koop tickets online
nl fr en

SHOT sprak met ... Charles Vanhoutte

“ Ik wil altijd winnen”

De tweeëntwintigjarige Kortrijkzaan speelt sinds zijn veertiende bij Cercle.  Na afloop van het voorbije seizoen mag hij zonder blozen terugblikken op een echt doorbraakseizoen in de A-kern.  De supporters beloonden hem met “de gouden schoen van Cercle”, de Pop-poll van d’Echte.  Als toetje mocht hij in de slotwedstrijd op KVO met de aanvoerdersband opdraven.  Als ik me niet vergis is dit de eerste eigen jongere na Denis Viane.
Ik had, tijdens het spelersverlof en net na zijn terugkeer uit Tenerife (met een aardig kleurtje), een zeer uitgebreid gesprek - van enkele uren - (ook over meer dan voetbal) met deze jongeman die duidelijk met beide voeten op de grond staat.  In onderstaand verslag leest u de voornaamste voetbal- en persoonsgerelateerde items uit ons gesprek.

 

De bal rolde eerst in Wielsbeke voor jou?
Ik startte met voetballen in Wielsbeke, vervolgens twee jaar bij Zulte-Waregem en dan terug bij Wielsbeke.  Ondertussen was Cercle reeds twee/drie maal komen aankloppen (Marc Van Opstaele).  Het sleepte eerst wat aan.  Ik was een laatbloeier, was heel klein van gestalte.  Mijn vader had schrik dat ik onvoldoende mogelijkheden zou krijgen om me te laten ontwikkelen en te wachten op mijn groeispurt.  De derde maal hapten we wel toe.  Er was ook interesse van andere ploegen zoals KSV Roeselare, KVO, Lokeren, …  Ik had echter het beste gevoel bij Cercle.  Marc Van Opstaele zorgde er ook voor dat ik goed ontvangen werd.  Zo ben ik op veertienjarige leeftijd bij Groen-Zwart terechtgekomen.

 
Cerle Brugge KSV

Was dat te frêle zijn op die leeftijd ook de reden waarom je maar een korte periode het vertrouwen kreeg bij Z.-Waregem?
Dat speelde inderdaad een rol.  In die tijd speelde je op tienjarige leeftijd 11 tegen 11.  Actueel is dat twee jaar later.  Ik was daar niet klaar voor.  Ik vond het eigenlijk niet zo erg dat ik toen een stapje moest terugzetten retour naar Wielsbeke.  Dat was beter voor mij.  Het pittige was dan wel dat we via mijn vader vernamen (via Kurt Cannoot die hij kende en die lang voor Z.-Waregem werkte, nu bij KRC Genk) dat ik enkele jaren later terug op hun scoutingsverslag stond om mij eventueel opnieuw binnen te halen…
In voetbal kunnen zaken snel omslaan.  Ik vind dat je, op tien- of twaalfjarige leeftijd, zelfs op vijftien jaar, niet kunt stellen dat spelers het gaan maken in het voetbal. Er komt veel meer bij kijken dan voetbal alleen.  Ook uw omgeving, uw opvoeding, het mentale en uw drive, wat je er allemaal voor overhebt, enz…  Dat zijn zaken die je niet zo maar ziet op een veld.

TVJO David Carpels liet zich ontvallen dat de huidige jeugdspelers in de kern een nuchtere entourage hebben.  Geen ouders die managers inschakelen bv. en dat de spelers sterk in het hoofd zijn.
Mijn vader was steeds heel kritisch.  Dat is hij nog steeds trouwens.  Hij stelde dat ik wel kwaliteiten had om het te maken, maar dat het aan mij was om dat te tonen en te blijven werken.  Hij maakte me duidelijk dat er soms spelers met iets mindere kwaliteiten maar wel met de nodige drive en overgave er toch geraken.  Soms vallen er spelers uit met meer kwaliteiten omdat ze die drive missen of niet goed zitten in het hoofd.
Wat sterk in het hoofd betreft: als ik een doel heb en mijn focus op iets leg, daar ga ik dan onvoorwaardelijk voor.  

Moesten je ouders ook instaan voor je transport?
Op mijn veertiende ben ik op internaat naar Brugge gekomen.  In die zin ben ik Albert Verbandt zeer dankbaar dat hij me telkens van internaat naar training en vice versa voerde.  Zeker ook omdat ik af en toe wel eens een “plakker” was in de douche.  Hij moest regelmatig buiten eens claxonneren.  Maar hij is nooit vertrokken zonder mij … (lacht hartelijk).

