

SHOT sprak met …


Louis-Philippe Depondt


Jong bloed. 


SHOT sprak tijdens de winterstop met Louis-Philippe Depondt, de jonge en nieuwbakken communicatie- en persverantwoordelijke bij Cercle. Supporters zo nauw mogelijk aan de Vereniging binden en ‘het merk’ Cercle promoten zijn de groen-zwarte drijfveren van de enthousiaste Torhoutenaar.

Je bent vrij recent bij Cercle aangekomen. Stel je even jezelf voor?

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 213)

(periode van 15-10-1960 -> 29-10-1960)


Cercle


Voor de groen-zwarten lagen enkele moeilijke wedstrijden in het verschiet.  De eerstvolgende match betekende een verplaatsing naar het 2de geklasseerde FC Beringen, gevolgd door alweer een uitwedstrijd, dit keer tegen middenmoter TSV Lyra.  Na dit tweeluik op verplaatsing mochten de groen-zwarten (eindelijk) nog eens thuis aantreden tegen… leider FC Turnhout.  Het was natuurlijk de kans bij uitstek voor Cercle om te bewijzen dat ze aan de hoge verwachtingen konden beantwoorden en zo de doemdenkers een neus konden zetten.  “Veritas” mocht voor “Het Brugsch Handelsblad” richting het verre Beringen sporen om er zijn bevindingen aan het papier toe te vertrouwen : 

“F.C. Beringen – Cercle Brugge 0-0 : Brugse defensie hield stand !” : “De Cerclejongens hebben de verre reis naar Beringen in zoverre tot een goed einde gebracht, dat zij er een kostbaar puntje wegkaapten, hetgeen ze in de eerste plaats te danken hebben aan de waarlijk uitstekende verrichting van de verdedigers.  Vooral in de 1e helft toonde de groen-zwarte defensie zich van haar beste zijde, ook al diende de zeer sekure Mortier een paar keren beroep te doen op de welkome hulp van Dame Fortuna.  De autoriteit van de Brugse verdediging werkte op de duur zo ontmoedigend op de lokale aanvallers, dat zij het niet meer aandurfden naar doel te schieten.  Het uitgesproken overwicht van de Limburgers was mede oorzaak dat er voortdurend stapelspel ontstond voor de Brugse doelmond, maar de bezoekende verdedigers hielden het hoofd koel en meteen de skoor ongeschonden.  Wat ons evenwel bijzonder heeft getroffen is het feit dat Cercle, waarvan het geweten is dat het niet kan “vechten”, deze keer met volle overgave heeft gestreden om dit ene puntje uit het vuur te slepen.  Dat waren wij sedert lang niet meer gewoon van de anders zo nonchalante Bruggelingen die, als er verder op dergelijke wijze opgetreden wordt, geleidelijk tot meer bemoedigende en overtuigende resultaten zullen komen.” 
 

Technische  krabbels…
F.C. Beringen – Cercle Brugge  0-0

- opkomst : 3.000 toeschouwers.
- leiding : ref. Calonne, uitstekend.
- weersgesteldheid : wind in de lengte van het veld, regen in de tweede helft.
- terrein : prima.
- corners : Beringen 9, Cercle 4.
- F.C. Beringen : Van Offenweert, Verboven, Bierten, Voordeckers, Ariën, Geybels,
  Vanherle, Cuyvers, Lormans, Poelmans, Kauwenberghs.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Michiels, Buyse.


Na de vijfde speeldag in Tweede klasse zag de rangschikking er als volgt uit : 1. FC Turnhout 9 punten, 2. FC Beringen (7), 3. SK Sint-Niklaas (6), 4. Kortrijk Sport (6), 5. Cercle (6), 6. Berchem Sport (6), 7. Olse Merksem (6), 8. FC Diest (5), 9. TSV Lyra (5), 10. Racing Doornik (5), 11. UR Namen (5), 12. Sporting Charleroi (5), 13. FC Mechelen (4), 14. White Star (4), 15. Racing Brussel (1), 16. FC Tilleur (0).  

