koop tickets online

SHOT sprak met … Nigel Gibbs

“There is no such thing as an easy season!”

Na de deugddoende overwinning in Eupen sprak SHOT-online de hulptrainer van het eerste elftal. Met Nigel Gibbs heeft Cercle een pak voetbalervaring aan de zijde van Paul Clement, twee Britten waartussen het uitstekend botert. De resultaten, en een terechte plaats in de eerste kolom van de rangschikking, liegen er niet om, ook al is het seizoen nog jong.

Cerle Brugge KSV

Wat moeten de supporters van Cercle weten over Nigel Gibbs?

Ik ben geboren in Saint Albans, Hertfordshire (het oosten van Engeland). Reeds vanaf mijn zestiende speelde ik voor FC Watford, waar ik ook mijn eerste profcontract kreeg. Mijn vuurdoop doorstond ik tegen Sparta Praag in de UEFA cup, en daarna had ik er een hele lange carrière, van 1982 tot 2002. Ik ben heel trots de langst dienende speler te zijn geweest bij Watford. Ik werd kapitein bij de club waar ik van jongs af aan voor supporterde, een droom die uitkwam.

En je bleef aanvankelijk ook na je actieve carrière bij FC Watford.

Na mijn spelersloopbaan werd ik er de trainer van het reserve-elftal voor anderhalf jaar, en daarna ook hulpcoach van het eerste team. Na mijn periode bij Watford werkte ik in de Academy van Tottenham Hotspurs, waarna ik fulltime bij Reading Football Club ging werken. Als assistent-coach promoveerde ik met hen naar de Premier League. Daarna kwamen nog passages bij Leeds United voor vijftien maanden en een nieuwe periode bij de Academy van Tottenham. Plots kreeg ik telefoon van Paul Clement om zijn hulpcoach te worden bij Swansea. We hielden het team in eerste klasse, wat een prestatie was. Met Paul ging ik opnieuw naar Reading en daarna naar Tottenham, om uiteindelijk de vraag te krijgen of ik met hem naar Cercle wilde trekken.

Cerle Brugge KSV

Een indrukwekkende carrière die moeilijk samen te vatten valt! Was het een makkelijke keuze om Paul Clement naar Brugge te volgen?

Zeker. Ik had reeds met andere trainers gewerkt, maar met hem was het fijn werken. De kans krijgen om opnieuw met hem een team te leiden was een zegen. En de keuze is inderdaad een succes gebleken, hier bij Cercle.

Ik vermoed dat je Paul Clement intussen zeer goed kent, ook wat de inhoudelijke kant van de job betreft?

Ik leerde hem kennen in Swansea en vond in hem een vriend. Hij is een hele fijne persoon om voor te werken. Hij waardeert mijn opinie, mijn werk en ik sta hem zo goed mogelijk bij. Een plezier voor mij om zo te kunnen functioneren.

Kun je de Cercle supporter een idee geven van jouw taken? Zijn die sterk afgelijnd?

Ik assisteer Paul in elk facet van de job. ’s Ochtends vroeg bespreken we de training, en legt hij uit waar ik hem kan assisteren. Ik sta hem uiteraard ook bij op de dag van de wedstrijd, waar ik hem bijsta met mijn wedstrijdervaring. Ik ben er altijd voor hem, steeds klaar om mijn mening te geven en de spelers te helpen. Dus er is niet echt iets specifieks dat ik doe. Voor eender wat hij van mij vraagt sta ik paraat.

Naar de orde van de dag dan. Hoe staat Cercle er momenteel voor in jouw ogen? We zien allemaal de vrij positieve resultaten. Hoe schat jij die in?

We maken veel vooruitgang. Cercle maakt uiteraard een overgangsperiode door: nieuwe coach, nieuwe hulpcoach, nieuwe conditietrainer, nieuwe analist. Het vraagt tijd om datgene wat we willen ook te realiseren. Er kwamen heel wat nieuwe spelers die we moeten verduidelijken wat we van hen verlangen. Maar over het algemeen hebben de spelers zeer goed begrepen wat we willen: hoe ze moeten spelen, de principes die we hanteren, de standaard die we uitzetten… We maakten een goede start, en ik ben ervan overtuigd dat er meer op komst is.