 
Cerle Brugge KSV

We hadden er het reeds over.  Je was frêle en moest fysiek soms het onderspit delven.  Eén seizoen liet men je een jaar lager spelen.
Voetballend was ik één van de betere van de ploeg.  Qua fysieke bouw was ik de kleinste en zo kon ik me soms niet doorzetten.  Ik zag zaken en had het inzicht, maar kon het niet uitvoeren omdat ik niet sterk genoeg was.  Ergens bracht het uiteindelijk ook een voordeel op.  Ik moest mij dubbel inzetten tegen die grotere gasten.  Dat is iets wat in mij gebleven is.  Ik vecht voor elke bal. Preben Verbandt, die toen mijn trainer was, stelde voor één seizoen een categorie lager te spelen.  Dit werd ook besproken met mijn ouders.  Zelfs toen was ik nog bij de kleinere.  Toen ben ik letterlijk beginnen groeien en kon ik van de U15 naar de U17.
Bij de U17 kenden we een topjaar.  We eindigden derde of vierde.  Dat was echt een goede ploeg met o.a. Robbe Decostere, Thibo Somers die soms meespeelde, Laurenz Simoens die achteraf ook nog in de A-kern kwam, enz…  

 

Drie seizoenen geleden maakte je je opwachting in de eerste ploeg, maar na afloop volgde er een uitleenbeurt voor het seizoen 19-20 bij Tubize.  Aanvankelijk “not so amused” veronderstel ik?
2018-19 was mijn eerste seizoen bij de A-kern.  Toen Guyot ontslagen werd nam José Jeunechamps over.  In tegenstelling tot Guyot, met wie ik niet zo’n beste verstandhouding had - alles verliep ook in het Frans in de kleedkamer en dat was niet zo makkelijk voor mij -, zag die het wél in mij.  Hij gaf mij kansen in PO2.  Ik hoopte toen dat de trein vertrokken was en ik dichter bij de kern ging aanleunen en wat meer speelminuten zou sprokkelen.  Bij afloop van het seizoen kon ik uitgeleend worden aan goede ploegen.  Sportief directeur Vitalli hield de boot echter af.  Ik vermoed dat dit te maken had met de “Belgenregel”.  Echter, zowat vijf dagen voor het afsluiten van de transferperiode, zegt hij tegen Robbe en mezelf: “jullie moeten andere oorden opzoeken”.  Ik wou niet weg, want ik voelde me goed bij Cercle.  Ik stelde voor om toch te blijven en mee te trainen.  Zo kon ik nog sterker worden en je weet nooit wat er in een seizoen gebeurt.  Het ultimatum luidde dat ik ofwel vertrok op uitleenbasis of dat ik terug naar de Beloften ging.  Terug naar de Beloften zag ik niet meteen zitten en we keken uit naar een andere ploeg.  De meeste kernen waren echter reeds samengesteld eind augustus.  Er waren wel mogelijkheden bij RWDM en Tubize.  We zijn gaan praten met RWDM.  Ik had er een goed gevoel bij, maar het probleem was dat Cherniatynski net ontslagen was en Vanderbiest nog niet toegekomen.  Dat deed me twijfelen, want als je niet vooraf met de trainer hebt kunnen praten, kom je in een onzekere situatie terecht.
Daardoor viel de keuze op Tubize.  Daar was er echter een mallaise.  Het geld was op en in de kern hadden we misschien zes waardige spelers voor dat niveau.  Ik leerde er wel veel en ook mentaal was het een leerschool.  Ik zat daar op appartement en telkens ik op zondagavond of maandagmorgen naar daar trok was het wel zwaar tijdens de rit op de autostrade.  Ik heb doorgezet en daarvoor word ik nu beloond door de kansen die ik krijg.  