Op de zesde speeldag kregen de groen-zwarten de verplaatsing naar het negende gerangschikte TSV Lyra tussen de kiezen geschoven.  Als wij de statistieken mochten geloven viel er daar voor Cercle weinig of geen punten te rapen.  Meestal trok Lyra, zeker op eigen terrein, het laken naar zich toe.  Bovendien telde de ploeg uit Lier slechts één luttel puntje achterstand op de Bruggelingen zodat een overwinning hen zelfs naar de subtop zou loodsen.  Het beloofde alvast een moeilijke en wellicht warme uitwedstrijd voor de groen-zwarten te worden…  In “Het Brugsch Handelsblad” werd al even vooruitgeblikt op deze ontmoeting :

“Cercle reist zondag naar Lyra waar de groen-zwarten zich zelden kunnen aanpassen en meestal zwaar geklopt worden.  Gelukkig blijkt de verdediging weer op punt, zodat het grote vraagstuk opnieuw de voorlijn is.  Ook deze zal gewijzigd worden vermits Michiels onbeschikbaar is wegens verwonding.  Dezes plaats zal ingenomen worden door de jonge Marc Verheye, terwijl verder nog het optreden twijfelachtig is van Buyse en Bailliu.  Hiernavolgende waarschijnlijke formatie kan wellicht weer een puntendeling verwerven : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Verheye, Buyse (of Desmaele).”  

“Veritas” was opnieuw de verslaggever van dienst voor de groen-zwarte verplaatsing naar Lyra.  Zou hij er de gretige getuige van zijn dat Cercle misschien één en uiteraard liefst twee punten meenam naar Brugge of zou hij er machteloos moeten op toezien dat de Bruggelingen nog maar eens op de slachtbank terecht kwamen ?  

“T.S.V. Lyra – Cercle Brugge 1-1 : Cercleverdediging won een puntje…” : “De tweede opeenvolgende verplaatsing was voor de groen-zwarte defensie een nieuwe gelegenheid om zich bij Lyra in de kijker te spelen.  Het valt inderdaad niet te ontkennen dat Mortier en zijn lijfwacht er weer eens in geslaagd zijn om een puntje mee te brengen van een reis die absoluut niet van gevaar ontbloot was.  De recente zware nederlagen op dit veld waren er zeker niet vreemd aan dat de Cercletrainer met een uitgesproken defensieve taktiek in het veld trad.  Wellicht zullen de Lyrasupporters na de match beweerd hebben dat hun favorieten de zege verdiend hadden : “zij” hadden immers veel meer aangevallen, “zij” telden acht corners tegen slechts één voor Cercle, doch op het skoorbord kwam voor iedere ploeg één enkel cijfer !  Meer zelfs, wij durven beweren dat indien de groen-zwarten meer aanvallend hadden durven optreden, de beide puntjes naar Brugge zouden meegekomen zijn.  De Lyra-aanvallers, en bijzonder de vroegere nachtmerrie Jef Piedfort, zijn niet meer de schaduw van wat zij vroeger waren.  En ware het niet dat de Cercleverdediging flagrant in gebreke bleef op die bewuste spelfase, dan zou er van een lokaal doelpunt wel nooit iets in huis zijn gekomen, zo zwak bleek de Lyra-voorhoede !”

 

Technische  krabbels…
T.S.V. Lyra – Cercle Brugge  1-1


- opkomst : 2.500 toeschouwers.
- leiding : ref. Gijsen, goed.
- weersgesteldheid : zonnig en betrokken, droog weder.
- terrein : vettig en hobbelig.
- corners : Lyra 8, Cercle 1.
- doelpunten : 39e min. : Notteboom 0-1, 49e min. R. Piedfort 1-1.
- T.S.V. Lyra : Leysen, Geysen, Verbruggen, Heylen, De Raedt, Van Hove, Vander Smissen, Peeters, Ceuppens, J. en R. Piedfort.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Bailliu, Verheye, Desmaele.


De resultaten van de groen-zwarten oogden behoorlijk : een gelijkspel op het veld van het tweede gerangschikte FC Beringen gevolgd door een gelijkspel op het veld van het eerder bescheiden TSV Lyra.  De volgende wedstrijd zou duidelijk maken of Cercle inderdaad goed bezig was want de ongeslagen leider FC Turnhout (10 punten) kwam op bezoek in het Edgard De Smedtstadion !  Cercle stond op de vijfde stek en totaliseerde zeven punten.  Een zege zou de kloof tussen beide ploegen herleiden tot slechts één punt.  Omdat het een zeer belangrijke wedstrijd betrof en er uiteraard veel toeschouwers verwacht werden, kregen de voetballiefhebbers de kans om hun ticket op voorhand te kopen :

“Kaarten op voorhand voor Cercle – Turnhout : Morgen zondag krijgt men op het Cercleveld de grote schok tegen de ongeslagen leider FC Turnhout, zodat men zich aan een grote publieke belangstelling mag verwachten.  Voor deze kapitale wedstrijd kunnen de sportliefhebbers zich dan ook kaarten op voorbaat kopen en dit tot zondagmiddag 12 uur in het Cerclelokaal “Hotel de Londres”, ’t Zand te Brugge.  Daarna zijn kaarten te verkrijgen op het groot terrein.”