Vielen de resultaten tot hiertoe beter mee dan je zelf had verwacht?

Ik wist dat het op papier een moeilijke start zou worden wanneer de tegenstanders bekend raakten. Maar in elke wedstrijd waren we zeer combattief. We wonnen er vier en verloren er vier. Tegen Kortrijk vonden we dat we een gelijkspel verdienden. Enkel tegen Anderlecht konden we geen aanspraak maken op een resultaat. Ik zag eerder wel voetbalwedstrijden in België, en kende de competitie een beetje. Er lopen veel goede spelers rond en er is toch een sterke onderlinge competitie tussen de ploegen. Dus ik wist wat ons stond te wachten.

De transferperiode is net gesloten. Ben je tevreden met wat Cercle aankocht? Kunnen we hiermee verder?

We zijn zeer tevreden met de kern die er momenteel is. Uiteraard is er ook nog de transferperiode in januari en moeten we blijven evalueren hoe we als team ontwikkelen. Als we kunnen verbeteren doen we dat. Wel is het niet makkelijk om nieuwe goede spelers te krijgen, dat is voor alle ploegen zo. Maar momenteel zijn we competitief en is er elke wedstrijd vooruitgang te merken.

Cerle Brugge KSV

Met wat we nu weten, wat zijn de verwachtingen voor de rest van het seizoen? Een rustig seizoen zonder kopzorgen, of gaan we intussen voor meer?

Ik ben al lang in het voetbal actief, en ik heb nooit een makkelijk seizoen gekend. Elke wedstrijd is moeilijk: je moet je voorbereiden en hard werken. Dat verandert niet. Wanneer we startten wilden we stabiliteit bij Cercle, wilden we verbetering in de klassering en wilden we de talenten die er zijn verder ontwikkelen. Dat zal niet veranderen.

Mening Cercle-supporter komt momenteel nog bij van vorig seizoen. Met een rustig seizoen had ik eerder in gedachten: een seizoen waar Cercle niet naar beneden, maar naar boven kan kijken in de rangschikking…

We willen altijd naar boven kijken. Maar het is gevaarlijk om te ver vooruit te kijken. Al wat wij doen is ons voorbereiden op de volgende wedstrijd. Dat verandert niet. Gent is de volgende tegenstander, en ook in die match willen we een goede prestatie en een goed resultaat neerzetten. Wie te ver vooruitkijkt, kijkt niet meer naar de bal en verliest ook de tegenstander uit het oog. Na tien wedstrijden zullen we een eerste inschatting kunnen maken, en dan zien we wel weer.

Je hebt nog niet de echte Cercle-sfeer kunnen proeven door de ‘omstandigheden’. Je bent hier nu sinds begin juli. Wat is je tot hiertoe vooral opgevallen bij Cercle?

Toen de supporters terug naar Jan Breydel konden komen, was dat echt een meerwaarde. Hun steun tegen Sint-Truiden hielp ons als team. Daarnaast hou ik ook van de Belgische mentaliteit: de bereidheid te werken, te trainen, op te pikken en toe te passen wat verlangd wordt… Ook de echt jonge spelers doen het voortreffelijk, en ik kan het heel goed met hen vinden.

Tot slot: hoe bevalt het leven in België? Je hebt geen schrik dat de Brexit je zal dwingen voor eeuwig in ons land te blijven?

Ik woon momenteel in Knokke, samen met mijn vrouw. Ik geniet ervan hier te verblijven. We waren eerder al geregeld in België op weekend. Ik hou echt van dit land. Mensen zijn vriendelijk en gastvrij. Brugge is ook een prachtige stad. Hier blijven zou geen straf zijn, maar ik ga uiteraard altijd graag terug naar Engeland om de familie terug te zien. Zoals heel Cercle ernaar uitziet om de supportersfamilie in grote getale terug te zien. De situatie is moeilijk, maar we kunnen niet wachten tot we iedereen in goede gezondheid mogen begroeten, hopelijk ook tegen AA Gent!