 

Bij je terugkeer aanvang het voorbije seizoen had je wellicht niet durven dromen dat het zo vlot ging lopen dit jaar?
Nee, inderdaad.  Ik had wel serieus toegeleefd naar dat seizoen.  Ik had voor mezelf goed in kaart gebracht wat ik miste om goed mee te draaien in 1A en waar ik progressie kan maken.  Ik ga er steeds van uit dat je sterke punten zodanig goed moeten zijn dat ze je zwakke punten ietwat verdoezelen.  Daarmee wil ik natuurlijk niet zeggen dat je niet aan je zwakke punten moet werken.  Tijdens de lockdown legde ik er serieus de pees op.  Tweemaal trainen per dag.  Met een bepaalde mindset vatte ik de voorbereiding aan met het idee van alles te geven en we wel zien wat er uit de bus komt.  
Het is inderdaad goed meegevallen.  In de oefenmatchen ging het steeds in stijgende lijn.  Bij de aanvang van de competitie, als ik er nu op terugblik, leek het nog wel wat onzeker qua spel, maar nu naar het einde toe voel je dat je niet moet onderdoen voor tegenstanders die reeds jaren in 1A spelen.  

Clement die zag het wel in jou?
Die was wel fan.  Hij was fan van de Vlaamse mentaliteit, werkethiek, enz…  Ik vond het een joviale man van wie ik veel bijleerde.  Ik mag hem dankbaar zijn.  Maar als in het voetbal wat geluk ontbreekt en de resultaten blijven uit, dan rollen er koppen.  In het profvoetbal telt immers enkel het resultaat.

Betreffende het frêle waar we het voordien over hadden: dat is je nu niet meer aan te zien hé?
Ik leefde op de toppen van mijn tenen.  Op gebied van voeding ben ik tot het uiterste gegaan, ook op gebied van krachttraining met iemand die ik ingeschakeld heb om me te begeleiden enz…  Als je in het voetbal van tegenwoordig wil meedraaien op hoog niveau moet je je mannetje kunnen staan.  Duels zijn zeer belangrijk.  Als je duels wint kun je de bal hebben en als je de bal hebt kun je scoren. 

Als we na de wedstrijd de fysische analyses bekijken valt ook op dat jij heel wat kilometers aflegt?
Bij de beide ploegen hoor ik telkens bij de top 2 of 3 qua gelopen afstand.  Ik let daar niet steeds op.  Misschien is het soms beter wat minder kilometers af te leggen en wat meer efficiënte. Zo lang ik het kan opbrengen doe ik dat graag.  Het is, denk ik, een pluspunt als je veel kunt lopen en dat kunt blijven overbruggen.

Ook de supporters is je mooi seizoen niet ontgaan.  Ze verkozen jou als speler van het seizoen in de pop-poll van d’Echte.  Je komt daar op een lijst met indrukwekkende namen als Olsen, Kalusha, Weber e.a.
Ik had dit helemaal niet verwacht.  Zeker ook niet omdat het mijn eerste volledig seizoen in 1A was.  Ik ben er niet verlegen over om te zeggen dat er waarschijnlijk spelers zijn die het meer verdienden dan ik.  Ik denk aan Ugbo die zoveel doelpunten maakte en ons de laatste wedstrijden daardoor toch over de streep trok.  OK, de ganse ploeg deed het, maar zijn doelpunten waren toch wel belangrijk.  Maar ik ben zeker blij!  Mogelijks speelt, zoals je zegt, het aspect “Cercle-liefde” een rol.  

 

En als kers op de taart, de aanvoerdersband op de slotspeeldag!

 

Toen we toekwamen in Oostende voelde ik dat iedereen er nog eens vol wou voor gaan.  Ik vertelde mijn papa dat ik het echt spijtig vond dat het seizoen gedaan zou zijn.  We zaten in een goede flow, we wonnen wedstrijden, het liep goed.  We wonnen zelfs tweemaal met tien man.
Albert Verbandt stapte in Oostende op me af en zegde: “ventje, je blijft hier maar stijgen in de hiërarchie”.  Ik begreep niet goed wat hij bedoelde.  Ik stapte naar de kleedkamer en Pepijn (ook materiaalman) kwam me toefluisteren dat ik kapitein was voor deze wedstrijd.  Ik bleef er rustig onder, maar het was een heel leuke ervaring.  Het geeft ook vertrouwen naar de toekomst toe.  Ik was blij en … nam ook de band mee naar huis als souvenir.