Uiteraard kon ook een korte voorbeschouwing niet ontbreken :

“De groen-zwarten staan morgen zondag voor een zeer belangrijke thuiswedstrijd tegen FC Turnhout.  De nieuw-gepromoveerden staan immers nog ongeslagen aan de leiding en gelden nu reeds als de voornaamste favorieten voor de promovering.  Cercle, die tot nog toe “al slecht spelend” de schade enigszins kon beperken, is het geraden goed uit de ogen te zien en thans “alles of niets” te spelen.  De verdediging blijkt weer op punt, wat echter niet kan gezegd van de aanvalslijn.  Voor zondag zal thans Willy Lambert opgesteld worden als midvoor terwijl Bailliu naar links zal opschuiven en voor de linksbuitenplaats de keuze zal gaan tussen Buyse en De Caluwé.  Voor alles moeten Bailliu en z’n maats echter vol geestdrift en wilskracht akteren en dan zal het mogelijk een derde Brugse zege worden met hiernavolgende opstelling : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Notteboom, Daels, Lambert, Bailliu, Buyse of De Caluwé.”

Omdat “Het Brugsch Handelsblad” met het verslag van deze topwedstrijd ontbrak heb ik dit keer het “Burgerwelzijn” geraadpleegd.  “Marc” was de reporter van dienst en trok, gewapend met pen en papier, richting Edgard De Smedtstadion :

