koop tickets online

SHOT sprak met ... Charles Vanhoutte

“ Ik wil altijd winnen”

De tweeëntwintigjarige Kortrijkzaan speelt sinds zijn veertiende bij Cercle.  Na afloop van het voorbije seizoen mag hij zonder blozen terugblikken op een echt doorbraakseizoen in de A-kern.  De supporters beloonden hem met “de gouden schoen van Cercle”, de Pop-poll van d’Echte.  Als toetje mocht hij in de slotwedstrijd op KVO met de aanvoerdersband opdraven.  Als ik me niet vergis is dit de eerste eigen jongere na Denis Viane.
Ik had, tijdens het spelersverlof en net na zijn terugkeer uit Tenerife (met een aardig kleurtje), een zeer uitgebreid gesprek - van enkele uren - (ook over meer dan voetbal) met deze jongeman die duidelijk met beide voeten op de grond staat.  In onderstaand verslag leest u de voornaamste voetbal- en persoonsgerelateerde items uit ons gesprek.

 

De bal rolde eerst in Wielsbeke voor jou?
Ik startte met voetballen in Wielsbeke, vervolgens twee jaar bij Zulte-Waregem en dan terug bij Wielsbeke.  Ondertussen was Cercle reeds twee/drie maal komen aankloppen (Marc Van Opstaele).  Het sleepte eerst wat aan.  Ik was een laatbloeier, was heel klein van gestalte.  Mijn vader had schrik dat ik onvoldoende mogelijkheden zou krijgen om me te laten ontwikkelen en te wachten op mijn groeispurt.  De derde maal hapten we wel toe.  Er was ook interesse van andere ploegen zoals KSV Roeselare, KVO, Lokeren, …  Ik had echter het beste gevoel bij Cercle.  Marc Van Opstaele zorgde er ook voor dat ik goed ontvangen werd.  Zo ben ik op veertienjarige leeftijd bij Groen-Zwart terechtgekomen.

 
Cerle Brugge KSV

Was dat te frêle zijn op die leeftijd ook de reden waarom je maar een korte periode het vertrouwen kreeg bij Z.-Waregem?
Dat speelde inderdaad een rol.  In die tijd speelde je op tienjarige leeftijd 11 tegen 11.  Actueel is dat twee jaar later.  Ik was daar niet klaar voor.  Ik vond het eigenlijk niet zo erg dat ik toen een stapje moest terugzetten retour naar Wielsbeke.  Dat was beter voor mij.  Het pittige was dan wel dat we via mijn vader vernamen (via Kurt Cannoot die hij kende en die lang voor Z.-Waregem werkte, nu bij KRC Genk) dat ik enkele jaren later terug op hun scoutingsverslag stond om mij eventueel opnieuw binnen te halen…
In voetbal kunnen zaken snel omslaan.  Ik vind dat je, op tien- of twaalfjarige leeftijd, zelfs op vijftien jaar, niet kunt stellen dat spelers het gaan maken in het voetbal. Er komt veel meer bij kijken dan voetbal alleen.  Ook uw omgeving, uw opvoeding, het mentale en uw drive, wat je er allemaal voor overhebt, enz…  Dat zijn zaken die je niet zo maar ziet op een veld.

TVJO David Carpels liet zich ontvallen dat de huidige jeugdspelers in de kern een nuchtere entourage hebben.  Geen ouders die managers inschakelen bv. en dat de spelers sterk in het hoofd zijn.
Mijn vader was steeds heel kritisch.  Dat is hij nog steeds trouwens.  Hij stelde dat ik wel kwaliteiten had om het te maken, maar dat het aan mij was om dat te tonen en te blijven werken.  Hij maakte me duidelijk dat er soms spelers met iets mindere kwaliteiten maar wel met de nodige drive en overgave er toch geraken.  Soms vallen er spelers uit met meer kwaliteiten omdat ze die drive missen of niet goed zitten in het hoofd.
Wat sterk in het hoofd betreft: als ik een doel heb en mijn focus op iets leg, daar ga ik dan onvoorwaardelijk voor.  