 
Cerle Brugge KSV

Naast het voetbal studeer je nog.
Ik volg LO in Torhout.  Door de combinatie met het voetbal dien ik de vakken te spreiden.  Ik denk dat ik het volgende schooljaar zal kunnen afstuderen.  Ik heb het geluk dat trainer Yves dezelfde richting gevolgd heeft en hij zich wel kan vinden in wat ik allemaal moet doen.  Dat is positief.
Mogelijks doe ik achteraf ook nog biologie in avondstudie om eventueel ook les te geven.  Ik ben geen stilzitter.  Een bijkomend diploma is altijd meegenomen.  

 
Cerle Brugge KSV

En, genoten van de vakantie in Tenerife?
Zeker!  Het was eens nodig.  De batterijen zijn opgeladen voor het nieuwe seizoen. Ik zie het wel zitten.  Ik kijk er naar uit om er iets mooi van te maken.  Ik hoop dat het publiek mag terugkomen naar het stadion.  Live hebben ze me nog niet aan het werk gezien.  Het is altijd leuker met publiek.
Mijn contract loopt tot 2023.  Ik ben hier vanaf mijn veertiende en het is leuk vertoeven.  

Slotvraagje.  De stem op je voicemail, is die tien jaar geleden opgenomen?
(lacht) Ja!  Dit is hoe ik het ingesproken heb toen ik tien/elf jaar was.  Ik mag het niet veranderen want soms bellen vrienden, neem ik op en krijg als antwoord: “niet opnemen, we bellen gewoon even om je voice mail nog eens te horen…”. 

 

(nvdr: voegen we er nog aan toe dat Charles tijdens het gesprek zijn waardering uitte voor zijn ex-trainers als Preben Verbandt, Jürgen Van Opstaele (beste tactische trainer), Wouter Artz en Jimmy Dewulf die hij ooit toch wel hoofdtrainer ziet worden)

Georges Debacker

 

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 236)

Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 236)
(periode van 23-09-1961 -> 30-09-1961)

  • Cercle

De thuiszege tegen F.C. Diest op de openingsspeeldag had de groen-zwarten voldoende hoop gegeven om hen te laten veronderstellen dat het behoud een relatief gemakkelijk haalbare kaart was.  Het zou allemaal wel loslopen…  De daaropvolgende verplaatsing naar F.C. Luik was echter uitgedraaid op een nederlaag waar weinig tegen in te brengen viel en de eerste barsten in het vertrouwen werden reeds zichtbaar.  Vooral de manier waarop Cercle zich naar de slachtbank had laten leiden stemde tot nadenken.  Daar kon maar op één manier op gereageerd worden : winnen of toch minsten gelijk spelen op Olympic Charleroi.  Maar dat bleek gemakkelijker gezegd dan gedaan.  “Veritas” zat er bij in opdracht van “Het Brugsch Handelsblad” en keek er naar…