“Cercle – F.C. Turnhout 5-3 : Ze zullen er nog lang over spreken” : “Niet alleen in Brugge, over die onverwachte en “fameuze” remonte, maar wellicht nog meest vanal te Turnhout, om de gouden kans die ze verkeken om de stand op 1-4 te brengen, en nog meer om de gemiste strafschop die hun misschien nog een gelijk spel zou bezorgd hebben.  Men heeft het de Cercleploeg al dikwijls onder de neus gewreven, dat het niet strijdlustig genoeg is, of voor de bal kan vechten.  In vele gevallen hebben we dit kunnen vaststellen, en de vergelijking die men dan ging maken met hun stadsgenoten van Club, viel telkens in hun nadeel uit.  De sportieve vrienden uit de Kempen, hebben de gelegenheid gekregen de Groen-zwarten onder een gedaante te zien die we van hun zelf niet meer kenden, of stilaan waren vergeten.  We zouden het willen verhopen, maar we durven het niet verwachten dat Cercle dit seizoen nog dergelijke “performenties” uit haar mouw zal schudden, want dan zouden voor hun de poorten van eerste-afdeling wagewijd open gaan.  Sensatie is er in deze ontmoeting geweest, zoveel als men er maar wilde.  Na 3’ eerste gevaarlijke doorbraak van Notteboom, niet al te regelmatig gestuit, tegenaanval van Turnhout en 0-1.  Pas 1’ nadien handspel der bezoekers, vernuftige doorzet van Perot naar De Caluwé en 1-1.  Niet daarom alleen was de partij aantrekkelijk maar we kregen bovendien zeer genietbaar voetbalspel te bekijken.  Was Cercle in zijn spelconceptie beter onderlegd, Turnhout liet het ook niet langs de verkeerde kant liggen, en met snelle doorbraken langs de vleugels en een zeer bedrijvige Embrechts in het midden werd de Cercledefensie voor een zeer zware opgave geplaatst.  Aan de 12’ maakte Embrechts van een aarzeling gebruik om Mortier een tweede maal te verslaan.  Willy zou kort daarop een bijna zeker doelpunt moeten redden, maar toen rond het half uur Baas in het midden eenvoudig weg “over” de bal trapte, was Turnhout’s vlugge binnenspeler er andermaal om Mortier ongenadig met een balletje te bedienen waar geen verhaal tegen kon bestaan.  En zo stond Cercle na 30’ met 1-3 in het krijt.  Werkelijk niet heel rooskleurig, en de Cerclefans waren heel zeker van hetzelfde gedacht.  Dat aan de rust één van Turnhout’s afgevaardigden “presto” naar de “heimat” een telefoontje had gegeven om het grote nieuws aan te kondigen, was zoveel of te zeggen dat ze overtuigd waren dat het zaakje in kannen en kruiken was.  Wij geloofden het ook !  Maar !  Wie heeft het eens geschreven dat een dubbeltje soms aardig kan rollen ?  Die zin hebben we niet zelf uitgevonden, maar we verhalen hem, omdat hij nooit beter kon van pas komen.  U moet immers weten dat F.C.T. 7’ na de herneming een reuzekans verkeek om er –zoals we hoger schreven– 1-4 van te maken.  Dit was wel het psychologisch moment van de partij, want Cercle mocht nu nog eens met dubbele goede bedoelingen en betrachtingen bezield zijn geweest, nooit zou het hun gelukt zijn drie doelpunten achterstel in te lopen.  Nu gebeurde het tegendeel.  Cercle deed onmiddellijk een tegenaanval, volgens spelleider Casteleyn onregelmatig gestuit in de grote backarea.  Strafschop door Perot met een “caramelshot” omgezet.  Ziet u beste voetballiefhebbers, 2-3 in plaats van 1-4.  Voelt u het verschil van de… differentie ?  Koren op de molen voor de thuisclub, en daarmede luidde het begin van een non-stop offensief.  En ik kan jou verzekeren dat Turnhout’s achterhoede hachelijke standjes heeft moeten doorbijten.  Ze werden eenvoudig van het kastje naar de muur gespeeld, zonder eens de tijd te krijgen om zich te hervatten of naar verse adem te snakken.  Hemelse deugd wat was dat voor een pletrol die ongenadig ging beuken op de Turnhoutse vesting.  Het kon niet anders meer, “ze” moest bezwijken.  En ze bezweek een eerste maal toen aan de 21’ –pas 1’ voordien waren ze door het oog ener naald gekropen, toen Lambert over de deklat lobeerde– dezelfde speler op center van Notteboom gelijk stelde.  Het bomvolle stadion zinderde en daverde op zijn grondvesten.  Maar de lijdensweg van de ex-derde klasser was nog niet ten einde.  Aan de 31’ kwam Cercle aan zijn vijfde hoekschop.  Jacky De Caluwé kopte gemeten en op het scorebord kwamen 4-3 cijfers.  En daarmede was bij Turnhout de veer gebroken en ging de laatste kans verloren.  Want Cercle liet nu niets meer aan het toeval over, en om alle onzekerheid weg te nemen scoorde Lambert 5’ voor het einde nog een vijfde doelpunt.  Kunt u zich maar één ogenblik voorstellen wat er toen rondom het Cerclestadion gebeurde ?  We willen het u maar liefst niet beschrijven, want het is ons niet mogelijk.  Spaar ons de moeite u bij Cercle één uitblinker aan te duiden.  Feit is dat Daels triomfantelijk op kloeke schouders van het plein weggedragen werd, wat ten slotte niets ontneemt aan de verdiensten van zijn medespelers.  Als slot willen we nog vermelden dat onze Gentse scheidsrechter dhr. Casteleyn –zopas als internationaal gepromoveerd– voor een uitstekende leiding zorgde, en de Kempische jongens op ons een voortreffelijke en vooral sportieve impressie hebben achtergelaten.  Ze zijn goed op weg om dit seizoen de rol van Olse Merksem in te nemen.  En dat wil al heel wat zeggen.”         

Uit het voorgaande artikel blijkt dat de ganse Cercleploeg mocht bewierookt worden en dat Daels blijkbaar dat ietsje meer realiseerde zodat zijn medespelers hem op hun schouders tilden en met hem in triomf van het Cercleplein stapten.  Wie ook in de lofbetuigingen mocht delen was Willy Mortier.  Willy had zich steeds een betrouwbaar sluitstuk van de verdediging getoond en had beslist zijn steentje bijgedragen tot de mooie zege op de leider :