Moesten je ouders ook instaan voor je transport?
Op mijn veertiende ben ik op internaat naar Brugge gekomen.  In die zin ben ik Albert Verbandt zeer dankbaar dat hij me telkens van internaat naar training en vice versa voerde.  Zeker ook omdat ik af en toe wel eens een “plakker” was in de douche.  Hij moest regelmatig buiten eens claxonneren.  Maar hij is nooit vertrokken zonder mij … (lacht hartelijk).

 
Cerle Brugge KSV

We hadden er het reeds over.  Je was frêle en moest fysiek soms het onderspit delven.  Eén seizoen liet men je een jaar lager spelen.
Voetballend was ik één van de betere van de ploeg.  Qua fysieke bouw was ik de kleinste en zo kon ik me soms niet doorzetten.  Ik zag zaken en had het inzicht, maar kon het niet uitvoeren omdat ik niet sterk genoeg was.  Ergens bracht het uiteindelijk ook een voordeel op.  Ik moest mij dubbel inzetten tegen die grotere gasten.  Dat is iets wat in mij gebleven is.  Ik vecht voor elke bal. Preben Verbandt, die toen mijn trainer was, stelde voor één seizoen een categorie lager te spelen.  Dit werd ook besproken met mijn ouders.  Zelfs toen was ik nog bij de kleinere.  Toen ben ik letterlijk beginnen groeien en kon ik van de U15 naar de U17.
Bij de U17 kenden we een topjaar.  We eindigden derde of vierde.  Dat was echt een goede ploeg met o.a. Robbe Decostere, Thibo Somers die soms meespeelde, Laurenz Simoens die achteraf ook nog in de A-kern kwam, enz…  

 

Drie seizoenen geleden maakte je je opwachting in de eerste ploeg, maar na afloop volgde er een uitleenbeurt voor het seizoen 19-20 bij Tubize.  Aanvankelijk “not so amused” veronderstel ik?
2018-19 was mijn eerste seizoen bij de A-kern.  Toen Guyot ontslagen werd nam José Jeunechamps over.  In tegenstelling tot Guyot, met wie ik niet zo’n beste verstandhouding had - alles verliep ook in het Frans in de kleedkamer en dat was niet zo makkelijk voor mij -, zag die het wél in mij.  Hij gaf mij kansen in PO2.  Ik hoopte toen dat de trein vertrokken was en ik dichter bij de kern ging aanleunen en wat meer speelminuten zou sprokkelen.  Bij afloop van het seizoen kon ik uitgeleend worden aan goede ploegen.  Sportief directeur Vitalli hield de boot echter af.  Ik vermoed dat dit te maken had met de “Belgenregel”.  Echter, zowat vijf dagen voor het afsluiten van de transferperiode, zegt hij tegen Robbe en mezelf: “jullie moeten andere oorden opzoeken”.  Ik wou niet weg, want ik voelde me goed bij Cercle.  Ik stelde voor om toch te blijven en mee te trainen.  Zo kon ik nog sterker worden en je weet nooit wat er in een seizoen gebeurt.  Het ultimatum luidde dat ik ofwel vertrok op uitleenbasis of dat ik terug naar de Beloften ging.  Terug naar de Beloften zag ik niet meteen zitten en we keken uit naar een andere ploeg.  De meeste kernen waren echter reeds samengesteld eind augustus.  Er waren wel mogelijkheden bij RWDM en Tubize.  We zijn gaan praten met RWDM.  Ik had er een goed gevoel bij, maar het probleem was dat Cherniatynski net ontslagen was en Vanderbiest nog niet toegekomen.  Dat deed me twijfelen, want als je niet vooraf met de trainer hebt kunnen praten, kom je in een onzekere situatie terecht.
Daardoor viel de keuze op Tubize.  Daar was er echter een mallaise.  Het geld was op en in de kern hadden we misschien zes waardige spelers voor dat niveau.  Ik leerde er wel veel en ook mentaal was het een leerschool.  Ik zat daar op appartement en telkens ik op zondagavond of maandagmorgen naar daar trok was het wel zwaar tijdens de rit op de autostrade.  Ik heb doorgezet en daarvoor word ik nu beloond door de kansen die ik krijg.  