Olympic Charleroi – Cercle Brugge 7-2  -  Rik Coppens orkestreerde…

“Deze tweede opeenvolgende uitwedstrijd voor de groen-zwarten werd een ware afstraffing.  Het werd nochtans globaal een betere prestatie dan de week te voren te Luik, hoe onwaarschijnlijk dit ook moge schijnen…  Inderdaad, op Rocourt werd verloren na een slappe partij waarbij ook de thuisploeg zelden boven de middelmaat kwam.  Deze keer nochtans mag Olympic op een zeer goede prestatie terugblikken en werd beslist vlugger geacteerd.  Met een uitzonderlijke Rik Coppens, beter dan in zijn glorietijd, omdat hij thans uitsluitend voor de ploeg speelt, en door het feit dat de Doggen in de Hongaar Frivaldi een voortreffelijke besluiter hebben gevonden –wat niet kan gezegd worden van Nemes– werd op sommige ogenblikken werkelijk productief voetbal gedemonstreerd voor een zeer dankbaar publiek.  Cercle had nochtans de ploeg lichtjes gewijzigd, onder druk van een paar spelers, zodat de fel omstreden Demey de plaats had moeten ruimen voor Albert Michiels, die voor zijn maidenmatch in de hoogste klasse meteen een schitterende Rik Coppens voorgeschoteld kreeg.  Inderdaad, de Zelenaar had als opdracht de oud-Beerschotter te neutraliseren en hem in zijn acties zoveel mogelijk te hinderen.  Zeggen wij onmiddellijk dat dergelijke taak niet helemaal strookt met de speelwijze van Michiels.  Het is algemeen gekend dat deze zich graag uitleeft in het middenveld en zich zelden gebonden acht aan een bepaalde strook.  In het eerste kwartier hield Michiels zich nauwgezet aan zijn opdracht, doch naarmate de partij vorderde, ging hij meer en meer de aanval steunen, zodat Rikkie grotere vrijheid kreeg, vrijheid die hij zeer dankbaar uitbaatte om zijn maats te doen spelen.  Vooral de jonge Hongaar Frivaldi, die als rechtsbinnen veel vrijheid kreeg, door het feit dat Michiels – Baas meer oog hadden voor Coppens, maakte daar handig gebruik van om drie doelpunten te netten, terwijl in het middenveld de oud-Antwerpspeler Maertens heel veel ruimte kreeg, doordat Nemes het meestal vertikte om een handje te komen toesteken.  Dat er in deze omstandigheden zeven noten in de korf van Mortier vielen, zal wellicht niemand meer verbazen, temeer daar de Cercle-defensie vooral in het begin, heel wat steken liet vallen.  Zo waren de eerste drie doelpunten het rechtstreeks gevolg van flagrante dekkingsfouten of flaters van de verdedigers.  In het eerste halfuur had de voorhoede nochtans niet onaardig gepresteerd, vooral onder impuls van een uitstekende Orlans die door de Waalse verdediging sneed als een mes door de boter, doch het Cercle-binnentrio, hoewel fraai samenspelend, was nergens te vinden als het op besluiten aankwam.  En toen trainer Grunbaum daarna een tactische zet toepaste om de gevaarlijke Orlans aan banden te leggen, was het meteen uit met de groen-zwarte voorhoede.  Wel toonde Daels nog een paar staaltjes van zijn kunde, doch hij had aan Delanghe een kwade en harde partij en waar de Cerclejongens wel eens doorgeraakten, stuitten zij op een schitterende Gerard, die zeker een drietal gemaakte doelpunten wist te redden o.m. op schoten van Bailliu, Daels en Orlans.  Hetzelfde kunnen wij echter niet van Mortier getuigen.  Willy, die zeker de grote klasse bezit, maakt momenteel een kleine crisis door : hij heeft blijkbaar gebrek aan zelfvertrouwen en waar bovendien zijn verdedigers ook wel eens durven falen, ligt zijn mindere prestatie voor de hand.


Technische  krabbels…
Olmpic Charleroi  -  Cercle Brugge  7-2


- opkomst : 12.000 toeschouwers.
- terrein : goed.
- weder : te warm om te voetballen !
- leiding : ref. Hauben, energiek en kordaat !
- corners : Olympic 5, Cercle 9.
- doelpunten :
  8e min. : op de rand van het strafschopgebied nam Piters een free-kick scherp voor doel die
  belandde bij de volledig vrijstaande Bas, die ruim de tijd kreeg om zijn schot te plaatsen :
  1-0.
  10e min. : een prachtig staaltje samenspel Orlans-Nemes werd besloten met een keihard
  schot van de Gentenaar, dat via de onderkant van de deklat tegen het net plofte : 1-1.
  14e min. : een slecht ontzetten van Roje bij Bas, die Coppens bediende.  Rik speelde terug
  op Bas die voor doel centerde waar Frivaldi opdook en met een rake kopbal in de verste
  winkelhaak besloot : 2-1.
  18e min. : een inworp van Van Laere tot bij Maertens die doorstuurde naar de vrijstaande
  Lepère die van op 20 meter hard op doel schoot.  De nochtans goed opgestelde Mortier liet
  het leder onbegrijpelijk door zijn handen glippen en nummer drie zat : 3-1.
  36e min. : Maertens kwam ongehinderd met de bal opdrijven en zette voor aan Frivaldi die
  dadelijk Piters in het gat zond : Piters, alleen voor Mortier, plaatste kalm binnen : 4-1.
  53e min. : een prachtig solostukje van Coppens die door de Cercleverdediging wandelde,
  Mortier dribbelde en in het ledige doel legde.  Een orkaan van toejuichingen voor Rikkie :
  5-1.
  68e min. : Bailliu in duel met Silvagni geraakte eindelijk door, doch de lokale stopper
  beging hands en de penalty werd onhoudbaar omgezet door Devijlder : 5-2.
  71e min. : het antwoord liet niet lang op zich wachten want na samenspel Bas-Frivaldi-
  Piters-Frivaldi kogelde de Hongaar van dichtbij raak : 6-2.
  83e min. : een vleugelverandering naar links van Bas verraste de ganse Cercle-verdediging.
  De snelle Frivaldi, helemaal afgezonderd, lukte meteen zijn derde doelpunt : 7-2.
- Olympic Charleroi : Gerard, Van Laere, Delanghe, Maertens, Silvagni, Deschrijver, Bas,
  Frivaldi, Coppens, Lepère, Piters.
- Cercle : Mortier, Roje, Serru, Perot, Baas, Michiels, Daels, De Vylder, Bailliu, Nemes,
  Orlans.