“Willy Mortier lag aan de basis van Cercle’s overwinning tegen Turnhout” : “Wanneer we dit schrijven zullen velen denken dat we willen bedoelen dat Cercle’s doelman de zege van zijn kleuren verzekerde door het afweren van de penalty welke Turnhout zondag een zestal minuten voor het einde van de partij kreeg toen de skoor 4-3 geworden was.  Dit is inderdaad wel waar alhoewel dan evengoed kan beweerd worden dat het binnentrappen, van de bekomen penalty door Perot een stimulans betekende voor de ploeg en haar terug het nodige vertrouwen schonk.  Het psychologisch ogenblik in deze wedstrijd lag echter veel vroeger en wel, toen enkele minuten na de herneming de Turnhoutse voorman Emberechts, alleen voor Mortier opdagend, op de paal schoot en deze laatste zijn hernemend schot op de doellijn, ten koste van een prachtige inspanning, eerder mirakuleus, kon stoppen.  Wie zal durven beweren dat Mortier hiermede de basis niet legde van het Cercle-sukses en dat indien Turnhout, op dit ogenblik met 3-1 aan de winst, een vierde doelpunt had gelukt, niet de overwinning had behaald ?  Doelman Mortier die in de 4 jaren dat hij bij Cercle speelt de groen-zwarten reeds ontelbare diensten heeft bewezen, gaf hiermede nogmaals blijk van zijn klaar doorzicht en grote hoedanigheden welke van hem zeker een onzer beste Belgische portiers maakt.  Toen hij een paar jaren geleden met de Belgische Militaire ploeg vier internationale matchen speelde en in de finaalwedstrijd in Italië het idool werd van de Italianen, wanneer hij, en hij alleen, door zijn wonderbare keeping de Belgische ploeg van de nederlaag redde, werd zijn naam in “blokletter” vernoemd.  De tijd is voorbij en Willy Mortier werd weer de gewone doelman uit de Provincie, van Cercle Brugge.  Jammer dat hij niet tot een Brusselse of Waalse club behoort, anders zouden zonder veel twijfel wel, zijn doelmanstalenten meer geapprecieerd en in het daglicht worden gesteld.  Cercle’s doelman heeft thans 25 lentes achter de rug en kan dus de Groen-Zwarten nog oneindig veel diensten bewijzen.  Ondervraagd meent Willy dat Cercle het dit seizoen moeilijker zal hebben dan verleden seizoen gezien het spelgehalte bij de andere ploegen aanzienlijk is verbeterd.  Toch valt bij Cercle een gelukkige kentering waar te nemen beweert hij.  Er is meer geestdrift en in de aanvalslijn zit meer kracht.  Hij vond de plaatsverwisseling van zondag laatst tussen Bailliu en Lambert een gelukkige zet.  Het bewees ons dat samen met Daels, die voor de Groen-Zwarte ploeg een stellige belofte wordt, Bailliu als binnenspeler de nodige stootkracht aan de voorlijn, die in het verleden deze noodzakelijke faktor miste, geeft en verder zorgt een zeer opportunistische Lambert voor de afwerking.  Alhoewel reeds vele grote clubs aan Mortier mooie voorstellen deden is er, volgens hem, van een mogelijke transfert geen sprake.  Willy verkiest bij Cercle te blijven, te meer nog hij in het burgerleven in betrekking is, als Sociaal Assistent, bij de Gas en Elektriciteitsmaatschappij EBES te Brugge.  Zijn uitdrukkelijke wens is Cercle dit seizoen naar “Ere” te zien promoveren.  Hij is overtuigd dat hiervoor de Brugse supporters Groen-Zwart terzijde moeten staan.  Zondag ll. hebben zij, tijdens deze onvergetelijke tweede helft, bewezen dit te kunnen doen.  “En geloof me,” zegde hij : “hun aanhoudende aanmoedigingen hebben zeker het hunne bijgebracht tot het behalen van de zege.  Afbreken kan slechts de spelers nadelig beïnvloeden en hun het nodige vertrouwen ontnemen.”.  En dit beamen we tenvolle.  Wij hopen slechts dat zijn wensen mochten verwezenlijkt worden dit niet alleen voor hem persoonlijk en voor Cercle doch voor het ganse sportieve Brugge die van de Groen-Zwarten mooie verrichtingen verwacht."

Na de zeer hoopgevende zege tegen leider FC Turnhout klaarde de hemel boven groen-zwart Brugge op.  Het komende weekend stond er geen competitiewedstrijd op het programma maar een weekje later mocht Cercle thuis aantreden tegen SK Sint-Niklaas.  De Waaslanders deden het verre van slecht en telden slechts één luttel puntje minder dan de Bruggelingen.  Voor de ploeg uit het Edgard De Smedtstadion was er alweer maar één boodschap : zeker niet verliezen van de geel-blauwen !  Ondertussen werd er al eens, de traditie getrouw, vooruitgeblikt op deze belangrijke ontmoeting :