 

Bij je terugkeer aanvang het voorbije seizoen had je wellicht niet durven dromen dat het zo vlot ging lopen dit jaar?
Nee, inderdaad.  Ik had wel serieus toegeleefd naar dat seizoen.  Ik had voor mezelf goed in kaart gebracht wat ik miste om goed mee te draaien in 1A en waar ik progressie kan maken.  Ik ga er steeds van uit dat je sterke punten zodanig goed moeten zijn dat ze je zwakke punten ietwat verdoezelen.  Daarmee wil ik natuurlijk niet zeggen dat je niet aan je zwakke punten moet werken.  Tijdens de lockdown legde ik er serieus de pees op.  Tweemaal trainen per dag.  Met een bepaalde mindset vatte ik de voorbereiding aan met het idee van alles te geven en we wel zien wat er uit de bus komt.  
Het is inderdaad goed meegevallen.  In de oefenmatchen ging het steeds in stijgende lijn.  Bij de aanvang van de competitie, als ik er nu op terugblik, leek het nog wel wat onzeker qua spel, maar nu naar het einde toe voel je dat je niet moet onderdoen voor tegenstanders die reeds jaren in 1A spelen.  

Clement die zag het wel in jou?
Die was wel fan.  Hij was fan van de Vlaamse mentaliteit, werkethiek, enz…  Ik vond het een joviale man van wie ik veel bijleerde.  Ik mag hem dankbaar zijn.  Maar als in het voetbal wat geluk ontbreekt en de resultaten blijven uit, dan rollen er koppen.  In het profvoetbal telt immers enkel het resultaat.

Betreffende het frêle waar we het voordien over hadden: dat is je nu niet meer aan te zien hé?
Ik leefde op de toppen van mijn tenen.  Op gebied van voeding ben ik tot het uiterste gegaan, ook op gebied van krachttraining met iemand die ik ingeschakeld heb om me te begeleiden enz…  Als je in het voetbal van tegenwoordig wil meedraaien op hoog niveau moet je je mannetje kunnen staan.  Duels zijn zeer belangrijk.  Als je duels wint kun je de bal hebben en als je de bal hebt kun je scoren. 

Als we na de wedstrijd de fysische analyses bekijken valt ook op dat jij heel wat kilometers aflegt?
Bij de beide ploegen hoor ik telkens bij de top 2 of 3 qua gelopen afstand.  Ik let daar niet steeds op.  Misschien is het soms beter wat minder kilometers af te leggen en wat meer efficiënte. Zo lang ik het kan opbrengen doe ik dat graag.  Het is, denk ik, een pluspunt als je veel kunt lopen en dat kunt blijven overbruggen.

Ook de supporters is je mooi seizoen niet ontgaan.  Ze verkozen jou als speler van het seizoen in de pop-poll van d’Echte.  Je komt daar op een lijst met indrukwekkende namen als Olsen, Kalusha, Weber e.a.
Ik had dit helemaal niet verwacht.  Zeker ook niet omdat het mijn eerste volledig seizoen in 1A was.  Ik ben er niet verlegen over om te zeggen dat er waarschijnlijk spelers zijn die het meer verdienden dan ik.  Ik denk aan Ugbo die zoveel doelpunten maakte en ons de laatste wedstrijden daardoor toch over de streep trok.  OK, de ganse ploeg deed het, maar zijn doelpunten waren toch wel belangrijk.  Maar ik ben zeker blij!  Mogelijks speelt, zoals je zegt, het aspect “Cercle-liefde” een rol.  

 

En als kers op de taart, de aanvoerdersband op de slotspeeldag!