 

(KV)

Gerelateerde nieuwsberichten

Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 228)

(periode van 03-06-1961 -> 10-06-1961)

  • Cercle

Grote vreugde en bijgevolg ook een groot feest in het groen-zwarte deel van Brugge waar op zondag 4 juni 1961 de lang verwachte promotie van Cercle naar Eerste Klasse gevierd werd.  Het feestprogramma begon met een ontvangst op het gemeentehuis van Sint-Andries want tenslotte situeerde het Edgard De Smedtstadion zich in deze gemeente, gevolgd door een optocht door de Brugse straten en een hulde in het Brugs stadhuis omdat Cercle toch vooral een Brugse ploeg was en, zoals de Bourgondische mens in de Vlaming het graag heeft, afgesloten met een lekker promoveringsbanket dat gevolgd werd door een luisterrijk Cerclebal in de Stadshallen om toch nog enigszins, in de mate van het mogelijke natuurlijk, wat calorieën te verbranden.  Het gedacht maakt ook reeds veel goed…

En, zoals gebruikelijk is bij dergelijke festiviteiten, vloeide er niet enkel veel inkt op voorhand maar vloeide er ook nog eens veel inkt na het feest want toen moest de krantenlezer nog alles, in geuren en kleuren beschreven, voorgeschoteld krijgen.  Wij starten alvast met een artikeltje dat voor de viering gepubliceerd werd :

Het is er dan toch van gekomen…” : “Inderdaad het is er van gekomen…  Groen-Zwart mag feest vieren, want “Cercle” speelt toekomend seizoen weer in Eerste Afdeling !  Dat het morgen zondag een Hoogdag wordt voor alle Cercle-fans, lijdt alvast niet de minste twijfel.  Naar wij vernamen werden voor het groot feestbanket reeds meer dan 250 inschrijvingen geboekt, en dat belooft !  Voor het Promoveringsbal zal het enthousiasme zeker en vast worden ten top gedreven, en terecht.  André Deschepper, de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, verzekerde ons dat alles tot in de minste puntjes zal verzorgd zijn, zodat de Hoogdag van morgen zondag tot een echte en ware groen-zwarte vreugdedag zal uitgroeien.  Wij zijn er trouwens a priori van overtuigd.  Wij wensen van nu reeds alle Cercle-komitards, spelers en supporters gulhartig proficiat en vooral veel Cercle-pret op het groots feest !

Als vreugdevolle gebeurtenissen, zoals een promotie, je favoriete ploeg ten deel vallen kan dat ongetwijfeld de creativiteit van het individu prikkelen.  André Deschepper, in bovenstaand artikel reeds omschreven als de grote werker en bezieler van de feestelijkheden, beantwoordde aan die beschrijving en had dit bewezen door het “mannetje-met-de-ladder” te ontwerpen.  Het briljante idee was vrij simpel maar vaak is dat de beste garantie om het nodige succes te hebben.  Zijn ontwerp stelde een mannetje voor dat een ladder vasthield.  Onderaan de ladder kon je de tekst “Wij klimmen” lezen, bovenaan de ladder aangevuld met de sinds lang gekoesterde verzuchting “naar Eerste Nationale”.  Rond de ladder stonden de hoofden van trainer Delfour en de elf spelers die de promovering gerealiseerd hadden, afgebeeld.  Met andere woorden : een gegeerd hebbedingetje voor de echte groen-zwarte supporters !  Al zouden die supporters zich wel moeten tevreden stellen met een postkaart van het “mannetje-met-de-ladder”…

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... Charles Vanhoutte

“ Ik wil altijd winnen”