“Cercle nieuws – Reeds kaarten op voorhand voor Cercle – Sint-Niklaas” : “Zondag aanstaande krijgen we geen officiële competitiewedstrijden doch de zondag daarna hebben we te Brugge op het terrein van Cercle Brugge weer een wedstrijd welke belooft van het allerbeste gehalte te zijn en waar weer spanning en sensatie zal gebracht worden waarvan duizenden sportliefhebbers uit Brugge en de Provincie zullen willen getuige zijn.  Cercle krijgt immers het bezoek van SK Sint-Niklaas die tijdens het huidige seizoen reeds genoegzaam blijk gaf van goede forme en zich zeker terdege inspant om haar illusies werkelijkheid te zien worden.  Sint-Niklaas staat immers momenteel één enkel puntje achter op de groen-zwarten zodat ook voor haar deze ontmoeting van het allergrootste belang wordt.  Na de formidabele wedstrijd welke Cercle leverde tegen Turnhout en het vertrouwen welke zij hierdoor vanwege haar supporters weer herwon bestaat er weinig twijfel of het Cercleterrein loopt weer zoals zondag verleden boordevol.  Velen immers die verleden week de wedstrijd tegen Turnhout niet zagen zullen benieuwd zijn om de Groen-Zwarten weer in een zware kamp te zien evolueren en de nieuwe opstelling met Lambert, die zich als een ware goalgetter ontpopte, aan het werk te zien.  Ten einde nu de belangstellenden niet te moeten ontgoochelen, deelt het Bestuur van Cercle ons mede dat reeds vanaf heden kaarten op voorhand voor deze ontmoeting kunnen bekomen worden in het Hotel de Londres, ’t Zand te Brugge.  Als u een behoorlijk plaatsje op Cercle’s terrein voor de wedstrijd van zondag over acht dagen tegen St. Niklaas wil bemachtigen en u tevens wil besparen van ettelijke minuten aan de guichetten te staan inschuiven om tenslotte op uw plaats aan te komen op het ogenblik dat de scoor reeds 1-1 is (tegen Turnhout waren velen in dit geval gezien na vijf minuten ieder elftal reeds een doelpunt had aangetekend) neem dan uw kaart op voorhand.  Het is een waarborg en het vergemakkelijkt aanzienlijk uw, doch ook de taak van de kaartenafzetters op het terrein die op dergelijke ogenblikken over geen handen genoeg kunnen beschikken.  Neem uw voorzorgen want het wordt weer een match der grote dagen !”.



Brugge


Als je destijds in Brugge woonde en je moest gehospitaliseerd worden dan bestond de kans dat je opgenomen werd in de Sint-Jozefskliniek langs de Brugse Komvest.  De kliniek genoot een uitstekende reputatie en was ondergebracht in een imposant gebouw.  De kliniek is ondertussen sinds jaar en dag uit het stadsbeeld verdwenen maar het gebouw staat er nog en doet dienst als jongensinternaat van de Hotel- en Toerismeschool Spermalie.
In 1960 vierde de Sint-Jozefskliniek, zo lazen wij in “Het Brugsch Handelsblad”, het gouden jubileum :

“Gouden jubileum en inzegening nieuwe gebouwen der Sint-Jozefskliniek” : “Op maandag 24 oktober a.s. grijpt onder het voorzitterschap van Mgr. De Smedt, de plechtigheid plaats van het Gouden Jubileum der Sint-Jozefskliniek.  Te 9.30 uur wordt een plechtige hoogmis opgedragen waarna zal overgegaan worden tot de inzegening van het Noviciaatsgebouw en de nieuwe lokalen van de heelkundige afdeling.”

Als trouwe Shotlezer in het algemeen en lezer van deze rubriek in het bijzonder voel je het reeds aankomen…  Er staat u wat geschiedenis te wachten…  

De geschiedenis van de Sint-Jozefskliniek gaat terug tot 1905 als chirurg Verhouf, bijgestaan door drie Zusters Augustinessen van de Orde van Meaux, een privé-kliniek opstart in de Langestraat.  In 1907 zetten de zusters hun werk verder in een huis aan de Komvest.  In 1908 kopen de zusters een stuk grond aan van het Capucienenklooster in de Sint-Clarastraat en openen, in samenwerking met enkele Brugse chirurgen, een nieuwe privé-kliniek.   
 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen (deel 208)

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 208)
(periode van 27-08-1960 -> 03-09-1960)

  • Cercle

In de vorige bijdrage kondigden we de oefenwedstrijd van de groen-zwarten tegen Beerschot AC aan.  De Cerclejongens wisten dat het sowieso een zware dobber zou worden maar hadden toch op een meer dan eervol resultaat gehoopt…