 

Toen we toekwamen in Oostende voelde ik dat iedereen er nog eens vol wou voor gaan.  Ik vertelde mijn papa dat ik het echt spijtig vond dat het seizoen gedaan zou zijn.  We zaten in een goede flow, we wonnen wedstrijden, het liep goed.  We wonnen zelfs tweemaal met tien man.
Albert Verbandt stapte in Oostende op me af en zegde: “ventje, je blijft hier maar stijgen in de hiërarchie”.  Ik begreep niet goed wat hij bedoelde.  Ik stapte naar de kleedkamer en Pepijn (ook materiaalman) kwam me toefluisteren dat ik kapitein was voor deze wedstrijd.  Ik bleef er rustig onder, maar het was een heel leuke ervaring.  Het geeft ook vertrouwen naar de toekomst toe.  Ik was blij en … nam ook de band mee naar huis als souvenir.

 
Cerle Brugge KSV

Naast het voetbal studeer je nog.
Ik volg LO in Torhout.  Door de combinatie met het voetbal dien ik de vakken te spreiden.  Ik denk dat ik het volgende schooljaar zal kunnen afstuderen.  Ik heb het geluk dat trainer Yves dezelfde richting gevolgd heeft en hij zich wel kan vinden in wat ik allemaal moet doen.  Dat is positief.
Mogelijks doe ik achteraf ook nog biologie in avondstudie om eventueel ook les te geven.  Ik ben geen stilzitter.  Een bijkomend diploma is altijd meegenomen.  

 
Cerle Brugge KSV

En, genoten van de vakantie in Tenerife?
Zeker!  Het was eens nodig.  De batterijen zijn opgeladen voor het nieuwe seizoen. Ik zie het wel zitten.  Ik kijk er naar uit om er iets mooi van te maken.  Ik hoop dat het publiek mag terugkomen naar het stadion.  Live hebben ze me nog niet aan het werk gezien.  Het is altijd leuker met publiek.
Mijn contract loopt tot 2023.  Ik ben hier vanaf mijn veertiende en het is leuk vertoeven.  

Slotvraagje.  De stem op je voicemail, is die tien jaar geleden opgenomen?
(lacht) Ja!  Dit is hoe ik het ingesproken heb toen ik tien/elf jaar was.  Ik mag het niet veranderen want soms bellen vrienden, neem ik op en krijg als antwoord: “niet opnemen, we bellen gewoon even om je voice mail nog eens te horen…”. 

 

(nvdr: voegen we er nog aan toe dat Charles tijdens het gesprek zijn waardering uitte voor zijn ex-trainers als Preben Verbandt, Jürgen Van Opstaele (beste tactische trainer), Wouter Artz en Jimmy Dewulf die hij ooit toch wel hoofdtrainer ziet worden)

Georges Debacker

 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Secretariaat en ticketing op maandag 12 juli uitzonderlijk gesloten

Vandaag, maandag 12 juli, is het secretariaat en ticketing uitzonderlijk gesloten.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Fijne vaderdag aan alle papa's!

Op vaderdag wil Cercle Brugge alle papa's een fijne dag toewensen!

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Korte reactie op berichtgeving rond stadiondossier in Brugsch Handelsblad

Cercle Brugge heeft kennis genomen van het interview met burgemeester De fauw dat vandaag in het Brugsch Handelsblad is verschenen. De Vereniging wil de discussie rond het stadiondossier niet in de media voeren, maar wil toch een aantal zaken verduidelijken waarover supporters zich vragen zouden kunnen stellen. In het bijzonder over de uitspraak dat Cercle Brugge zou overwegen naar Sijsele te verhuizen.

Het stadiondossier sleept al meer dan 15 jaar aan. Tientallen voorstellen zijn intussen op tafel gekomen. Sinds de start van het dossier heeft Cercle Brugge zich constructief opgesteld en actief meegewerkt om tot een oplossing te komen. De Vereniging stond open voor verschillende voorstellen (zoals een renovatie van het huidige Jan Breydelstadion of de bouw van een nieuw stadion langs de Blankenbergse Steenweg of op het Kanaaleiland), zolang die haalbaar waren.