 


Of het nu goed ging of, zoals nu, al eens minder goed, “Dani” had altijd wel een inspirerend “Bont beeld” in voorraad :

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Geert Pollier

SHOT sprak met … Geert Pollier

Tienduizenden foto’s

Zo’n drie maand geleden stelden we u Dieter Ros voor.  Dieter fotografeert drie seizoenen bij Cercle.  Zijn collega, Geert Pollier, mag actueel terugblikken op een staat van dienst van ruim veertien jaar.  Het is ondertussen reeds elf jaar geleden dat we hem voor (de gedrukte versie van) SHOT interviewden.  Hoog tijd dus om even te updaten en zijn toch niet geringe verdienste in de schijnwerpers te plaatsen.
Een gesprekje met een zachtmoedige, aangename kerel.

Je bent geboren in 1965 in het toenmalige St.-Janshospitaal in het hartje van Brugge.  Zowat veertig jaar later maakte je er, in wat nu “Oud St.-Jan” heet, een fotoreportage van het “Jeugdgalabal” (waar is de tijd?), want je was jeugdfotograaf bij Cercle.  Het leven kan vreemd evolueren?

Ja he?  Op 12 januari 2008 nam ik mijn eerste Cercle-foto. Dat was bij de U13 tegen Standard.  Hoe het gekomen is?  Ik ben reeds van jongsafaan Cercle-supporter.  Op mijn vijf jaar ging ik reeds naar het Edgard Desmedt stadion met mijn vader en de nonkel van mijn vader.  Die nonkel ging elke week naar het voetbal, zowel Cercle als Club, maar was een Cercleman.  Hij was “jongman” en woonde bij mijn grootouders.  Ik was vaak met hem op stap.  Hij had geen auto.  In de zomer waren we steeds samen onderweg met de fiets richting Brugge.  Hij leerde me gans Brugge kennen.  Straten, standbeelden, gebouwen, enz…  Als Cercle op zondag speelde nam hij me mee met de bus van 13.00 uur.  Ik stond reeds rond 12.30 hr klaar.  Hij woonde altijd vooraf de mis bij in Donk en biljartte daarna nog met zijn vrienden.  Hij kwam altijd maar net nipt vooraf thuis.  Daar stond ik ongeduldig te wachten.
Fotografie volgde later beetje per beetje toen de kinderen geboren waren. Ik volgde ook een cursus fotografie (3 jaar).  Het verlangen rees om eens op Cercle een voetbalwedstrijd te kunnen fotograferen.  Ik stuurde een mailtje naar Cercle en zo kwam ik in contact met Richard Doeven die toen instond voor de website.  Hij vertelde me dat ze op zoek waren naar een jeugdfotograaf.  Nadat we een afspraak regelden nam ik de week nadien reeds mijn eerste groen-zwarte foto’s.  Zo rolde ik er in en ben er niet meer uitgegaan (lacht).
In maart dat jaar stond ik zelfs voor het eerst langs de lijn bij de A-ploeg, daar Hans Dobbelaere, toenmalig fotograaf voor de A-ploeg, werkverplichtingen had.  Het seizoen erop waren dat een viertal wedstrijden, daarna negen, het seizoen 10/11 zowat de helft en toen Hans stopte voor het seizoen 11/12 nam ik volledig over.

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Update van de Cercle historiek

In volle voorbereiding op het nieuwe seizoen maakte Georges Debacker de voorbije weken tijd om de historiek bij te werken. Wil je graag even grasduinen in het rijke verleden van Groen-Zwart? Dat kan je doen via onderstaande knop!

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!