Cercle Brugge – Beerschot A.C. 0-5 – Eerste goede prestatie niet bevestigd !” : “De talrijke Brugse voetballiefhebbers die zaterdagavond op het Edgard De Smedtstadion waren om Cercle voor het eerst dit seizoen aan het werk te zien tegen Beerschot, zijn als één man ten zeerste ontgoocheld huiswaarts gekeerd.  Niet dat deze oefenwedstrijd op zichzelf zo minderwaardig was, maar hetgeen de groen-zwarten ten beste (?) gaven was zo onnoemelijk zwak en peuterig, dat zelfs de grootste optimisten er hun vertrouwen bij inschoten.  De uitslagen en prestaties der twee vorige oefenmatchen hadden immers de Cercle-aanhangers een hart onder de riem gestoken en de hoop doen heropleven dat het dit jaar eindelijk naar wens zou gaan. Deze illuzie was echter van heel korte duur, want men heeft kunnen vaststellen dat er nog niets veranderd noch verbeterd is bij vorig seizoen.  Natuurlijk is het nog maar een begin en bleek Beerschot andermaal een te sterke tegenstrever, maar toch is het van nu al reeds duidelijk dat de vooruitzichten allesbehalve rooskleurig zijn indien het roer niet kordaat gewend wordt.”


Technische krabbels…

-opkomst: +/- 2.500 toeschouwers.
terrein: uitstekend.
leiding: ref. Debleeckere, bevredigend.
fair-play: niets aan te merken.
doelpunten: 12’ Van Acker 0-1, 29’ Weyn 0-2, 30’ Drieskens 0-3, 65’ Drieskens (penalty)
  0-4, 69’ Van Acker 0-5.
Cercle: Mortier, Roje (Gaal), Serru, Perot, Wittewrongel, Demey, W. Lambert
  (Notteboom), Buyse, Bailliu, Michiels, Locskai (Desmaele).
Beerschot A.C.: Smolders, Wouters, Schroyens, Vanhemelryck, Raskin, Huysmans, Van
  Hoetayen (Zaman), Van Acker, Weyn, Drieskens, De Borger.
 

Het was overduidelijk dat de groen-zwarten nog flink wat schaafwerk voor de boeg hadden om een ploeg klaar te stomen die een gooi kon doen naar de promotie in Tweede Klasse.  Gezien men steevast beweert dat oefening kunst baart, besloot Cercle om, vooraleer de officiële competitie van start ging, nog een zware oefenwedstrijd in te lassen. Tegenstander van dienst was niemand minder dan Lierse, de kersvers kampioen Eerste Klasse :

Morgen zondag te 16 uur : Cercle – Liersche” : “Morgen zondag komt Cercle te 16 uur op eigen veld uit tegen niemand minder dan de kampioen van 1eklasse Liersche SK.  Voor de groen-zwarten betekent dit andermaal een zware opgave en zij zullen beslist veel beter moeten spelen dan tegen Beerschot, willen ze een eervol resultaat bewerken.  Cercle zal het echter op prijs stellen zich in de ogen van haar aanhangers enigszins te rehabiliteren zodat we ons ditmaal aan een meer overtuigende prestatie verwachten en een spannender en aantrekkelijker vertoon.”

Deze aankondiging maakte het de groen-zwarten alvast meer dan duidelijk, als zij er zelf nog zouden aan getwijfeld hebben, dat al wie Cercle een warm hart toedroeg uit was op een knalprestatie tegen Lierse na de wanprestatie tegen Beerschot…