De tweeëntwintigjarige Kortrijkzaan speelt sinds zijn veertiende bij Cercle.  Na afloop van het voorbije seizoen mag hij zonder blozen terugblikken op een echt doorbraakseizoen in de A-kern.  De supporters beloonden hem met “de gouden schoen van Cercle”, de Pop-poll van d’Echte.  Als toetje mocht hij in de slotwedstrijd op KVO met de aanvoerdersband opdraven.  Als ik me niet vergis is dit de eerste eigen jongere na Denis Viane.
Ik had, tijdens het spelersverlof en net na zijn terugkeer uit Tenerife (met een aardig kleurtje), een zeer uitgebreid gesprek - van enkele uren - (ook over meer dan voetbal) met deze jongeman die duidelijk met beide voeten op de grond staat.  In onderstaand verslag leest u de voornaamste voetbal- en persoonsgerelateerde items uit ons gesprek.

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
Cercle en Brugge door de jaren heen… (deel 227)

(periode van 20-05-1961 -> 27-05-1961)

  • Cercle

Eindelijk was de terugkeer van de Brugse groen-zwarten op het hoogste voetbalniveau een feit.  Er stond wel nog een (inhaal)wedstrijd tegen FC Tilleur op het programma maar dat zou de pret, zelfs ingeval van een nederlaag, niet kunnen drukken.  Niet minder dan vijftien (!) seizoenen, met zelfs een vierjarig intermezzo in Derde Klasse, had het geduurd voor Cercle weer aan de oppervlakte verscheen en de plaats claimde waar het thuishoorde : in Eerste Klasse !
Ook doelman Willy Mortier uitte zijn grote tevredenheid in een artikel in “Het Brugsch Handelsblad” :