Zo werd enige tijd terug ook Sijsele als een mogelijke locatie gesuggereerd, maar op vandaag lopen er geen gesprekken. De Vereniging is sterk verankerd in Brugge, zet zich dagelijks in om Brugs talent een kans te geven en heeft een lokale supportersbasis (die grotendeels uit Bruggelingen bestaat). Cercle Brugge hoort thuis in Brugge.

Cercle Brugge hoopt dat de sereniteit in het stadiondossier kan terugkeren. De Vereniging reikt daarbij de hand naar alle betrokken partijen, uiteraard ook naar de burgemeester en het stadsbestuur. Het is belangrijk om snel tot een oplossing te komen die voor iedereen – stad Brugge, beide voetbalploegen, supporters en buurtbewoners – werkt.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 228)

(periode van 03-06-1961 -> 10-06-1961)

  • Cercle

Grote vreugde en bijgevolg ook een groot feest in het groen-zwarte deel van Brugge waar op zondag 4 juni 1961 de lang verwachte promotie van Cercle naar Eerste Klasse gevierd werd.  Het feestprogramma begon met een ontvangst op het gemeentehuis van Sint-Andries want tenslotte situeerde het Edgard De Smedtstadion zich in deze gemeente, gevolgd door een optocht door de Brugse straten en een hulde in het Brugs stadhuis omdat Cercle toch vooral een Brugse ploeg was en, zoals de Bourgondische mens in de Vlaming het graag heeft, afgesloten met een lekker promoveringsbanket dat gevolgd werd door een luisterrijk Cerclebal in de Stadshallen om toch nog enigszins, in de mate van het mogelijke natuurlijk, wat calorieën te verbranden.  Het gedacht maakt ook reeds veel goed…

En, zoals gebruikelijk is bij dergelijke festiviteiten, vloeide er niet enkel veel inkt op voorhand maar vloeide er ook nog eens veel inkt na het feest want toen moest de krantenlezer nog alles, in geuren en kleuren beschreven, voorgeschoteld krijgen.  Wij starten alvast met een artikeltje dat voor de viering gepubliceerd werd :

Het is er dan toch van gekomen…” : “Inderdaad het is er van gekomen…  Groen-Zwart mag feest vieren, want “Cercle” speelt toekomend seizoen weer in Eerste Afdeling !  Dat het morgen zondag een Hoogdag wordt voor alle Cercle-fans, lijdt alvast niet de minste twijfel.  Naar wij vernamen werden voor het groot feestbanket reeds meer dan 250 inschrijvingen geboekt, en dat belooft !  Voor het Promoveringsbal zal het enthousiasme zeker en vast worden ten top gedreven, en terecht.  André Deschepper, de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, verzekerde ons dat alles tot in de minste puntjes zal verzorgd zijn, zodat de Hoogdag van morgen zondag tot een echte en ware groen-zwarte vreugdedag zal uitgroeien.  Wij zijn er trouwens a priori van overtuigd.  Wij wensen van nu reeds alle Cercle-komitards, spelers en supporters gulhartig proficiat en vooral veel Cercle-pret op het groots feest !

Als vreugdevolle gebeurtenissen, zoals een promotie, je favoriete ploeg ten deel vallen kan dat ongetwijfeld de creativiteit van het individu prikkelen.  André Deschepper, in bovenstaand artikel reeds omschreven als de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, beantwoordde aan die beschrijving en had dit bewezen door het “mannetje-met-de-ladder” te ontwerpen.  Het briljante idee was vrij simpel maar vaak is dat de beste garantie om het nodige succes te hebben.  Zijn ontwerp stelde een mannetje voor dat een ladder vasthield.  Onderaan de ladder kon je de tekst “Wij klimmen” lezen, bovenaan de ladder aangevuld met de sinds lang gekoesterde verzuchting “naar Eerste Nationale”.  Rond de ladder stonden de hoofden van trainer Delfour en de elf spelers die de promovering gerealiseerd hadden, afgebeeld.  Met andere woorden : een gegeerd hebbedingetje voor de echte groen-zwarte supporters !  Al zouden die supporters zich wel moeten tevreden stellen met een postkaart van het “mannetje-met-de-ladder”…

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!