Cercle Brugge – Liersche S.K. 1-1 – Gunstige kentering bij de groen-zwarten” : “De wedstrijden volgen elkaar, maar gelijken niet steeds op elkaar is een voetbalwaarheid die treffend geïllustreerd werd door de laatste oefenmatchen van Cercle, resp. tegen Beerschot en Liersche. De week tevoren kwamen de Brugse groen-zwarten omzeggens aan geen bal tegen de Sinjoren en werden dan ook na een zeer teleurstellend presteren zwaar verslagen.  Alle omstandigheden in acht genomen maar terecht, spaarden we achteraf onze scherpe kritiek niet en wezen in alle oprechtheid op de talrijke fouten en tekortkomingen die hierbij klaar aan het licht waren gekomen.
Het moet zijn dat de Cerclespelers zelf volkomen bewust waren van hun ontgoochelend en minderwaardig akteren tegen Beerschot, want tegen de landskampioenen uit Lier hebben ze zich verleden zondag niet alleen overtroffen maar tevens een heel wat betere en gavere prestatie ten beste gegeven.  Zeker, alles was bijlange nog niet perfekt en alles liep nog niet helemaal gesmeerd –met als bijzonderste nog te verbeteren punten het tekort aan uitvoersnelheid en diepte– doch er was globaal een verheugende gunstige kentering waar te nemen, die de toekomst reeds heel wat minder duister doet uitzien.  Als men ten minste verder in dezelfde zin bevestigd.
Hier ook moeten we immers in acht nemen dat het een loutere oefenpartij betrof, die weinig vaste maatstaven biedt betreffende de konditie en het rendement van de in lijn komende spelers en ploegen. De verbetering bij Cercle was echter zo opvallend dat we zulks in alle objektiviteit dubbel en dik willen onderlijnen. Zonder dat Liersche reeds “de” ploeg was die kampioenenspel demonstreerde en wel nog terdege in rodage bleek, was de repliek van de lokalen echter van die aard, dat zij ruim gelijke tred hielden met de kampioenen en voluit het besluitend 1-1 gelijkspel verdienden.” 


Technische krabbels…

-opkomst: 2.000 toeschouwers.
terrein: uitstekend.
fair-play: vriendensfeer.
leiding: ref. Casteleyn, goed.
doelpunten: 60’ Bailliu 1-0, 60’ Vermeyen 1-1.
corners: Cercle 7, Liersche 4.
Cercle: Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Locskai, Buyse (De Caluwé), Bailliu,
  Michiels, J. Gerard.
Liersche: M. Baeten, Bogaerts, Thys, A. Baeten, Willems, Van Dessel, Valckenborgh,
  Goossens, Vermeyen, Martens, Van Roosbroeck.

  Stippen we aan dat Liersche deze week met dezelfde opstelling Espagnol Barcelona versloeg
  met 2-1.
 

De tijd van de oefenwedstrijden lag, na het gelijkspel tegen Lierse, achter de rug. Het werd nu hoog tijd voor het serieuze competitiewerk.  De groen-zwarten wilden, na al die jaren van geduld oefenen, eindelijk de beoogde promotie in de wacht slepen maar natuurlijk waren wel meer ploegen op het waardevol promotieticket belust.

“Het Brugsch Handelsblad” wierp alvast een blik op Cercle’s eerste competitiematch van het seizoen 1960-1961, een zeker niet te onderschatten verplaatsing naar F.C. Diest : “Morgen zondag gaat de bal weer officieel aan het rollen : Diest – Cercle” : “De groen-zwarten wacht morgen zondag reeds een kwade verplaatsing naar FC Diest, die met de Bruggelingen nog een eitje te pellen heeft.  Cercle haalde er verleden seizoen immers heel gevleid de beide punten zodat Van Camp en Cie op weerwraak belust zijn.  De Bruggelingen weten dus van meet af waar ze aan toe zijn en zullen dubbel uit hun ogen moeten kijken willen ze niet verrast worden.  Tegen Lierse lieten ze verleden zondag een niet onaardige indruk maar toch zal er nog meer “poer” moeten inzitten om de volle buit binnen te halen. We menen dan ook dat een draw reeds een ruim bevredigend begin zou zijn voor de groen-zwarten.
Moeten we het hier nogmaals betreuren dat de vaste ploegopstelling slechts de vrijdagavond bekend wordt gemaakt en wij deze zodoende niet kunnen mededelen, dan geven we hierna toch de officieuze formatie zoals zij wellicht te Diest in lijn zal komen : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Demey, Locskai, Buyse, Bailliu, Michiels, Jo Gerard.”

  • Brugge

* Stakingen, personeelsingrepen, sociale onrust,… het is van alle tijden.  Het hoeft trouwens niet altijd op al dan niet georganiseerd verzet te stuiten, zeker niet als het personeel met de genomen maatregel(s) akkoord gaat en er de voordelen van kan inzien.  Ook het personeel van de Brugse stadsschouwburg kon er in 1960 over meepraten :

Nieuw statuut voor personeel van stadsschouwburg” : “Het personeel van de Brugse stadsschouwburg werd kort geleden kollektief ontslagen, doch daarna opnieuw aangeworven.  De bedoeling van deze op het eerste gezicht zonderlinge maatregel is, het personeel door een nieuw kontrakt te binden, waarin meer rekening gehouden wordt met de sociale vooruitgang.  Er is dus geen sprake van eigenlijk ontslag, zoals sommige geruchten voorwendden.” 

Lees meer