Willy Mortier aan het woord…  “Wij zijn toch zo gelukkig…” ”  “Het is echt niet te geloven…  Wij hebben dit jaar op voetbalgebied eerder een matte prestatie geleverd en wij promoveren naar Eerste.  Vorig jaar speelden wij mooi voetbal, doch het was niet productief genoeg en de promovering ontglipte ons op één doelpunt te Mechelen in de beruchte testmatch tegen Patro Eisden.  Twee seizoenen geleden scheelde het slechts één puntje om naar Eerste nationaal over te gaan.  En nu zullen we volgend seizoen opnieuw derby’s spelen in de Belgische hoogste voetbalafdeling.  Of wij allemaal gelukkig zijn, hoeft niet gezegd…”.  Zo vertelde ons verleden week na de beslissende match te Charleroi Cercle’s doelman Willy Mortier, die een zeer ruim aandeel heeft in de promovering.  Maar daarover mag men hem niet spreken.  “Cercle vormt een geheel en ALLEN hebben er aan meegeholpen”, verzekert hij.  “Trainer Delfour heeft het bestuur van Cercle in 1958 beloofd dat hij de groen-zwarten in drie jaar naar Eerste zou brengen en hij heeft woord gehouden.”
“Ik weet het”, zegt Mortier, “men heeft Delfour de laatste tijd fel bekritiseerd.  Hij heeft net zoals iedereen fouten en gebreken, doch wij moeten eerlijk zijn, het is een goede trainer.  Hij heeft Cercle leren voetballen, maar met het spelersmateriaal waarover hij beschikte, was het niet mogelijk voetbal te spelen zoals hij het wenste.  Dit heeft hij moeten inzien en hij was verplicht zijn spelmethode te veranderen.  In de terugronde heeft Cercle dan een verdedigingssysteem toegepast dat tot flinke resultaten heeft geleid.  Op de twaalf laatst gespeelde wedstrijden behaalde Cercle 22 punten.  Wij kregen slechts acht doelen tegen, waarvan zes thuis en slechts twee op verplaatsing.  Gelukkig kwam de forme en het zelfvertrouwen terug bij kapitein Bailliu, hetgeen doeltreffend gewerkt heeft op de moraal van ons allen.  Ik persoonlijk was zeer pessimistisch tot voor de wedstrijd tegen Kortrijk, maar van dan af begon ik terug te geloven in de promoveringskansen, die definitief vastgelegd werden tegen Club Mechelen en Charleroi.”
In verband met de wedstrijd te Charleroi, Willy, is het waar dat gij daar met stenen bekogeld werd ?
“Inderdaad.  Ik kreeg een steen tegen mijn kaakbeen.  Ik reageerde nog niet direct, doch wreef met mijn hand over mijn gezicht en stelde vast dat ik geweldig bloedde.  Ik verwittigde de scheidsrechter en tot het einde stonden twee terreinafgevaardigden achter mijn doel om mij te beschermen tegen het onsportief Waals publiek.  Ik moet eerlijk bekennen dat ik de ballen niet durfde halen die tegen de balustrade lagen, ik had zeker nog meer stenen naar het hoofd gekregen.  Nu, de zege en de hulde die ons na de wedstrijd op het plein werd gebracht door de Brugse supporters, heeft die pijn en dit incident rap doen vergeten !”
Hebt u dit seizoen alle wedstrijden gespeeld, Willy ?
“Zeker, samen met Bertje Serru en Dré Perot heb ik geen enkele wedstrijd gemist.  Ik moet hier een bijzondere hulde brengen aan Perot die dit jaar waarlijk ‘gevochten’ heeft voor de promovering.  Ook zijn wens om volgend jaar tegen Gantoise te kunnen spelen zal zonder bepaalde tegenslagen in vervulling gaan.  Ikzelf ben natuurlijk gelukkig in Eerste nationaal tegen de grote ploegen te kunnen uitkomen.”
Wat denkt u over de toekomst van Cercle ?
“Wel, de ploeggeest is momenteel vanzelfsprekend buitengewoon en ik meen dat wij met deze ploeg flinke resultaten kunnen behalen in Eerste.  Ons elftal is niet zo oud en dit is ook een element dat niet uit het oog mag verloren worden.  U hebt daar gezinspeeld op mijn kansen als nationale portier, wel, ik denk daar zeer weinig aan.  Alleen Cercle telt voor mij en als wij volgend seizoen ons kunnen handhaven, zou dit reeds een flink resultaat betekenen.  Een goede ploeggeest en een intens trainen zijn daarvoor de eerste vereisten.  Ik druk de wens uit dat het bestuur innig moge samenwerken met de spelers om de moraal hoog te houden.  Iedere speler deed wat hij kan en de soms ongegronde kritiek schaadt sterk de moraal van de jongens.  Ik ben nu 26 jaar, verdedig nu reeds vijf seizoenen de groen-zwarte kleuren en speel vier jaar in het fanion elftal.  Niet alleen zijn de spelers gelukkig met de promovering, doch ook voor de supporters, het bestuur en vooral voor voorzitter Pierre Vandamme, die samen met Robert Braet de morele trainers mogen genoemd worden.  De verkwikkende woorden van deze ware sportmannen oefenen op ons zo’n sterke invloed uit.  Ook in de sport is opbeuring een grote en vaak beslissende factor in moeilijke omstandigheden !”
Tot daar dus Willy Mortier, die we samen met zijn ploegmaats nogmaals van harte feliciteren met de hoop hen volgend seizoen naast Club met klank de Brugse kleuren te zien verdedigen.”

 

Lees meer
Cerle Brugge KSV
SHOT sprak met ... David Bates

 ‘Blij dat ik eindelijk opnieuw op niveau ben’ 

In de aanloop naar de laatste wedstrijd van het seizoen (1-1 op KV Oostende) had ik ook nog een gesprek met David Bates.  De Schotse centrale verdediger begon met een conditionele achterstand aan het seizoen.  Toch vocht hij zich in de ploeg en was hij in het laatste deel van de competitie één van de exponenten van de revival van groen-zwart onder Yves Vanderhaeghe en Thomas Buffel.  Het werd een interessant gesprek met deze 24-jarige jongeman.  Met zijn 24 is hij trouwens ook één van de meest ervaren spelers.

 

Lees meer

Ontvang al het Cercle Brugge nieuws als eerste in je mailbox!